VU Magazine 1990 - pagina 296

De namen van Jacques Brei, Edith Piaf, JuHette Gréco, Barbara en Georges Moustaki zijn niet vergeten. In menig bistro vormen hun Hederen nog ideale achtergrondmuziek. Maar in Frankrijk leeft het chanson niet meer. Het einde van een lange traditie. IGNACESCHRETLEN Optreden van een chansonnier, vermoedelijk begin 19de eeuw.

De negende kunst

"Tout finit par des chansons" - alles eindigt met een lied - luidt een bekende Franse zegswijze, die zeker van toepassing is op alle grote, historische gebeurtenissen. De Fransen kunnen er trots op zijn dat de geschiedenis van hun land in liedjes is vastgelegd. Het standaardwerk 'Histoire de France par les chansons' (Gallimard, 1957-1961), geschreven door Pierre Barbier en France Vernillat, omvat maar liefst acht delen. Omdat de meeste Uedteksten in de loop van de tijd zijn aangepast vaak ontstonden er verschillende versies - moet niet teveel waarde worden gehecht aan het waarheidsgehalte van de bezongen historische gebeurtenissen. Nog voorzichtiger moet worden omgesprongen met de tendentieuze informatie over overspelige koningen, bazige gemahnnen, laaghartige legeraanvoerders en homofiele bisschoppen. Maar toch vormen de chansons een waardevolle aanvulling op de geschiedschrijving, omdat men in elk geval een indruk krijgt van de publieke opinie.

W

aarom werd aan het eind van de jaren vijftig de behoefte gevoeld om zo'n omvangrijk werk over het chanson uit te geven? Mogelijk vreesde men dat het genre in de verdrukking zou komen. De opkomst van de rock & roll was ook in Frankrijk niet meer te stuiten. De vedetten die hun bakermat hadden in de cabarets van Saint-Germain-des-Prés op de Parijse Rive Gauche - de hnkeroever van de Seine - moesten wijken voor de idolen, van wie Johnny Hallyday de bekendste zou worden. Het was niet de eerste maal dat de behoefte werd gevoeld om een dreigende teloorgang van cultuurgoed te voorkomen. Ruim een eeuw tevoren, in 1852, werd namens de toenmalige president en in hetzelfde jaar tot keizer van Frankrijk uitgeroepen Lodewijk Napoleon een decreet uitVU'MAQAZINE—JULI/AUGUSTUS 1990

^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen