VU Magazine 1987 - pagina 305

Esdoorn Om de schadelijke effecten van zure regen tegen te gaan, bedachten beleidsmakers maatregelen die zure regen in het vervolg moeten voorkomen, zoals loodvrije benzine. Is de zure regen eenmaal gevallen, dan wordt het moeilijker iets aan de kwalijke gevolgen te doen. Het is dan ook goed nieuws te noemen dat de natuur zélf het proces van zure regen kan verstoren. De bioloog dr. Loek Kuiters, verbonden aan de vakgroep oecologie en oecotoxicologie van de Vrije Universiteit, onderzocht voor zijn proefschrift de invloed van bepaalde boomsoorten op het proces van zure regen. Uit afgevallen dode bladeren en naalden komen bij vertering organische zuren vrij. Eenmaal opgenomen in de bodem werken deze zuren - ook onder normale omstandigheden - remmend op de groei van allerlei bosplanten. Zure regen ver-

sterkt dit proces met als gevolg dat alleen zuurbestendige grassen als bodembegroeing in het bos overblijven. Kuiters vergeleek de meest algemeen voorkomende boomsoorten in Nederland en ontdekte dat de bladeren van Beuk en de Den veel giftiger zijn voor bosplanten dan die van de Berk, de Eik of de Lariks. Tevens ontdekte hij dat wanneer Beuk en Den gemengd voorkomen met de Esdoorn, de schadelijke werking van de eerste twee bomen grotendeels wordt opgeheven door de aanwezigheid van dode bladeren van de Esdoorn. In bossen waar veel Esdoorns voorkomen blijken de schadelijke invloeden van zure regen beperkt. Een heugelijk feit is dat de Esdoorn zich in veel bossen spontaan blijkt uit te breiden. Kuiters' advies luidt dan ook te streven naar gemengde bossen en uitbreiding van Esdoorns vooral niet tegen te gaan. (rv)

INGEZONDEN De wetenschap van... Toen ik in het interview met mij in uw meinummer de volgende uitspraak las:' 'De chips gaan ons leven in drastische mate veranderen. Volgens de econoom Jan Pen moeten er rampen gebeuren om die ontwikkeling tegen te houden'', dacht ik bij mezelf: zo erg is het met mij nu toch ook niet gesteld. Ik heb eens bij Philips een automatische chipsfabriek mogen bezichtigen en met ademloze bewondering naar deze machines en hun produkt gekeken. Dit was automatisering in het kwadraat. Ik heb niets tegen chips op zichzelf en het lijkt me een buitengewoon schone industrie. Waar ik wel op heb willen wijzen is dat dit een ontwikkeling is die door niemand ooit bewust is gewild en dus vraagtekens zet achter het menselijk vermogen de eigen samenleving in de hand te nemen en te houden. De opmerking over rampen die nodig zijn om een ontwikkeling te keren slaat op kernenergie. Ik meen ook dat ik in het interview gezegd heb: "Volgens de econoom Jan Pen moeten er rampen gebeuren wil er iets veranderen.'' Heeft een zetduivel u en mij hier parten gespeeld? Aan de chips van de tekstverwerkers kan het niet liggen want die zijn, voor zover ik weet, hoewel autonoom in hun ontwikkeling in elk geval toch heel gehoorzaam. Prof.dr.Th.de Boer Amsterdam

Oerknal Esdoorn v^mindert de kwalijke gevolgen van zure regen. Foto Loek Kuiters.

40

Als lezer van het VU-Magazine heb ik de artikelen over 'Geloven na de oerknal' en 'Buitenaards leven' met grote belangstelling gevolgd. Over de problemen die te-

voorschijn komen bij de theologische doordenking van het evenüiele bestaan van civilisaties elders in het heelal -het kosmologisch deficit in de theologie -schreef ik december vorig jaar een gedicht. In een heel compacte vorm geeft het mijn standpunten t.o.v. deze problematiek weer: vanuit de scheppingstheologie zoek ik naar aanknopingspunten voor een theologische benadering, waarin de exclusieve rol van de mens als 'kroon van de schepping' wordt gerelativeerd en de kosmos weer als domein van het goddelijke (of 'numineuze') wordt ervaren. KOSMOLOGISCH DEFICIT Jij ging op weg als tastend licht dat over de wateren zwierf, glanzende kiem, geduldige vonk waaruit de sterren zijn geboren. Het melkwegstelsel streek jij aan, een flonkerend wiel van licht: om elke ster, uit gas en stof verdicht, schiep jij groene werelden vol hunkerend, zoekend leven. Zo blies jij ook de mens de levensadem in, denkende schakel in een eindeloze keten: lichtvonk die tot de stof is ingedaald, vandaaruit weer omhoog streeft naar de bron, als een Voyager die naar de verten klom zijn blindenstok tast in het heelal. Maar als een kind dat slechts de moeder kent waant hij zich op zijn hoge troon alleen kroon van de schepping op zijn koud brok steen en stameh na van het oorspronkelijk gezicht dat hij alleen zijn eigen naam heeft horen noemen. Hendrik Klaassens Leeuwarden

VU-MAGAZINE — JULI/AUGUSTUS 1987

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen