VU Magazine 1984 - pagina 395

hoopt — de deelnameproblemen de wereld uit helpen. De VU kon nu zelfs als gastvrouw optreden. De taxatie is onjuist gebleken. In tegenstelling tot vroeger, toen vooral vanuit wetenschappelijk personeel en studenten aangedrongen werd op een scherpere opstelling van de Vrije Universiteit in de apartheidsproblematiek, is het nu zwart leiderschap uit Zuid-Afrika zelf dat het christelijk hoger onderwijs in de wereld voor keuzen plaatst. in Breukelen had men te maken metde Belijdende Kring van de N.G. Kerk, voortzetting van de vroegere Broederkring. Tot de naamsverandering werd vorig jaar besloten toen het lidmaatschap werd opengesteld ook voor niet-predikanten en vrouwen. De Belijdende Kring is aangesloten bij het Verenigd Democratisch Front (UDF), de brede anti-apartheidsbeweging in Zuid-Afrika, waarvan Allan Boesak een van de grondleggers is. Wie kennisgenomen heeft van de massa-bijeenkomst (12.000 aanwezigen) augustus vorig jaar in Mitchells Plain (een voorstad van Kaapstad), waar het UDF werd opgericht, realiseert zich hoezeer Zuid-Afrika in beweging is. In de korte tijd van 7 maanden kreeg het UDF meer dan 400 organisaties achter zich. In welke traditie het UDF wiL staan, wordt duidelijk uit de namen van de beschermvrouwen en -heren: Helen Joseph (die tot de langst gebande vrouwen in Zuid-Afrika behoorde), Martha Mahlangu (de moeder van de opgehangen ANC-strijder), Florence Mkhize (leidster van de grote vrouwendemonstratie van 1956), Beyers Naudé, Smagnaliso Mkhatswa (secretaris-generaal van de katholieke bisschoppen). Dennis Goldberg, Walter Sisulu, Govan Mbeki en Nelson Mandela (allen ANC-leiders die levenslang uitzitten). Toen de naam van Mandela als beschermheer werd afgeroepen volgde op het congres een langdurige staande ovatie. ,,Het feit dat iiet UDF bestaat", zei Allan Boesak, ,,/s een signaal aan de Zuidafrikaanse regering en de wereld dat het Zuidafrikaanse volk zich niet laat intimideren. " Schok Met deze generatie Zuidafrikanen kreeg ,,Breukelen," te maken. Het gaf een schok-effect bij wie nog dacht in verhoudingen van tien jaar geleden, toen — na jarenlange discussie — de VU besloot het Verdrag met de Universiteit van Potchefstroom op te zeggen. Nadien raakte de discussie aan de VU welke houding aan te nemen geleidelijkaan op een lager pitje. De eerste

VU-Magazine 13 (1984) 9 oktober 1984

opflakkering viel waar te nemen toen Potchefstroom, beducht voor een internationaal gereformeerd isolement, in 1975 een conferentie organiseerde onder de titel,,Refor/77afor/scrte/nsfe/lingen voor hoger onderwijs als een bolwerk voor het Koninkrijk Gods". Moest de VU wel of niet een uitnodiging aanvaarden? Besloten werd wel te gaan; aan de heftige discussies daarover kwam abrupt een eind toen Potchefstroom de invitatie kwaad introk omdat de VU besloot ook haar ere-doctor Beyers Naudé in de delegatie op te nemen. De PU zag dat als een ,,politieke demonstratie". De VU zou de aard van de conferentie hebben aangetast. De afwezigheid van de VU zat de conferentie niet lekker. Uit Nederland waren wel aanwezig prof. dr. H. Ridderbos uit Kampea, prof. W, van 't Spijker uit Apeld'oorn en — a titre personnel — de VU-hoogleraren Van Riessen en Troost. Een resolutie werd aangenomen waarin de afwezigheid van de VU

realiteit. Op 17 augustus 1976 werd uitgesproken,,daf voortaan moefworden afgezien van contacten vanwege de VU met personen en groepen vanwege de PU". Conferenties De helder lijkende uitspraak voorkwam niet dat toch nog vormen van contact bleven voortsudderen. Weliswaar zond de VU formeel geen delegatie naar de tweede internationale conferentie die in 1978 in Grand Rapids werd gehouden, want daar verscheen ook een PU-delegatie en het was zelfs de bedoeling om daar een ,.alliantie" in het leven te roepen van chr. instellingen voor hoger onderwijs, maar de organisatoren hadden ook een uitnodiging gezonden aan de Vereniging waarvan de VU uitgaat. Oog bleek in de Ledenraad van de Vereniging te bestaan voor het risico dat in deze gevoelige zaak VU en Vereniging ,,uit elkaar gespeeld" zouden kunnen worden, maar na uitvoerig be-

De VU-delegatie en PU-prominenten tijdens de (mislukte) poging tot een dialoog in 1976 in Potchefstroom. De Universiteitsraad sprak daarna uit ,,clat voortaan moet worden afgezien van contacten vanwege de VU met personen en groepen vanwege de PU"

werd betreurd. PU en VU werden opgeroepen het contact te vernieuwen en duurzaam te maken. En zo vertrok in 1976 op uitnodiging van de PU een VU-delegatie naar Potchefstroom voor een dialoog. Het werd een jammerlijke mislukking; de delegaties konden het na afloop niet eens worden over het verslag van wat was gezegd. ,,Met hierdie waninterpretasie van ons gesprekke kan u ons in 'n verkeerde lig by ons e/e mense stel", schreef Potchefstroom. Verbaal had de'PU-delegatie een ,,verligtere" indruk op de VU-delegatie gemaakt dan achteraf zwart-op-wit kon worden vastgesteld. Het gebeuren drukte de Universiteitsraad met de neus op de

raad werd wel besloten ,,waarnemers" naar Grand Rapids te sturen. En zo was de VU, zij het informeel, toch aanwezig in de persoon van drie bestuursleden van de Vereniging, ds. K. M. R. van der Beek, ir. C. J. van Zwet en mr. P. J. Biesheuvel. Publieke protesten lokte hun gaan aan de VU niet uit. Dit was wel het geval toen de voorzitter van de Commissie Internationale Betrekkingen van de VU prof. dr. B. Goudzwaard en mr. J. van Baars atitre personnel naar Grand Rapids vertrokken. Toch gaf het gebeuren geen aanleiding tot grote acties op de VU. In het algemeen valt na de verdragsverbreking een laconiekere opstelling te be-

325

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen