VU Magazine 1987 - pagina 95

dan ook jammer dat Nederland niet mee doet: "Alle nieuwe ontwikkelingen op dit gebied kwamen toch al uit Amerika''.

den herzien? Hogervorst schudt overtuigend van nee: "Het lijkt een voor de hand liggende gedachte maar het is niet juist. Je kunt niet uit een steeds kleiner volume een steeds grotere hoeveelheid energie halen. We kunnen misschien nog olgens Hogervorst hoef je niet iets winnen maar dan ben je echt aan het ingewijd te zijn in de geheimen einde." van het SDI-onderzoek om harde conclusies te trekken. De algemene Er wordt in het Pentagon ook gedacht eigenschappen van licht strooien roet in aan een nieuw soort laser die röntgenhet eten. "ledere lichtbundel heeft onstraling geeft. Het voordeel is, dat deze vermijdelijk de neiging op grotere afstraling minder uitwaaiert. De bundel stand uit te waaieren. Ook een laserbunblijft daardoor langer geconcentreerd. del doet dat. Zelfs als je met een lens het Het ene probleem wordt opgelost maar er licht wilt concentreren in één punt lukt je komt een ander probleem voor in de dit nooit helemaal. De lichtbundel verplaats. Het is heel moeilijk om een röntliest op grotere afstand zijn kracht.'' genlaser te maken. Dat is een wetmatigheid die je niet kunt omzeilen. De natuur verzet zich. Als het lukt de laser te ont"Omdat je de straling niet genoeg kunt wikkelen dan zal dat het meest energiebundelen heb je heel sterke lasers nodig verkwistende apparaat aller tijden zijn. om er iets mee te vernietigen. Die beHogervorst: "Er is zoveel energie nodig staan nu nog niet maar misschien kunnen datje een kernbom moet laten ontploffen ze ontwikkeld worden. De waterstofvoor één enkel röntgenbundeltje''. fluoridelaser, de krachtigste op dit moEn dan nog reikt volgens zijn berekeninment, vult een kleine fabriekshal. Wil je een raket doorboren dan heb je er een no- gen de vernietigende straal niet verder

V

Zo wil men met het SDI-programma een ruimteoorlog voeren, maar de toepassing van lasers daarbij is technisch onmogelijk.

dig die tientallen malen sterker is. Dat is geen sinecure, dat zijn apparaten die vele tonnen zullen gaan wegen. Bovendien zal zo'n laser alleen al tien ton aan brandstof nodig hebben. Dat is niet op een realistische manier in de ruimte te brengen. Zeker niet omdat je vele laserwapens nodig hebt om alle raketten van de tegenstander te onderscheppen. Ik heb daar een klein sommetje op gemaakt en die sommetjes zijn ook door anderen gemaakt. Iedereen komt tot de conclusie dat dit volmaakt onuitvoerbaar is". Maar zullen in de toekomst geen kleinere en zuiniger lasers worden uitgevonden waardoor deze sommetjes moeten wor-

dan 150 kilometer, maar om dat te bereiken moet wel alles mee zitten. De pogingen om dit wapen te ontwikkelen zijn overigens in volle gang. De omstreden kernproeven in de Nevadawoestijn spelen daarbij een belangrijke rol. Daarom kunnen de Amerikanen niet meedoen met het Russische moratorium op het houden van atoomproeven.

A

merikaanse defensiespecialisten hebben nog meer pijlen op hun boog. In de zomer van 1985 werd tijdens een van de laatste Shuttlevluchten een opmerkelijk experiment uit-

gevoerd. Een blauwgroen lichtstraaltje werd vanaf een Hawaïaanse berg gericht op een spiegeltje aan boord van het ruimteschip om te worden teruggekaatst. Het lijkt het ei van Columbus: plaats de zware laser op aarde en reflecteer de vernietigende straal, met een spiegeltje op het doel. Hogervorst glimlacht: "Er is één ding dat men zich moet realiseren: de uitwaaiering wordt steeds groter. Je moet een spiegel in de ruimte brengen (40.000 kilometer boven het aardoppervlak) met afmetingen van honderd meter. Zo'n spiegel moet de bundel precies op het doel richten. Dat betekent dat hij perfect moet zijn. Je kunt je nauwelijks permitteren dat er één atoom uitsteekt boven het spiegeloppervlak, dat is al desastreus. De spiegel moet welhaast op atomair niveau vlak zijn. Dat is volstrekt onrealistisch. Bovendien moet het ding opvouwbaar zijn anders bombarderen meteorieten het kapot. Op het moment dat het nodig is, moet de spiegel als een paraplu openspringen." Als het SDI-project dan zo'n uitzichtloze onderneming is, waarom worden er dan zoveel miljarden aan gespendeerd? Volgens Hogervorst besteedt men in Amerika veel defensiegeld aan fundamenteel onderzoek: "Ik heb de neiging dit project te vergelijken met het Apollo-project. Het is een poging wetenschappelijk en technologisch onderzoek te stimuleren". Het onderzoek naar kernfusie bijvoorbeeld. Natuurkundigen en computerdeslojndigen zijn met overheidsgeld begonnen aan de bouw van een optische computer: een apparaat dat met behulp van licht supersnel kan rekenen. Ook scheikundigen krijgen ongekende middelen om nieuwe stoffen te ontwikkelen. Hogervorst: "Dit levert hoe dan ook resultaten op. Economisch gezien is dat belangrijk. Ik denk dat dat het voornaamste motief is om het project door te zetten. Er zullen heel weinig wetenschappers zijn die echt in SDI geloven". Ook het Kremlin is volgens Hogervorst niet bang voor de militaire toekomst van de laser. De Russische tranen komen voort uit een andere angst: ' 'De kloof in kennis en economische praktijk tussen de Sowjet-Unie en het Westen wordt steeds groter. Ze hebben al moeite genoeg om de ontwikkelingen in de micro-elektronika bij te benen. Dit is weer een extra schep daar bovenop. De Russen hebben geen militaire maar economische angst". D

Mark Mieras en Bram Vermeer studeren natuurkunde en zijn freelance journalisten

VU-MAGAZINE — MAART 1987

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen