Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1990 - pagina 380

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1990 - pagina 380

2 minuten leestijd

Niet iedereen met een universitaire opleiding, is geschikt voor de I wetenschap. Pohticoloog Daalder over het gebrek aan schrijfvaardigheid bij de Nederlandse student, en het nut van een proefschrift.

Hans Daalder ö

ei >

ei O Ö 0-) (U

^ ^ In het Nederlandse ^ ^ universitaire stelsel is X nisn er altijd van uitgegaan dat afgestudeerden zelfstandige beoefenaren van wetenschap zouden zijn. Bij het invoeren van de twee-fasenstructuur leefde het idee dat dit streven in de eerste fase van de studie nog in belangrijke mate zou kunnen worden gerealiseerd. Men heeft vervolgens bij het inrichten van de tweede fase vergeten dat ook die een opleidingscomponent zou moeten hebben, juist als men zelfstandige wetenschappelijke onderzoekers wil opleiden. Eigenlijk heeft men niet veel meer gedaan dan de universiteiten de opdracht gegeven uit de bestaande formatie wat plaatsen vrij te maken voor aankomende onderzoekers. De gedachte dat de universiteiten een echte wetenschappelijke opleiding voor onderzoekers bieden, is al zo'n dertig jaar een illusie. En dat geldt zeker na de recente verkorting van de studieduur. Ik denk dat wij onderscheid moeten maken tussen het wetenschappelijk opleiden van mensen die later in de maatschappij functies zullen vervullen waarbij een academische vorming gewenst is, en het opleiden van degenen die straks 26

daadwerkelijk de wetenschap moeten beoefenen. Daar zit een substantieel verschil in. Het probleem zit in de illusie dat iedereen die een universitaire studie volgt, ook geschikt zou zijn voor de wetenschap.

D

e gedachte dat iemand een studie pas heeft afgerond na het schrijven

van een proefschrift, is al heel lang verlaten. Je hoort steeds vaker het advies: Een proefschrift? Nooit aan beginnen, want dat is een ramp voor de betrokkene en zijn omgeving. Daar zit veel waars in. Men heeft voor het schrijven van een dissertatie een dosis ijver en volharding nodig. Wie daartoe niet in staat is, zal slechts bij hoge uitzonde-

ring een goede wetenschapper blijken te zijn. Ik vind de eis een proefschrift te schrijven nog altijd fundamenteel voor iemand die in de wetenschap een boterham wil verdienen. Traditioneel vormt een dissertatie bovendien een publieke proeve van bekwaamheid. Dat geldt met name in ons land. In Amerika bijvoorbeeld, wordt een proefschrift vaak uit-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1990

VU-Magazine | 484 Pagina's

VU Magazine 1990 - pagina 380

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1990

VU-Magazine | 484 Pagina's