VU Magazine 1984 - pagina 274

gepubliceerd interviewwaarin ooktersprake komtde toenemende kans op een kernoorlog door de steeds verdergaande proliferatie. Barnaby: „Iedereen kan ze tegenwoordig maken... je hebt nu tienduizenden, zo niet honderdduizend mensen die voldoende ervaring met kernenergie hebben. Die kun je huren, als je die deskundigheid zelf niet hebt. Veel mensen zijn er niet voor nodig. De kernexplosie van India bij voorbeeld werd door slechts drie mensen, werkzaam bij het vreedzame nucleaire programma teweeggebracht. (...) In een gebouw zo groot als dit hotel zouden we zo een kleine reaktor kunnen bouwen, een plutoniumopwerkingsfabriekje en met een klein researchteam het wapen zelf bouwen. Een heel simpele procedure voor zeg twee, drie bommen per jaar. Dat voor de kosten van een twintig miljoen dollar wat heel weinig is, zelfs voor het militaire budget van een klein land." — Wat betekent het non-proliferatieverdrag dan nog? We komen nu in een fase dat het enige wat een land nog kan beletten een bom te maken de politieke beslissing is dat niet te doen." Tot de kandidaat-kernmogendheden rekende Barnaby (behalve Zuid-Afrika en Israël) Pakistan, Brazilië en Argentinië. En ook Zuid-Korea en Taiwan zullen o.a. tegen het eind van de eeuw over kernwapens beschikken. De algemene vergadering van de VN geeft in 1982 uiting aan haar,,gealarmeerdheid" over berichten als zou Israël kernwapens hebben en bezorgdheid wordt uitgesproken over het verwerven van het potentieel van nucleaire bewapening door Zuid-Afrika, üat,,een ernstig gevaar voorde internationale vrede en veiiigheid"vormcie. De niet-gebonden landen verklaren maart '83 de nucleaire bewapening een probleem, waarvan het overleven van de mensheid afhangt. De grootmachten worden door de topconferentie van de niet-gebonden landen opgeroepen: ,,de wereld een catastrofe te besparen." Het slotdocument vraagt bevriezing van de produktie, opslag en plaatsing van kernwapens door alle grote mogendheden. Ook werd opgeroepen tot het snel sluiten van een verdrag dat kernproeven verbiedt. De niet-gebonden landen manifesteren hun ongerustheid over de gevaren van kernexplosies voor andere staten en veroordelen de doctrine van de ,,nucleaire afschrikking". Wel beklemtonen zij het recht van ontwikkelingslanden ophet verwerven van nucleaire technologie. Maar bestond er in New Delhi vorig jaar nog hoop dat het de wereld ooit zal lukken om de uitzaaiing van kernwapens onder controle te krijgen? Het algemene gevoel van scepsis werd door de adviseur van de Indiase regering dr. K. Subrahmanyam verwoord. Op een persconferentie in New Delhi zei hij: „dat als de Sowjet-Unie en de VS niet snel besluiten tot het vernietigen van een deel van hun nucleair arsenaal, steeds meer landen in ontwikkeling zich gedwongen zullen voelen zelf een atoombom te maken." ,,lran werkt aan een eigen atoombom. Binnen twee jaar kan het bewind van ayatollah Khomeiny over dit wapen beschikken", meldde eind april van dit jaar het Britse vaktijdschrift Jane's Defence Weekly. Een Westduitse onderneming zou bij de voltooiing van de bouwvan de kerncentrale betrokken zijn.

Toast Het laatste nieuws is dat de VS nucleair materiaal gaan verkopen aan China. Tijdens Reagans bezoek aan dat land werd een akkoord getekend. Trouwens 228

ook met Rusland, Japan en West-Duitsland voert China onderhandelingen over de bouw van kerncentrales. Staat in het akkoord dat China de VS garandeert geen andere landen te helpen bij de produktie van kernwapens? Dat staat er niet in, onthulde enkele weken geleden de Washington Post. De Amerikaanse onderhandelaars beschikten slechts, aldus de Post, over een .tweeslachtige heildronkwens van premier Tsjao Tsijang tijdens een etentje in januari op het Witte huis. De Chinese premier zei toen:,, We zijn niet betrokken bij de proliferatie en we helpen geen andere landen atoomwapens te maken." Woordvoerder Romberg van het State Department verzekerde de Washington Post dat de toast van Tsjao de kracht heeft van een overeenkomst. Ondertussen gaat de proliferatie door, de horizontale zowel als de verticale. Niet duidelijk is waartoe de plaatsing van kruisraketten in Europa moet worden gerekend. Maar zonneklaar is wel dat de beide initiatiefnemers tot het non-proliferatieverdrag nooit hebbengedaan watzij de wereld beloofden. Hoe werd het Verdrag van Versailles indertijd een waardeloos vodje papier? Zo.

Satan: „Are you ready?" In november 1933 toen Hitler-Duitsland uit de Ontwapeningsconferentie in Geneve stapte, tekende TliomasDerricl<bovenstaande spotprent. Het Verdrag van Versailles v\/as een vodje papier geworden; geen land (behalve Duitsland) had ontwapend vu-Magazine 13 (1984) ejuni 1984

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen