VU Magazine 1987 - pagina 294

Ik kom tenslotte uit de journalistiek. En een journalist schrijft alléén als het van 'm gevraagd wordt. Ik schrijf dus alleen als ze me vragen. Ik zal nooit zeggen: ik heb vanavond een paar uur over, nou ga ik eens lekker zitten schrijven; nóóit. Tot die kant van de literatuur heb ik me dus nooit aangetrokken gevoeld; die creativiteit is in mij niet aanwezig. Ik heb daar eens een gesprek over gehad met Tom van Deel (poëzierecensent van het dagblad Trouw -gjp), die al vanaf zijn vijftiende jaar gedichten schrijft. Hem valt gewoon een regel te binnen in een bepaald metrum. Dat heb ik nooit gekend. Het moetje ingeboren zijn. Maar ik voel me helemaal geen 'gemankeerd dichter', want ik heb het nooit geprobeerd. Willem Elsschot heeft eens gezegd: 'Je kunt wel proberen een brood te bakken, maar je kunt niet proberen te schéppen. En dat is waar. Zeker als je wéét datje het niet kunt. Ja, iedereen kan proberen een middelmatige roman te schrijven, of een middelmatig gedicht. Maar daar gaat het niet om. Als je het doet moetje 't goed doen. Dan moetje ook de beste willen zijn. Kijk, als ik dichter zou zijn, dan zou ik een Eliot-achtige dichter willen zijn; dat soort poëzie trekt me ontzettend. En als ik prozaschrijver was, dan zou ik een soort Borgesachtigè schrijver willen zijn; dat verwikkelde, die meerdere niveaus die tegelijkertijd spelen vind ik prachtig, ook als lezer. Ik had ook wel een verhaal als 'Kaas' van Elsschot geschreven willen hebben. Maar Eliot en Borges en Elsschot zijn al geweest. Dat hóeft dus niet meer. Maar de vergelijking bewijst al dat ik geen dichter ben, want anders zou ik nooit op een andere dichter willen lijken.

m

Prof. K. Fens (1929) is sinds '82 verbonden aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen als hoogleraar in de Nederlandse letterkunde van de twintigste eeuw. Hij schrijft over boeken in de Volkskrant en heeft een vaste rubriek in het weekblad De Tijd onder het pseudoniem 'A.L. Boom'. Hij maakte deel uit van de jury die dit jaar de AKO-prijs toekende aan J. Bernlef. In september aanstaande verschijnt van zijn hand een bundel beschouwingen over poëzie, onder de titel 'Een gedicht verveeh zich niet'. Interview: Gert J. Peelen Foto: Wim Ruigrok/de Volkskrant

A

ls hoogleraar ben ik wat laat begonnen, maar ik denk dat dat helemaal niet onvoordelig is. De universiteit, met alle onvoorziene zaken daaromheen, slorptjezóop, datje een heel gTOOi fond van belezenheid tot je beschikking moet hebben, dat als reserve kan dienen. De universiteit is de slechtst denkbare omgeving om een boek te lezen. Het is zelfs zó sterk dat, wanneer ik hier zo nu en dan een boek lees, ik me soms schuldig voel en zelfs betrapt als er plotseling iemand binnenkomt. Terwijl het toch niet anders dan normaal is dat wie dit vak beoefent boeken leest. Als je al ,,. niet veel gelezen

,

, ^

Wanneer ik hier zo nu en dan een boek lees, voel ik me betrapt als er plotseling iemand binnenkomt.' hebt, red je het gewoon niet. ft niet in ieder geval. Ondergronds beïnvloedt het publiceren en doceren elkaar wel. Maar wat ik schrijf houd ik bewust gescheiden van wat ik hier doe; misschien is het goed om dat nog eens hardop

te zeggen. Voor de studenten zou het alleen maar vervelend zijn om in de krant te lezen wat ze kort tevoren op college hebben gehoord. Dat lijkt me pas écht vreselijk!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen