Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1984 - pagina 462

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1984 - pagina 462

5 minuten leestijd

n de groeten van Sandino...

Verkiezingen (2) Het liefste zou ik nu schrijven over de broosheid van het leven, waarbij ik door driehonderdtachtig aardschokken in achttien uur genadeloos bepaald werd. Hetgevoel van absolute machteloosheid tegenover hetgeweld van de natuur was een nieuwe ervaring, die tot bezinning noodt. Maar het is nog minder dan zes weken tot de verkiezingen; als u deze column leest zijn ze waarschijnlijkalachterderug. Het is dan ook eerder tijd voor politieke analyses dan voor filosofische bespiegelingen. Hetzij zo. Ik heb een ongelooflijke behoefte aan de tot in luttele procenten nauwkeurige voorspellingen van de verkiezingsuitslag van de hand van Marcel van Dam en Bureau De Hondt. Zelfs een Gallup poll zou ik nu dankbaar verwelkomen. Stelt u zich voor: zes weken voor de verkiezingen en nog geen enkele op serieus enquête-werk gebaseerde prognose. Marcel, kom over en red ons. Want zo uit de losse pols en met de natte vinger voorspellingen doen is slopend. Kom Ik terug van de kankerende vrouwen op de markt, denk ik, het FSLN wint de verkiezingen nooit; hoorikde verhalen van een pastor uit de noordelijke grensstreek, ben ik ervan overtuigd dat het FSLN tachtig procent haalt; denk ik aan de nieuwe onderwijspro-

376

gramma's en de uitgebreide gezondheidscampagnes, dan besef ik dat het FSLN eenvoudigweg niet kan en niet mag verliezen. Maaralles blijft koffiedik-kijkerlj. Onduidelijkheid en onzekerheid vieren hoogtij. De spanning neemttoe. In Nederland zou zoveel onzekerheid mij niet kunnen schelen. Want hoewel ikdaar altijd braaf en zelfs met overtuiging gestemd heb, had ik nooit het gevoel dat een verkiezingsuitslag werkelijktot buitengewoon ingrijpende maatschappelijke veranderingen zou leiden. Of er nu een coalitie van GDA-VVD of van CDA-PVDA aan het bewind komt maakt ten diepste weinig uit: de Nederlandse democratische, kapitalistische verzorgingsstaat draait toch wel door. In Nicaragua liggen dezaken anders. Bij de verkiezingen staat hier de complete organisatie van de samenleving op hetspel. Want uiteindelijk gaat het om het al dan niet legitimeren van het revolutionair proces. Dat blijkt ook uit de verkiezingscampagnes. Terwijl het FSLN de revolutie tot Inzet van de verkiezingen lijktte maken, profileren de meeste andere partijen zich door zich tegen het FSLN af te zetten. En dat Is eerlijk gezegd wel lachen geblazen. Televisie was hier normaal zo saai dat ik nog geen tien mi-

nuten per maand keek, maar sinds er vrijelijk gescholden mag worden op de "sandinistische diktatuur", zoals de conservatieve kandidaat gisteren een half uur lang deed, of op de "sandinistische sociaal-democratie ", zoals de marxistisch-leninistische MAP deed, toen deze het FSLN verweet de bourgeoisie de mogelijkheid tot vorming van een binnenlands contrarevolutionairfrontin handen te spelen, is televisie kijken een Interessante en soms zelfs vermakelijke bezigheid geworden. Laat hiermee ook gezegd zijn dat de beschuldigingdaterslechtséén partij aan de verkiezingen meedoet, onwaar Is. Alle zeven ingeschreven partijen doen volop mee. De verkiezingscampagne magdaninteressanteren zelfs amusanterzijn dan vrijwel iedereen had verwacht, niettemin heeft zij ook iets heel dramatisch. Het FSLN moet winnen, moet echt winnen, liefst met zeventig, tachtig procent, maarerzijn zo heel veel handicaps. Het eerste probleem waarmee het Frente geconfronteerd wordt is dat heel veel potentiële aanhangers het FSLN niet als politieke partij zien. Vele Nlcaraguanen steunen het revolutionair proces, zijn aktlef in de talloze taken van de revolutie, maar beseffen nog niet dat het FSLN geen volksbeweging meer is, maareen gewone politieke partij, één van de zeven. Deze mensen zullen liberaal of conservatief stemmen, gewoon, omdatzij dat altijd al gedaan hebben en zij realiseren zich nietdatzij daarmee in feite tegen het FSLN stemmen. Een tweede probleem is de schaarste. Dankbaarthema om door de oppositie uitgebuit te worden. Terwijl elke heersende regering waar ook ter wereld kort voor de verkiezingen Ineens allerlei cadeautjes uitdeelt aan de bevolking in de vorm van belastingverlagingen, extra uitkeringen of een aanbod van nieuwe produkten. Is het FSLN te naïef, te Integer ofte onmachtig om de huidige

schaarste om te zetten in een aantrekkelijk aanbod van eieren, kip, tandpasta, shampoo, lucifers en noem maarop. Aanvankelijk dacht Ik dat de huidige schaarste bedoeld was om tijdelijk te hamsteren, zodat we kort voor de verkiezingen ineens in consumptieweelde zouden kunnen baden, maarhetbeginterhoe langer hoe meer naar uit te zien dat die schaarste helemaal niet kunstmatig gecreëerd, maar gewoon blijvend is. Het FSLN blijkt zijn gewoonte om de mensen serieus te nemen en geen valse beloften te doen ook In verkiezingstijd te handhaven. Een anderthemadatenthouslast door de oppositie aangegrepen wordt is de vorig jaar ingestelde militaire dienstplicht. Deze betekent dat tienduizenden jongens tussen de 17 en 23 jaar gemobiliseerd zijn of dreigen te worden, met alle daarbij behorende spanning en zorg voorhenzelf en hun familieleden. Want dienstplicht Is hier wel even iets anders dan het in Nederland gebruikelijke "balen". Dezejongensgaan na een korte. Intensieve training naarde oorlogszones en tot op heden schiet de contra met kogels en niet met kauwgomballen. Hoe vermoetje revolutionair bewustzijn wei niet gaan wil je gemotiveerd je studie opgeven vooreen riskant verblijf in de bergen? Is het gek als mensen, die het revolutionair proces oprecht steunen, via een politieke keuze proberen uitte komen onder de dreiging van een voortijdige dood van henzelf of van hunzoon of man? Als je leven op het spel staat, gaat ookdan nog hetalgemeen belang voor je persoonlijke belangen? De oppositiepartijen zullen zeker stemmen trekken van mensen wier angst voor de dienstplicht en dedoodhetwintvan hun revolutionaire overtuiging. Valt het hun kwalijk te nemen? Het leven Is sowieso al zo vreselijk broos. Met dit alles wordt de toekomstvan het FSLN er niet hoopvollerop. Ineke Bakker

vu-Magazine 13 (1984) 10 november 1984

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1984

VU-Magazine | 536 Pagina's

VU Magazine 1984 - pagina 462

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1984

VU-Magazine | 536 Pagina's