VU Magazine 1984 - pagina 95

Frank R, Boddendijk

Twee werelden Op 'n avond, vlak voor Kerst, luisterde ik naar een Vlaams,, kaarslichtprogramma"'boorde radio. Na een lyrisch betoog over het stukje muziek dat ze net gedraaid had, vervolgde de presentatrice: , ,En, hoe is 't bij jou op 't kot? Bedankt voorde brief, een lange brief met veel zorgen. Ach ja, en als je alles bij mij kwijt kunt, waarom dan niet? Bedankt voor 't mooie kersttakje. Ja, als ik zeg ,hoe is 't b i j j o u o p ' t k o t ' h è , dan realiseer ik mij niet dat dat in Nederland grote vraagtekens doet rijzen bij luisteraars, boven de rivieren. Ik dacht dat ook nog deze week; keek ik toevallig naar een programma op de Nederlandse televisie, razend populair, maar ik had het nog nooit eerder gezien want ik ben een slechte kijker. Aan de ene kant zat een panel met Nederlanders, aan de andere kant zaten Vlamingen en dan merk ik weer 's voor de zoveelste keer dat we eigenlijk een totaal ander volk zijn. Wij hebben net zoveel met elkaar gemeen als de Russen en de Chinezen. Misschien neem jij me dat kwalijk, daar in Nederland. Maar dit toch ook weer, die mevrouw die mij uit Nederland schrijft... wespreken Chinees voor mekaar, die vrouw schrijft ,nu ik je toch schrijf moet ik je 'ns vragen, iets dat al jaren een probleem voor mij is. Als je verzoekjes voorleest, dan is er vaak sprake van studenten die op kot wonen ergens in Leuven of Gent. Maar bij ons is kot een gevangenis'. Nu mevrouw, bij ons is kot iets anders, bij ons is kot een studentenkamer, of je er nu alleen woont of met een ander of met je

vu-Magazine 13 (1984) 2 februari 1984

hospita. Dus zie 't nou weer es, Nederlanders en Vlamingen, vergeet het maar dat we één volk zijn. De Russen en Chinezen hebben meergemeen.Neemt'tme niet kwalijk, nee toch?". Een op zich niet zo belangrijk programma, hoewel tussen de vele woorden door toch af en toe een leuk stuk muziek gedraaid werd. Kortom een programma waar ik waarschijnlijk nooit meer bij stil gestaan zou hebben ware het niet dat ik vandaag een soort miniconferentie heb bezocht in onseigen hoofdgebouw aan De Boelelaan waar antropologen en politicologen van de VU op basis van een aantal van te voren verspreide stukken eikaars wetenschappelijke werkzaamheden zouden bediscussiëren. Uitgangspunt voor deze discussie was de vraag ,, Wat kunnen politicologen en antropologen van elkaar leren", waarbij in het midden werd gehouden of ze wat van elkaar konden of moesten leren. Afgezien van het feit dat politicologen en antropologen aan de VU binnen niet al te lange tijd met elkaar móeten samenwerken, althans in organisatorische zin vanwege niet aflatende regeringsmaatregelen, en het derhalve niet gek was dat een aantal antropologen en politicologen dankzij deze conferentie eens kennis met elkaar konden maken én met eikaars werk, betekende deze mini-conferentie acht uur tijdverspilling voor 16 redelijk tot (zeer) goed betaalde beoefenaren der wetenschap. Tenzij de deelnemers en /of de VU en/of de ministervan on-

derwijs vinden/vindt dat het de moeite waard is dat er na zo'n dag geconcludeerd kan worden — met een variatie op de woorden van de Vlaamse presentatrice — ,, Antropologen en politicologen, vergeet het maar dat ze tot één wetenschappelijke gemeenschap behoren. De natuurkundigen en de theologen hebben méér gemeen. " Wat is het geval? Antropologen én politicologen houden zich beiden bezig met de studie van mensen in samenlevingsverband. Voor antropologen ligt het accent veelal op de vraag hoe mensen in hun omgang met elkaarvan natuurcultuur maken. Nietvoor niets was vooral in het verleden het studieobject van antropologen een bepaald natuurvolkje dat zich, levend in kleinschaligheid, duizenden mijlen van ons bevond. Voor politicologen ligt het accent in hun studie vooral op de vraag hoe mensen in hun omgang met elkaar vorm geven aan hun toekomst, aan de toekomstige samenleving, ofwel de samenleving van morgen die via vandaag gemaakt beleid tot stand komt. Bij antropologen speelt de belevingswereld van de mensen die ,,onderzocht" worden een belangrijke rol, ze proberen hetgeen ze waarnemen te begrijpen door als het waren van binnen uit de kleinesamenleving.dezinvan handelingen en gedragingen te begrijpen. Politicologen worden in de regel met grootschalige samenlevingen geconfronteerd. En hoewel diverse politicologen oog hebben voor iets als,,belevingswereld" van

de mensen die zij bestuderen, noopt vooral de grootschaligheid tot abstractie, tot door middel van het hanteren van begrippen afstand nemen van concrete personen, dingen en zaken. Uit mijn eigen studententijd herinner ik mij nog dat vele antropologische verhandelingen zich vaak lieten lezen als boeiende romans; dat in tegenstelling tot de vaak droge literatuur van politicologen waarin je cijfers in plaats van namen, grafieken in plaats van gevoelens tegenkwam. Het enige probleem dat ik wel had met antropologische studies was het feit dat ik op een gegeven ogenblik wel veel wist over ongeveer 36 verschillende stammen, maar dat ik weinig wist over die 36 stammen tesamen. Goed, in elke stam waren er familieverbanden, maar die waren zo verschillend als hun geografische ligging. Ach, het kan best zijn dat ik de dingen chargeer; per slot van rekening doen diverse antropologen onderzoek in Nederland, en diverse politicologen juist in gebieden waar eertijds antropologen werkzaam waren. En bovendien spreken we allemaal Nederlands, wat goed te merken was tijdens informele momenten als koffiepauze, lunchpauze en afsluitende borrel. Maar tóch... zoals hetwoord „/cof" Vlamingen en Nederlanders blijkt te scheiden, zo scheiden begrippen als ,,cultuur" en,,structuur" en überhaupt het begrip,,begrip" antropologen en politicologen. En misschien was ik helemaal niet over deze zaak begonnen als ik niet gedurende die conferentie het idee kreeg dat ik als politicoloog in de rol van de ijverige Nederlandse cijferaar geduwd werd door mijn antropologische collega's die voor zichzelf de rol van de onbegrepen Vlaamse cultuurgenieter opeisten. Misschien wordt het wel beter als we de volgende keer dezelfde Teletekstpagina opslaan voor de ondertiteling.

77

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen