VU Magazine 1984 - pagina 350

kuddegeest of zijn er juist veel positieve kanten van te noemen? Tot een eenduidig antwoord komt ze niet. Positief laat ze zich uit over het enthousiaste om beurten roepen van leuzen bij demonstraties, de „Sandinistische mystiek". Maar minderwaarderend is ze over de processies, waaraan veel mensen meedoen, ongeacht hun politieke opvatting. Waarschijnlijk ontlenen ze hieraan een gevoel van kracht of rust, schrijft Lidwien de Wael, maar de directe verbinding met de dagelijks bestaansstrijd ontbrak in haar ogen. Dit hoeft niet zo slecht te zijn, af en toe, schrijft ze, maar in een wat ander licht kwam dat toch voor haar te staan, omdat de top van de Rooms-katholieke kerk in Nicaragua zich regelmatig tegen de revolutionaire programma's van de regering keert. Ze verdenkt die ervan de gelovigheid van de mensen te misbruiken voor eigen politiekedoeleinden. De Rooms-katholieke kerktop komt er trouwens overal slecht af in dit boekje. In plaats van geestdriftige steun te geven aan bijv. het alfabetiseringsprogramma van de Sandinisten, valt deze kerktop de regeringspolitiek regelmatig aan op grond van een vermeende atheïstische houding in de onderwijspolitiek. Kerkhistorisch is nauwkeurige beschrijving van wat wat zich op 't ogenblik in Nicaragua afspeelt van grootbelang.

Eind mei 1980 werd deze foto in Nicaragua genomen. Direct na de val van Somoza startten de Sandinisten een indrukwekkend programma om het analfabetisme in het land terug te dringen. Over de aard van deze revolutie zegt dat veel (foto De Waarheid)

geloofsbeleving of gebruik van leuzen herzien tegen de achtergrond van de Nicaraguaanse geschiedenis, de afwezigheid van onderwijs en de uiterst lage scholingsgraad van de bevolking o.a. ,,Hiermee heeft Nicaragua nog iedere Positiever is Lidwien de Wael over een dag te maken. Veel Nicaraguanen ervaring in de progressieve Volkskerk kampen met een slecht concentratiein Managua.,,Hier w/as het samen zin- vermogen en zijn snel vermoeid. Ze gen en eikaars handen vasthouden zijn niet gewend om een eigen mening een uiting van vertrouv\/en in elkaar. te geven en te diskussiéren, niet geHef had iets van een krachtsexplosie. wend dat er geen baas is. De hiërarchiDe gelovigen volgden een mis waar- sche patronen zijn voor velen toch nog aan ze zelf aktief konden meedoen. hetvertrouwdst." Aan de muur waren schilderingen van Van meer zgn. ontwikkelingslanden het leven van Christus en van de gue- zou deze beschrijving kunnen worden rillastrijd. De verhoudingen waaron- gegeven. In feite schetsen ze vooral der het 'samen geloven' plaatsvond, de moeite die een geletterd mens uit waren hier weer totaal anders als bij de een westerse democratie heeft om processies. Hier bleef ik de individuele zich te kunnen voorstellen hoe menNicaraguanen zien, die meededen sen denken en voelen in een minder aan een gebeuren waarin de priester geletterde cultuur. Hij communiceert naast i.p.v. boven hen stond." slechts in beperkte mate met ongeletHelemaal eruit komt Lidwien niet hoe terden, gewend als hij is geraakt aan ze dat allemaal moet waarderen. "Kolhet kennisnemen van gedachten en lektivisme en gevoel voor mystiek zijn gevoelens op schrift. Zijn handicap belangrijke aspekten van de Nicaraontgaat hem zelfs. In een ontmoeting guaanse kuituur en dat heeft in de met een analfabeet geraakt hij in eenpraktijk zowel bevrijdende als repres- zelfde verwarring als bij een confronsieve aspekten. In het onderwijs wordt tatie met een blinde of dove. Diens op deze gevoelens ingespeeld, bijv. bewustzijn is hem vreemd. Slechts de door het zingen van het volkslied en analfabeet die op latere leeftijd lezen door iedere CEP (klas van het volkson- en schrijven leert, kan nog ophelderen derwijs) de naam te geven van een wat er wel en nietverandert in de mens gevallen Sandinist. Tevens wordt ge- wanneer hij deze vaardigheden machprobeerd het gevoel voor kollectivis- tig wordt en er ook wat mee gaat doen. meteverstevigen via lesinhouden." Ze moest vaak een eerste oordeel over Hoe werd het alfabetiseringspro-

284

gramma in Nicaragua opgezet? Het boekje geeft daarvan een beknopte, maar interessante beschrijving. De doelstellingen van de Cruzada Nacional Alfabetización beoogden meer dan de mensen alleen maar te leren lezen en schrijven. In de eerste plaats wilde men een eind maken aan het sociale probleem van het analfabetisme. Ruim de helft van de bevolking leefde in een beperkte wereld, kende noch de geschreven literatuur, noch de geschreven geschiedenis. Het tweede doel was bewustwording. Alfabetisering in een politiceringsproces, Het derde doel was een basis leggen voor volksonderwijs. Doel vier van de kampagne was om impulsen te

Embleem van de sandinistlsche jeugdbeweging: JS193 juli, studie, verdediging, productie

vu-Magazine 13 (1984) 8 september 1984

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen