VU Magazine 1990 - pagina 154

»i^i^

In het bondshotel in Brummen huïSst" ^^" FotoANWB

wegcn tusscn Gouda en utrecht. Ook stelde men yoor om na atloop gezamenlijk nog wat te gaan ^'Jd^^-'" Utrecht werd 'het' Nederlandsch Vélocipèdistenbond (NVB) opgericht, de latere ANWB. Slechts een enkele club bedankte voor het lidmaatschap van de bond, die aanvankelijk vooral

'Jongelui gingen zich steeds meer voor de wielersport inzetten. Dat paste niet goed binnen de idealistische visie op de samenleving.' het wedstrijdrijden zou bevorderen. Zoals de Leeuwarder Vélocipèdeclub, die zich uitsluitend met schoonrijden bezighield -een woord dat pas veel later weer zou terugkeren in de geschiedenis van de ANWB, maar dan niet meer in de betekenis van het rijden in de zaal op houten fietsen. Het organiseren van landelijke wedstrijden was in het begin een belangrijke activiteit, volgens Linders. Daarnaast begon men driftig de Nederlandse wegen in kaart te brengen. "De infrastructuur werd indertijd vooral bepaald door waterwegen. Van overheidswege was er helemaal geen aandacht voor de landwegen. Er 20

\

•Vi-:^^^^JÉ^M

waren alleen plaatselijke wegen die door organisaties zoals polderschappen waren aangelegd. Het in kaart brengen van die wegen deed de ANWB door middel van consuls, die overal gestationeerd werden. Dat waren bevriende relaties die werden aangesproken met de vraag of ze niet iets voor de ANWB wilden doen. De informatie die men via hen verkreeg - daartoe behoorde bijvoorbeeld ook de aanwezigheid van goede hotels-werd in Den Haag verzameld en bijeengebracht in het handboek."

D

e eerste leden waren vooral jongelui. Linders: "De minimumleeftijd was dertien jaar. Dat betekende dat je die jonge knullen meisjes fietsten nauwelijks - ook in het bestuur kreeg. En dat de bond een heel kwetsbaar imago kreeg. Het fietsen was nog iets nieuws. Het publiek stond er nog vreemd en zeker op het platteland ook afwijzend tegenover. Als die jongens zich dan ook nog eens door hun leeftijd baldadig gedroegen, dan bezorgde dat het fietsen een slechte naam. Toen heeft men de minimumleeftijd van de leden op zestien jaar gesteld en bestuursfuncties kon je vanaf je achttiende jaar gaan vervullen." In 1893 werd de eerste damesfietsclub opgericht, in 1900 de eerste vrouwelijke consul benoemd. Pas na de Eerste Wereldoorlog, als gezondheid in de mode raakt en een bruine tint als flatterend wordt beschouwd, stappen ook de vrouwen masVU-MAGAZINE—APRIL 1990

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen