VU Magazine 1984 - pagina 181

f^mi

•-^-„•^^^'^l!^-

even l^ijken

Een mening die gedeeld wordt door twee medewerkers van het aan de VU verbonden Instituut voor Milieuvraagstukken, aan wie VU-magazine om commentaar vroeg: dr. Harrie Gover en drs. Jan Feenstra, die zich beide bezighouden met chemische toxicologie. Govers: „Ik kan 't globaal wel eens zijn met Koemans en zijn restrictieve standpunt, vooral uit oogpunt van „synergisme" (het op elkaar inwerken van chemische stoffen)." Feenstra: „We weten echt te weinig over die effecten, vooral op lange termijn. Er zijn toch genoeg voorbeelden van stoffen die aanvankelijk toegelaten zijn en later werden verboden. Alleen kijken naar de acute giftigheid van een stof heeft geen zin. Dat is trouwens een probleem waar je in de milieukunde steeds weer tegenaan loopt." Govers: ,,Er is nog een ander aspect. Je hebt te maken met verschillende risicogroepen. Wat steekproefsgewijs wordt vastgesteld in voeding hoeft nog geen betrouwbaar beeld op te leveren van wat men werkelijk aan doses binnenkrijgt. Bovendien zijn bepaalde groepen in de bevolking gevoeliger en kwetsbaarderdan andere. Dat zou tot extra voorzichtigheid moeten manen in het toelatingsbeleid van de overheid."

'Harrie Govers links) en drs. Jan Hnstra: „Niette >ak niertjes ten..." (AVO/VU)

punt was zijn uitlating dat het tien jaar geleden nog slechter was. Tja, als je dat gaat gebruiken om je beleid staande te houden..." Jan Feenstra: ,,Die veiligheidsmarges zijn er natuurlijk niet voor niets, maar vooral ook om risicogroepen te beschermen, zoals baby's en bejaarden. Erger vind ik trouwens, dat de belangrijkste conclusie in die moedermelkaffaire niet getrokken werd. Want hoe kómen de PCB's en dioxines in de borstvoeding terecht? En is dat nu juist niet een signaal en een waarschuwing dat het met de milieuverontreiniging en de vergiftiging van ons voedsel danig uit de hand gelopen is?! Dan is de vraag: moedermelk, ja of nee?, in feite zelfs van ondergeschikt belang. Wordt het niet eens tijd om dat probleem echt goed aan te pakken?..."

Inmiddels zijn we aangeland bij de problematiek van de niet-bewust toegevoegde chemische stoffen, de „cqntaminanten", die als gevolg van milieuvervuiling in het voedsel terecht komen. Daaronder vallen de beruchte PCB's en dioxines, maar vooral ook de zware metalen, zoals kwik, cadmium en lood. Ook op het voorkomen van deze stoffen worden levensmiddelen „gescreend" en ook voor deze stoffen zijn aanvaardbare dagelijkse doses (ADI's) vastgesteld. Maar ook deze normen zijn allerminst onomstreden. Moedermelk Feenstra: „Neem cadmium, een zwaar metaal, waarWat dat betreft is het opvallend dat Nederland daarin voor een ADI is vastgesteld. Maar die norm houdt nooit voorop gelopen heeft, net zo min als in het alleen rekening met het gehalte dat je via voedsel verplicht stellen van de exacte vermelding van addi- binnenkrijgt en dus niet met wat daar via de lucht, het tieven op het etiket van een produkt, zoals dat in water en bij voorbeeld via roken nog eens bijkomt. De anderelanden wel het geval is. Hoe valt die terughou- „beroepsexpositie" — dat is de blootstelling aan een dendheid van de overheid te verklaren? stof bij de uitoefening van een bepaald beroep — is Harrie Govers: „Beleidsmakers zijn er in eerste in- ook niet meegeteld. Voor die beroepsexpositie gelstantie altijd op uit om onrust bij de bevolking te den weer andere normen, maar daarin is weer geen voorkomen. Je zag dat bij voorbeeld ook weer bij die rekening gehouden met de voeding. Dat werkt allegeruchtmakende zaak rond het PCB-gehalte in borst- maal langs elkaar heen, terwijl je in de normstelling voeding, die recentelijk in het nieuws was. De verde- van stoffen die, heel diffuus, in a/Zer/e/voedsel zitten, diging van de directeur van het Rijksinstituut voor zoals cadmium en PCB's, daarmee terdege rekening Volksgezondheid en hAilieu (RIVM) was tekenend in zou moeten houden. Iemand die in het werk met dit verband. Er zaten drie elementen in zijn verhaal. In cadmium te maken heeft, flink rookt en bovendien de eerste plaats: de mens is maar een zeer korte nogal vaak lever of niertjes eet, komt met gemak periode in z'n leven zuigeling en een tijdelijke „over- boven de ADI-waarde voor cadmium uit." dosis" is dus niet zo erg. In de tweede plaats — en dat vond ik persoonlijk een hele slechte redenering —: er Man-made zijn weliswaar normen voor die stoffen, maar die zijn Hamvraag is natuurlijk: welke rol speelt de overheid vastgesteld met een bepaalde veiligheidsmarge, dus en zou deze moeten spelen, niet alleen bij het toeladaar kun je nog wel wat van afknabbelen. Het derde tingsbeleid van additieven en het vaststellen van

vu-Magazine 13(1984)4april 1984

tim

"wat er cp de l^ij fluiter staat...

143

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen