VU Magazine 1987 - pagina 164

De instituten voor geestelijke gezondheidszorg, RIAGG's, zijn veelvuldig onderwerp van kritiek. Een recent proefschrift gaat in op het ontstaan van dit deel van de gezondheidszorg. De verzuiling blijkt een goede samenwerking van verschillende diensten in de weg te staan. ROELEKEVUNDERINK

Verzuiling vonnt probleem voor RIAGG's

E

en uniek systeem dat ten onder dreigt te gaan aan de last van het verleden. Zo luidt een karakteristiek van het Regionale Instituut voor Ambulante Geestelijke Gezondheidszorg, kortweg RIAGG genoemd. In 1982 werden verschillende regionale diensten voor de geestelijke gezondheidszorg gebundeld in een overkoepelend orgaan, een RIAGG, waarvan er 59 in Nederland verschenen. Simpel gezegd is de taak van een RIAGG zorgdragen voor mensen die met psychische klachten komen en niet in een psychiatrische ziekenhuis terecht kunnen. Het systeem is uniek omdat de verregaande samenwerking bijna nergens anders voorkomt. Binnen een RIAGG vinden zeer verschillende vormen van hulp een plaats, met een opklimmende graad van specialisatie en intensiteit. Zo is er allereerst de sociaal-psychiatrische hulpdienst, die snel kan optreden in geval van crises en de noodzaak van een acute opname. Daartoe bestaat onder andere een systeem van rijdende psychiaters. Een tweede sector is die van de psychotherapeutische hulp en een derde bestaat uit de dienstverlening aan instellingen in de eerste lijnszorg. Een laatste onderdeel tenslotte is de preventie, die zich richt op bepaalde risicogroepen. Uniek is de samensmelting van deze verschillende vormen van zorg èn de opbouw in regionale instituten. De mengeling van beter maken en voorkómen van ziek-zijn, is een combinatie die - wellicht met uitzondering van de huisarts - elders in de gezondheidszorg niet voorkomt. Als men de psychiatrische hulpverlening onderscheidt in voorzorg, behandeling en nazorg, dan is het merkwaardig dat de voor-en nazorg zo volstrekt gescheiden

VU-MAGAZINE - APRIL 1987

zijn van de behandeling, die in psychiatrische ziekenhuizenen plaatsvindt. In geen enkel land kent men een dergelijke opzet waarbij een vergelijkbare instelling als de RIAGG niet over (poli)klinische faciliteiten beschikt. Beleidsmakers schijnen aan de RIAGG's hoge prioriteit toe te kennen, want negen procent van de uitgaven in de geestelijke gezondheidszorg is bestemd voor de RIAGG's, die bovendien een van de weinige instellingen zijn die een financiële groei mogen doormaken.

T

egelijkertijd staan de RIAGG's vandaag de dag onder grote druk. De kritiek is niet van de lucht. Was het achteraf gezien eigenlijk niet volstrekte waanzin om zoveel verschil-

lende diensten in één centrum onder te brengen, zo luidt een veelgehoorde kanttekening. In concreto richt de kritiek zich op een aantal punten. Wettelijke regelingen (of liever gezegd, het ontbreken daarvan) maakt het voor crisisteams soms moeilijk te bepalen waar iemand die hulp zoekt het best terecht kan. De huidige wet bevat strikte regels over onvrijwillige opnames in psychiatrische ziekenhuizen, zodat misbruik ervan door anderen vrijwel uitgesloten is. Door deze - op zichzelf goede regeling - zijn er echter nogal wat grensgevallen die eigenlijk nergens terecht kunnen. Het crisisteam is dan in feite verplicht een behandeling te staken die zij zelf wel zinvol acht. Kritiek richt zich ook op de interne werkwijze van de RIAGG's. Deze zouden al-

31

Een van de 59 RIAGG's. De kritiek is niet van de luclit. Foto Bram de Hollander

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen