VU Magazine 1987 - pagina 276

Wie wil promoveren zal eens het resultaat van die jarenlange studie naar buiten toe moeten presenteren. Uitgever Frans Grijzenhout wordt regelmatig geconfronteerd met zenuwachtige promovendi die vragen of het niet wat later mag... ROELEKEVUNDERINK

D

e grootste wens van proefschriftschrijvers is een dissertatie af te leveren die vooral leesbaar is. De resultaten van het onderzoek zouden voor iedereen toegankelijk moeten zijn. De realiteit blijkt anders. Een lange literatuurlijst, buitenlandse citaten en een Engelse samenvatting maken een boek nu niet bepaald makkelijk toegankelijk. Uitgever Frans Grijzenhout herkent deze teleurstelling van veel promovendi. Zijn taak is ervoor te zorgen dat zenuwachtige promotie-kandidaten hun geesteskind ruim voor de promotie in een goedverzorgd jasje aan hun promotoren kunnen overhandigen. "Meestal nemen promovendi zelf kontakt met mij op", zegt Grijzenhout, zittend in een kamertje ergens in de kelder van het VU-complex,' 'maar ik maak pas een afspraak als de onderzoeksfase afgerond is en men alleen nog maar bezig is met de verslaglegging. De puntjes op de i zetten zogezegd. Dan spreek ik het proefschrift met ze door, met de nadruk op de produktieaspecten: staat het op de tekstverwerker, zitten er schema's of tabellen in, komen er foto's bij. Mensen moeten het zelf betalen, dus je zoekt altijd naar standaardmaten, waardoor het zo goedkoop mogelijk kan worden. Langwerpige boeken met uitklapfoto's zijn prachtig, maar wel onbetaalbaar." Is de tekst gereed en goedgekeurd door promotor, referent en College van Dekanen, dan kan deze worden gedrukt. "Sommigen leveren hun tekst op floppy in, maar de meesten zoeken een nette printer, een laserprinter is wat dat betreft helemaal te gek, en leveren het manuscript zo af bij de drukker. Die drukt de tekst af zoals de auteur hem inlevert, er komt dus geen zetter meer aan te pas. Dan gaat het geheel naar de binder en uiteindelijk wordt het boek hier afgeleverd. Een deel van de exemplaren gaat naar de pedel voor de promotieplechtigheid en de rest krijgt de auteur om uit te delen aan vakgenoten en familie. En dat is dan dat."

N

iet elke drukker kan boeken maken, stelt Grijzenhout. Een individuele promovendus die naar

VU-MAGAZINE - JULI/AUGUSTUS 1987

een drukker stapt moet wel uitkijken. "Ik heb wel voorbeelden gezien waarbij je in huilen uitbarst. Dan hebben ze een neef of een drukkerij om de hoek die briefpapier drukt. Niets ten kwade van die drukkerijen hoor, maar zonder binderij begin je niet zoveel en een boek zonder titel op de rug is ook niet mooi.'' In een aantal gevallen verwacht de uitgever meer belangstelling voor het proefschrift dan alleen'van vakgenoten. De oplage wordt dan gesplitst in een proefschrift- en handelseditie. Het drukken verloopt wel gelijktijdig, alleen verandert men voorin het boek enkele dingen. Promoveren kan overigens aardig in de papieren lopen. Een dun natuurwetenschappelijk proefschrift van zo'n honderd bladzijden kost al snel f3.500,-. Sociale wetenschappers zijn wat dat betreft slechter af, want de dikke pillen die zij veelal produceren gaan hen soms wel tegen de achtduizend gulden kosten. En dan komt daar de promotieplechtigheid ook nog bij. Grijzenhout heeft als uitgever in het bijzonder te maken met het veelvuldig voorkomende promotieleed. "Ik krijg heel vaak telefoontjes in de trant van 'eh, eh, eh, het lukt niet en het wordt wat la-

ter'. Er is nog nooit iemand geweest die opbelde dat het niet door ging, het gaat altijd om uitstel. Zo is er nu een man met wie ik vier jaar geleden al de eerste gesprekken voerde! Bij een proefschrift is de levertijd van het boek bijzonder belangrijk. Vóór een bepaalde datum moet het immers bij de betreffende instanties zijn gearriveerd; later kan nu eenmaal niet. ,,Bij een gewoon boek kun je wel uitleggen waarom iets een week later is, maar promovendi zijn per definitie zenuwachtig." Frans Grijzenhout heeft daarover mooie verhalen: "Ik sta niet in het telefoonboek, maar een neef van mij, die net zo heet, wordt af en toe in paniek opgebeld door een promovendus. Het manuscript moest op een bepaalde datum worden ingeleverd, maar mag het alsjeblieft ook een dag later? En dat gebeurt vrij vaak moet ik zeggen. Schrijven is voor de meeste mensen toch iets moeilijks. Onderzoek is leuk, je bent enthousiast bezig, maar de eerste pen op papier en de verdere verslaglegging vormt vaak een probleem. Dan moet opeens de zolder geschilderd, of de tuin gedaan. En zo blijft men vaak uitstellen." D

11

Frans Grijzenhout (37) is werkzaam bij deVU-uitgeverij, waar hij zich voornameHjk bezighoudt met kontakten met auteurs. De uitgeverij geeft naast proefschriften ander wetenschappelijk werk en leerboeken uit. Foto Michel Claus (AVC/VU)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen