VU Magazine 1990 - pagina 302
Ontwerp van Van NeUe's huiskunstenaar Jacques Jongert.
wend hun winkels te vullen met bakken, bussen en vaten 'losse' levensmiddelen. Met een weegschaal wordt naar wens afgewogen. Koffie, cacao of margarine wordt soms wel in verschillende kwaliteiten verkocht (vers, minder vers, oud en te oud), maar veel garantie heeft de klant niet. Met de komst van merkartikelen, zoals Van Houten-cacao, Van Nelle-koffie en Vitello-margarine nemen de mogelijkheden voor reclame toe. Voortaan noemt de klant bij de grutter de merknaam van een produkt en vraagt hij niet meer om 'een pondje margarine'. De dominante positie van de kruidenier begint gevaar te lopen en het accent verschuift naar de fabrikant die baat heeft bij de herkenbaarheid van zijn produkt. Van lieverlee moet de kruidenier wel de produkten in huis halen waar de klant meer en meer om vraagt. Aanvankelijk blijft de reclame beperkt tot een paar soorten. Advertenties in kranten en tijdschriften vormen de hoofdmoot. De veelal kunstzinnig vormgegeven affiches komen iets minder vaak voor. De eerste reclamebureaus zijn dan ook niet meer dan advertentiebemiddelaars. Ze brengen de advertenties onder bij bladen waarmee ze afspraken hebben. Soms vinden de bemiddelaars de teksten zo bedroevend dat ze er zelf aan gaan sleutelen. En van het een komt het ander.
E
Advertentiebemiddelaars vinden de telisten soms zo sleclit dat ze er zelf maar wat aan sleutelen.
en meer moderne manier van reclamemaken doet zijn intrede in de jaren twintig. Onder invloed van Amerikaanse en Engelse voorbeelden slaat een aantal reclamebureau's nieuwe wegen in. Hun credo? Het bedrijfsresultaat moet voorop staan, niet de artistieke verdiensten van de reclame-uiting. Het succes dient afgemeten te worden aan de effecten. Daarom ook pleit reclamebureau Coppens voor de wetenschappelijk aanpak, dat wil zeggen: gebruik maken van psychologie, inspelen op de suggestie. Dus in plaats van een simpele slogan als "Wees niet dom, koop uw carpet bij Van der Brom", probeert de moderne reclamemaker inzicht te krijgen in de psyche van de potentiële klant. Een aardige illustratie van de nieuwe aanpak is de grootste reclamecampagne van de jaren twintig, de 36
door Coppens ontworpen introductie van Blue Band, die in het boek wordt genoemd. In een interview uit 1973 verhaalt de toenmalige directeur Sydney van den Bergh, fabrikant van de margarine, over de achtergronden van de campagne: "Wij volgden toen een modern idee: een reclamebureau inschakelen. Dat werd Coppens in Amsterdam. Coppens wilde de fabriek zien om op een idee te komen. Daar zag hij hoe de verschillende oliën geroerd werden (margarine is een emulsie van een cocktail van oliën met melk, nv), dat was precies het karnen bij het maken boter en zo ontstond de beroemd geworden slagzin: Blue Band - Versch gekarnd." De campagne wordt een groot succes. De consument krijgt een gunstige, natuurzuivere indruk van margarine, een produkt dat nog last heeft van vooroordelen. Margarine is immers surrogaatboter en de fijnproever neemt toch alleen 'echte' boter? De campagne bereikt zijn doel. Blue Band wordt het grootste margarinemerk van Nederland. De suggestie van het 'natuurlijke' van Blue Band werkt. Het belangrijkste element in de campagne is het 'Blue Band-meisje'. "Miss Blue Band deed haar intrede. Een lief, knap meisje dat met een grote hoed en een fleurige jurk, wit met blauw lint, tentoonstellingen en dergelijke bezocht. Ze is toen ge-
trouwd met een van de topmensen van de firma," weet S. van den Bergh zich nog te herinneren. Het meisje lachte iedereen toe vanaf krantepagina's, affiches, grote emaillen borden, beschilderde muren etcetera. In de jaren dertig kreeg ze gezelschap van andere figuren als het Droste-mannetje, Fhpje van De Betuwe en het Michelin-mannetje.
U
itzonderlijk en zeer omstreden als vorm van reclamemaken was het poststempel
•
^
\
VAN
V^AT \ 8 U DOM 11 ..
11 niet profiteert gedurende
10 o/o mTiHBs mimi U.rtinï «ordt alleen ge"•""'C.zeH..fdm.8arijnenv.n
BINNENWEG Karpetten, Loopers en
Kleedjes.
VU-MAGAZINE—JULI/AUGUSTUS 1990
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1990
VU-Magazine | 484 Pagina's