VU Magazine 1990 - pagina 316

Computersimulatie van een zijwaartse botsing.

Materiaalonderzoek speelt ook een rol bij de experimenten die Wismans doet met zijwaartse botsingen. Anders dan de frontale botsing is aan de zijwaartse botsing heel lang geen aandacht besteed, terwijl die goede tweede is als veroorzaker van verkeersslachtoffers. "Zijdelings botsen is veel complexer. De auto die de ander zijwaarts raakt, vervormt de zijstructuur en botst met grote snelheid tegen je lichaam aan. Je moet dus eisen stellen aan de zijstructuur en aan de zachtheid van de binnenkant. Ook hier moet vervormbaar materiaal aan te pas komen." En al-

'De overheid heeft nooit veel geld in onderzoek naar letselpreventie gestopt.' weer: in Amerika is op korte termijn wetgeving te verwachten. TNO heeft een speciale mechanische pop ontworpen, die de gevolgen van zijwaartse botsingen meet. De proefpop bewijst zijn nut vooralsnog niet in Nederland. "Je kunt als klein landje niet als enige eisen gaan stellen aan de auto's die hier over de grens komen. Dat kan alleen in Europees verband." En dat is een handicap. Vooral Zuideuropese landen met eigen autofabrieken zijn fel gekant tegen hardere veiligheidsei-

sen. Als Nederland een wet voor beveiliging tegen zijwaartse botsingen invoert, zou dat zelfs indruisen tegen de huidige EG-normen voor eerlijke concurrentie. Wat Wismans minstens zo pessimistisch stemt, is dat de Europese overheden bij het testen van veiligheidsgordels gebruikmaken van een vijfentwintig jaar oud proefpopmodel. "Terwijl we hier over fantastische poppen beschikken die allerlei letsel kunnen detecteren. De overheid heeft nooit veel geld in onderzoek naar letselpreventie gestopt. Enkele honderdduizenden guldens per jaar, maar dat is veel te weinig. In landen als Duitsland, Frankrijk en Zweden wordt veel meer geld besteed aan dit soort onderzoek. En dan te bedenken dat letselpreventie een hele belangrijke bijdrage kan leveren in het streven van de overheid om het aantal verkeersdoden over tien jaar met 25 procent terug te dringen!"

S

ectie op verkeersslachtoffers en reconstructies van ongevallen zijn in ons land niet aan de orde. Wismans: "Hoewel die heel goed zijn om de effectiviteit van maatregelen te beoordelen en prioriteiten voor verder onderzoek vast te stellen. Maar ook hier geldt dat niemand het ons vraagt en dat het te veel zou kosten. Gelukkig mogen we vaak putten uit buitenlandse gegevens. En dan maar hopen dat de situaties enigszins identiek zijn."

Geld, geld, geld. Is het niet volkomen logisch dat de overheid op dit moment meer aandacht heeft voor het milieu en misschien stilletjes hoopt dat met de terugdringing van de vervuilers het aantal ongevallen ook zal afnemen? "Dat is onzin. De mens heeft nu eenmaal een enorme behoefte aan mobiliteit. Dat is niet meer te veranderen. Verkeersongelukken zul je altijd houden." De discussie die binnen de overheid wordt gevoerd over het inzetten van gevoelige electronica om ongevallen te voorkomen, stemt Wismans ook niet vrolijker. "Die werkt alleen op snelwegen, terwijl de meeste ongevallen zich voordoen op secundaire wegen. En voordat zoiets ooit ingevoerd wordt, zijn we weer twintig jaar en 25 duizend doden verder." Durft de onderzoeker zelf nog auto te rijden? Ja, hoor. En in een lelijk eendje? Hij formuleert het voorzichtig: "Met de kennis die ik nu heb, vind ik het niet veilig om in oudere, kleine auto's van Zuideuropese makelij te rijden. Je moet het dan van je eigen voorzichtigheid hebben. Zeker wat zijdelingse botsingen betreft, voldoen dat soort auto's niet." Hij verbaast zich ook over de kleine invalidenwagentjes die op de openbare weg rijden. "Hoe dat soort autootjes goedgekeurd kan worden, is me een raadsel." Snelheidsbeperkingen werpen natuurlijk hun vruchten af Maar net als met veiligheidsgordels en kinderzitjes doet hier een hardnekkig fabeltje de ronde: mensen die zachtjes rijden zouden eerder in slaap sukkelen. Wismans gelooft er niets van. Hoe het ook zij, de automobilist heeft zelf de meeste wapens tegen ongevallen in handen. Bij de gebundelde inaugurele rede van de hoogleraar is een - hoe kan het anders Amerikaans gedicht opgenomen. Het eerste couplet luidt: If everyone who drives a car could lie a month in bedj With broken bones en stitchedup wounds or fractures of the headj And there endure the agonies that many people doj They'd never need preach safety any more to me and you.O

VU-MAGAZINE—SEPTEMBER 1990

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen