VU Magazine 1987 - pagina 21

^ i

A'l/:Y7/lf ^mmm>

BiLtiBgb „mÊmmmm

geen zorgen over maken." Niet echter Niki Lauda. "Angst komt meestal vóór de race. Je kunt niets doen, hij pakt je, maar heel vaak In situaties waarin je niet eens autorijdt. Je zit In de pits en je wacht op de start van de race. Dan denk je: 'shit!' Je weet dat de start een moeilijke situatie is. En wat zal er gebeuren? Wat zul je doen? Waarom zul je wie passeren en wat gebeurt er als die knaap stopt? En dan komt de angst. Maar dan zeg je tegen jezelf: je hebt het al zoveel keer gedaan, je weet hoe je het moet doen, dus kijk uit, let op, concentreer je en doe het goed. Dat Is de manier om angst te overwinnen."

H

et meest opmerkelijke aan een coureur als NIkl Lauda Is het feit dat hij bereid was zo openhartig over zijn angsten te praten. Want dat Is zeer ongebruikelijk In rennerskringen. Coureurs zullen zelden toegeven dat ze bang zijn. Doen zij dat wel dan is de kans groot dat een concurrent zal zeggen: "Ha, die is bang, die schiet ik morgen even voorbij". De meesten zullen bovendien hun angst ontkennen. "Maar Ik weet dat dat een leugen is", aldus Lauda. Een passende Illustratie van de wijze waarop autocoureurs hun angsten, in ieder geval publiekelijk, verdringen, vormt hun reactie op het verongelukken van collega's. Het blijkt namelijk nogal wat uit te maken of de oorzaak van zo'n ongeval te wijten Is aan menselijk falen, zoals een verkeerde Inschatting of een stuurfout, dan wel aan een technisch gebrek aan de betrokken auto. In het eerste geval raken coureurs er onderling niet over uit geVU-MAGAZINE -

JANUAR11987

praat. Zij achten het van groot belang de menselijke factor als oorzaak diepgaand te analyseren en te beredeneren. Het had immers ook hèn kunnen overkomen en zó kunnen zij nog iets uit het gebeurde leren en er In de toekomst hun voordeel mee doen. Iets anders is het wanneer duidelijk wordt dat de oorzaak ligt in een technisch gebrek aan de auto. In dat geval wordt gezwegen. Technische gebreken hebben coureurs immers zelf niet in de hand. Ze overvallen je als het noodlot; zijn onberedeneerbaar. Irrationeel en daarom beangstigend. Daarover kun je dus maar beter zwijgen. Autocoureurs, zo blijkt, balanceren voortdurend op de grens van het mogelijke en aanvaardbare. Blijven zij eronder dan zullen ze het In de racerij niet ver schoppen, overschrijden ze die grens veelvuldig dan is het naar alle waarschijnlijkheid geen natuurlijke dood die hen wacht. Om deze grens te kunnen bepalen moet een coureur angst kennen. En dat is een emotie die • ondanks de schijn van het tegendeel - zélfs In deze riskante beroepsgroep een uiterst onaangename blijkt te zijn. Angst levert In deze tak van waaghalzerij beslist geen rechtstreeks genot. Blijft de vraag wat dergelijke Heden

Vuur is de grootste bedreiging voor autocoureurs. Hier ontploft, tijdens de race, de motor van Thierry Boutsen. Foto ARP Rob Verhey Voor de race begint stelt Niki Lauda zijn bange echtgenote gerust: 'De angst pakt je altijd vlak voor de start.' Foto APR Rob Verhey Coureur Stefan Johansson concentreert zich op de race. Foto ARP Rob Verhey

'In een baan als de onze hebben we angst nodig om binnen de grenzen te blijven.' 19

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen