Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1987 - pagina 127

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1987 - pagina 127

3 minuten leestijd

Komisch André van Duin, Toon Hermans, Adèle Bloemendaal en Johnny Kraaykamp hebben er ooit hun eerste theatrale stappen gezet en daarom bevordert het buurthuis de ontwikkeling van komische en humoristische talenten. Zo luidt een van de stellingen bij het overigens serieuze proefschrift van de Utrechtse sociale wetenschapper dr. H. Nijenhuis. Uit de tachtigjarige geschiedenis van het club- en buurthuiswerk blijkt dat buurthuizen niet zelden als gezinsvervanging functioneerden. Veel

André van Duin: komisch talent. Foto Kippa

jongeren kwamen uit een milieu waarin geen traditie bestond van leren en waar alles wat niet direct voor het verdienen van een boterham nodig was, als overtollige ballast werd bestempeld. Voor veel jonge mensen vormde het buurthuis zo een stimulans voor een bredere maatschappelijke ontwikkeling dan via het gezin mogelijk was. Maar tè ontwikkeld was ook niet goed. Om te voorkomen dat meisjes van hun oorspronkelijke milieu zouden vervreemden - en daardoor moeilijk aan de man zouden geraken - werd hen vanaf het achttiende jaar de toegang tot het buurthuis ontzegd. Na de Tweede Wereldoorlog ontdekte de politiek het buurthuiswerk. Niet alleen deed daarmee de verzuiling haar intrede; politici hadden hoge verwachtingen van het stuwende karakter van de buurthuizen, die zich op de achtergestelden moesten werpen en deze in de vaart der volkeren omhoog stootten. Maar de laatste tijd valt te constateren dat het club- en buurthuiswerk'uit'is. De gewenste veranderingen kwa-

men niet of onvoldoende tot stand, de subsidiekraan druppelt alleen nog wat na en de clubhuizen storten zich weer op vakantiereizen en kledingbeurzen. Net als vroeger.

\

Stikken Een aantal organisaties uit de chemische industrie verstuurde onlangs een persbericht waarin zij blij aankondigden 35 landen uit de Derde Wereld vrijwillig te informeren over de produkten die deze bedrijven in de betreffende landen willen afzetten. De regeringen van die landen kunnen dan laten weten de import van bepaalde produkten wegens gezondheidsoverwegingen of milieubezwaren niet op prijs te stellen. De exporteurs in Nederland zullen dan vrijwillig van levering van - meest chemische gewasbeschermingsmiddelen - afzien. Voor wie nu een warm gevoel krijgt van binnen over zoveel menslievendheid, nog even een paar feiten. Na de wereldwijde veroordeling van de export van babypoeder naar een groot aantal Derde Wereldlanden is de chemische industrie in een tamelijk kwaad daglicht komen te staan. Steeds vaker rees verzet tegen de dumping van bepaalde, in het westen verboden, produkten in arme lan-

den die deze vaak hard nodig hadden en die zich nauwelijks leken te bekommeren om mogelijk negatieve bijwerkingen. Een mooi voorbeeld hiervan is de prikpil Depo Provera (zie ook VU-magazinejuli '84 en juni '85). Dat de industrie haar imago wat wil opvijzelen is dus geen wonder, en op het eerste gezicht lijkt het verstuurde persbericht dus te getuigen van een weldoordachte visie op het gevaar van de afzet van gevaarlijke produkten zonder voorkennis van de betrokken landen. Helaas zit ook hier een adder onder het gras. Het blijkt namelijk te gaan om de export van hier te lande verboden of in gebruik sterk beperkte chemicaliën. Wat niet goed is voor ons kan dus best goed zijn voor Derde Wereldlanden, zo redeneert de chemische industrie. En wie dat niet wil moet dat zelf maar aangeven. Het blijft dus slikken of stikken.

Vietnam De Communistische Partij van Vietnam heeft na de overwinning op het Zuiden, in 1975, geleidelijk de agrarische samenleving aldaar naar socialistisch model omgevormd. Dit betekende onder meer een proces van collectivisering. In eerste instantie

VU-MAGAZINE — MAART 1987

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1987

VU-Magazine | 485 Pagina's

VU Magazine 1987 - pagina 127

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1987

VU-Magazine | 485 Pagina's