VU Magazine 1990 - pagina 330

Ronald Hamel: 'Architecten zijn ook mensen'. Foto Henk Ttiomas

tronen. Dat zij zich daarvan zelden bewust zijn, onderstreept de opmerkelijkheid van deze uitkomst, al vindt Hamel dat als onderzoeker kennelijk minder verbazingwekkend dan de onderzochte beroepsgroep zelf. "Architecten zijn ook mensen", relativeert hij. "Ze zijn onderling vergelijkbaar. En die vergelijkbaarheid is terug te voeren op de voorwaarden en belemmeringen die de hersenen - het coginitieve systeem, de structuur van het geheugen - de mens ook bij dit soort werkzaamheden nu eenmaal opleggen. Architecten maken op die regel geen uitzondering." Het lijkt een wat riskante kanttekening van de promovendus. Want in wezen wekt zo'n generalisering de suggestie dat Hamel's proefschrift allesbehalve exclusief het vak van architect behandelt. Dezelfde voorwaarden en belemmeringen gelden immers voor de grijze cellen van iedere beoefenaar van willekeurig welk creatief beroep - romancier, hovenier of journalist? Ronald Hamel vat deze opmerking liever op als compliment dan als punt van kritiek. Globaal genomen is die suggestie juist, zegt hij. "Wat een architectonische ontwerpopdracht gemeen heeft met opgaven bij andere creatieve werkzaamheden, is dat het in het eerste geval niet gaat om problemen waarbij maar één oplossing de juiste is; er is hooguit sprake van betere of minder goede oplossingen. Bezie je een bouwkundige opgave als een probleem, dan kun je deze uiteenleggen in een aantal deelproblemen waarvan sommige specifiek zijn voor het architectonisch ontwerpen; je treft ze in andere creatieve bezigheden niet, of in veel geringere mate aan. Wat het architectonisch ontwerpen als proces namelijk uniek maakt is dat er niet alleen een technische

en een esthetische, maar ook een gedragswetenschappelijke kant aan zit."

M

et andere woorden; niet het proces zelf is bijzonder, maar het soort problemen dat in de ontwerpfase om een oplossing vraagt. Samen met de beperkingen die door de structuur van de hersenen zijn gedicteerd, is het laatste verantwoordelijk voor het feit dat de architect tijdens het ontwerpen, veelal onbewust, volgens vaste patronen te werk gaat. Dat de eindresultaten - ook wanneer het oplossingen van een en hetzelfde architectonisch probleem betreft - niettemin sterk uiteen kunnen lopen, wordt, aldus Hamel, veroorzaakt door de

t /

l

i I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen