VU Magazine 1987 - pagina 332

dakloos geworden inwoners van Waterland.

A

ls gevolg van de oorlog ontstond een tekort aan brandstoffen en bouwmaterialen. De baksteenfabrikanten profiteerden van hun monopoliepostitie en de lonen in de bouw stegen. Daardoor liepen de bouwkosten sterk op. Omdat de werkloosheid in de andere sectoren, bij voorbeeld in Amsterdam de diamantindustrie, hoog was, konden velen die hoge huren niet opbrengen. Geconfronteerd met die situatie ging men naarstig op zoek naar goedkopere bouwmethoden, waarbij voor de bouw liefst ook ongeschoolde werklozen konden worden ingezet. In dezelfde periode worstelde de Gemeente Amsterdam ook nog met een gebrek aan uitbreidingsmogelijkheden. Dat de hoofdstad in die moeilijke omstandigheden toch tot het 'Mekka van de volkshuisvesting' kon uitgroeien moet met name aan de inzet van de SDAP en enkele gedreven bestuurders en ambtenaren worden toegeschreven. Van 1914 tot 1921 beheerde Wibaut als wethouder de portefeuille van volkshuisvesting. En niet voor niets werd hij al spoedig vereenzelvigd met de uitspraak: Wie bouwt? Wibaut! Al in 1911 had de SDAP het '2000-woningenplan' ingediend. Omdat daar na jaren nog steeds niet op was gereageerd bracht Wibaut een nieuwe en uitgebreidere versie van dat plan opnieuw onder de aandacht. Zijn inmiddels '3500-woningenplan' genoemde voorstel voorzag in de directe bouw van dat aantal woningen en een aanvullende produktie van 800 woningen per jaar tot 1922. Dit gedurfde plan werd in 1915 door de gemeenteraad aangenomen. Om deze taakstelling in goede banen te leiden richtte Wibaut in datzelfde jaar een aparte Woningdienst op. Directeur van deze dienst werd ir. A. Keppler, zwager en partijgenoot van Wibaut. Deze zeer gedreven maar weinig inschikkelijke figuur had een sterk persoonlijke visie op de toekomstige uitbreiding van de stad en het woningvraagstuk. Hij was een groot voorstander van de Tuinstadgedachte en meende dat de woningnood moest worden opgelost door een krachtig gemeentelijk woningbouwbeleid. In vele publikaties, tentoonstellingen en lezingen bracht hij dat naar buiten. Daarbij kwam hij regelmatig in aanvaring met zijn collega A. W. Bos van Publieke Werken. Die verschilde niet alleen meestal van mening met Keppler, maar wilde ook liever

VU-MAGAZINE — SEPTEMBER 1987

geen afstand doen van allerlei taken die tot dan onder zijn verantwoordelijkheid vielen. Ondanks de onvermijdelijke conflicten die daarvan het gevolg waren, verloor men niet uit het oog dat er snel en veel gebouwd moest worden. Als bouwlokatie voor het '3500-woningenplan' werden de Spaarndammerbuurt, de Afrikaanderbuurt, de Buiksloterham en een toen nog buiten de gemeentegrenzen vallend gebied in de Watergraafsmeer aangewezen.

O

mdat, zoals gezegd, de bouwkosten inmiddels sterk begonnen te stijgen, moest men op zoek naar goedkopere bouwmethoden. Een van de eerste pogingen daartoe was de bouw van houten noodwoningen, die in 1916 en 1917 - onder meer aan het Zeeburgerpad in het oostelijk havengebied werden neergezet. Dat deze oplossing weinig bijval oogstte blijkt wel uit de al snel populaire benaming 'sinaasappelkistjes van Wibaut'. Als compromis

Ook Den Haag experimenteerde op kleine scliaal met betonbouw in Scheveningen. De modern strakke bouw op de plattegrond van een Drents dorp

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen