VU Magazine 1990 - pagina 80

Foto ABC

'Zoals de zon het lamplicht niet nodig heeft, zo kan de kerk buiten de stoffelijke resten van martelaren', zei ooit Basilius de Grote. Toch heeft in de loop der eeuwen de verering van hosties en reheken - dat zijn: losse onderdelen van dode heihgen - hysterische vormen aangenomen. Een historie vol horror, handel en bedrog.

en reliek HANNEOBBINK Sedert het jaar 1215 geldt in de rooms-katholieke kerk het dogma van de transsubstantiatie. Dat betekent dat het brood en de wijn die tijdens de viering van het avondmaal uitgedeeld worden, in alle opzichten veranderen in het vlees en bloed van Jezus Christus. Met de verheffing van deze leer tot kerkelijk dogma maakte de toenmahge paus, Innocentius UI, een einde aan een strijd die eeuwen had geduurd. Al in 831 had de monnik Paschasius Radbertus de later tot dogma verheven leer verkondigd. Hij werd echter van repliek gediend door een van zijn leerlingen, Ratramnus. In brood en wijn is inderdaad Jezus Christus aanwezig, betoogde deze, maar dat moet niet al te letterlijk opgevat worden; het geestelijk voedsel is niet hetzelfde als het vlees dat gekruisigd en het bloed dat vergoten werd op Golgotha. De controverse hield niet meer dan een kleine kring theologen bezig en ze werd niet op de spits gedreven. Dat veranderde toen twee eeuwen later een zekere Berengarius de strijd nieuw leven inblies. Wat Radbertus te berde had gebracht, noemde hij "fabels" en "dwaasheden". Brood blijft brood en wijn blijft wijn, stelde hij uitdagend, van een verandering 34

VU-MAGAZINE—FEBRUARI 1990

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen