Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1990 - pagina 61

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1990 - pagina 61

4 minuten leestijd

idee van de Mannerbund onderzocht. De Mannerbund was een reliek uit de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog, waar de soldaten alleen door innige kameraadschap konden overleven en de vijand weerstaan. Na de oorlog verdween de behoefte aan die kameraadschap niet en ontstond een ideaalbeeld van een gemeenschap van solidaire, strijdende mannen. De fascistische knokploegen die de straten van de Weimarrepubliek onveilig maakten, zagen zichzelf als belichaming van dit ideaal. Himmler structureerde ook de SS als zo'n Mannerbund, waarin kracht, mannelijkheid en absolute trouw aan de eigen groep verheerlijkt werden. De nationaal-sociahsten wilden in het Derde Rijk een mannenstaat opbouwen. Hun staat zou een soort uitvergroting van de Mannerbund zijn, vol warmte en geborgenheid voor wie tot de groep behoorde, maar dodelijk voor zijn vijanden. Behalve als voortbrengster van de volgende lichting krijgers, waren vrouwen in deze utopie geheel overbodig. Het ideale paar was in deze visie niet man en vrouw. Een innige band tussen de seksen zou immers de mannengemeenschap kunnen ontwrichten. Het ideale paar was de soldaat en zijn moeder, hij een strijder voor het volk, zij de draagster van nieuwe generaties. Vrouwen werden door de nazi's als moeders op een voetstuk gezet, maar verder als absoluut inferieur aan mannen beschouwd. Hitler was zelf fel gekant tegen alles wat maar enigszins op feminisme leek: hij wilde vrouwen alle rechten die hen na de Eerste Wereldoorlog waren toegekend, zoals het stemrecht, weer afnemen. Hij had er echter geen enkel bezwaar tegen om met behulp van vrouwelijke kiezers in het parlement terecht te komen. En juist op deze persoon stemden vrouwen in groten getale.

c&;i^?«^?^^rï'l

ideologie en -partij steunden, terwijl deze openlijk anti-vrouw waren en vrouwen tot baarmoeders wilden reduceren. Reeds begin jaren twintig traden de eerste vrouwen tot Hitlers partij toe. Deze nazi-vrouwen van het eerste uur voelden zich aangetrokken door zijn charisma en het strijdbare karakter van de nazi-beweging. Hitlers persoonlijke uitstraling moet geweldig geweest zijn. Niet alleen wist hij door zijn toespraken duizenden mensen op de been te brengen, degenen die hem eens de hand geschud hebben beschreven dit als één van de prachtigste en meest intense ervarigen uit hun leven. "De blik van de Führer rustte op mij. Mijn normale brutaliteit was verdwenen, het grote ogenblik, de geweldige belevenis deden mij verstommen, piepklein was ik voor laudia Koonz, een Ameri- deze man! Met moeite beheerste ik kaanse historica, heeft een mezelf, raapte al mijn moed bijeen, omvangrijk boek over vrou- ging in de houding staan en stotterwen in nazi-Duitsland geschreven. de verlegen: 'Ik wilde mijn Führer De Nederlandse vertaling verscheen graag Goede Morgen wensen!' Meer vorig najaar onder de titel 'Moeders kreeg ik er niet uit, mijn keel was in het Vadedand'. Koonz' uitgangs- dichtgesnoerd. Vriendelijk gaf Hitler punt bij deze studie was de vraag mij een hand, en keek mij heel ernwaarom zoveel vrouwen de nazi- stig met zijn grote blauwe ogen aan.

C

VU-MAGAZINE—FEBRUARI 1990

c^ïSsê^-?ï'--»''.£^:^^s;'^ï?sï^

De 'Nieuwe Vrouw' werd het symbool van de decadentie en seksuele vrijheid van de Weimarrepubliek, die vele Duitsers verafschuwden. 'Goede morgen', sloeg zijn geweldige stem tegen mijn oor", schreef een meisje van de Bund Deutscher Model. Zij had op een dag de stoute schoenen aangetrokken en tot de leider weten door te dringen. Hitler had overigens geen blauwe maar grijze ogen, en bruin haar; een feit dat door zijn volgelingen nauwelijks werd waargenomen. Zij schreven hem haast systematisch blond haar en blauwe ogen toe.

V

oor de machtsovername in 1933 waren 34.000 huisvrouwen lid van de nationaal-socialistische partij. Dit is nog geen vijf procent van het totaal aantal leden, maar daaruit kun je niet aileiden dat het wel meeviel met Hitlers aanhang onder de Duitse vrouwen. Partijmedewerkers verdeelden de Ie- Foto ABC 15

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1990

VU-Magazine | 484 Pagina's

VU Magazine 1990 - pagina 61

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1990

VU-Magazine | 484 Pagina's