VU Magazine 1990 - pagina 378

die van speelgoedpop tot cultusbeeld. Bovendien zijn lang niet in alle graven idolen gevonden, maar slechts in een beperkt aantal. Onverklaard is nog, waarom in enkele graven twee of meer idolen tegelijk zijn aangetroffen; bijna alle 'musicerende' idolen bijvoorbeeld, zouden per paar zijn gevonden.

O

p 9 juni 1983 vond in het British Museum in Londen een speciaal colloquium plaats over de vroege Cycladische sculptuur. Deze bijeenkomst stond in het teken van de tentoonstelling van Cycladische oudheden van het Griekse echtpaar Goulandris. Voor deze publiekstrekker, die ook in Brussel, Parijs, Amerika en Japan een groot succes was, had de voormalige zangeres en actrice Melina Mercouri, in haar hoedanigheid als Griekse minister van cultuur, haar persoonlijke toestemming moeten geven. De Goulandris-collectie is, na de verzameling in het Nationaal Archeologisch Museum te Athene, die overigens nooit mag worden uitgeleend, de grootste op het gebied van de Cycladische cultuur. Speciaal voor deze collectie is in 1986, eveneens in het centrum van Athene, een klein maar fraai museum gebouwd. Ter gelegenheid van de expositie in Londen wijdde de bekende Griekse hoogleraar en archeoloog Cliristos Doumas een boek aan de Goulandriscollectie, dat nu tevens als museumgids voor het Cycladenmuseum fungeert. Het boek bevat een heldere uiteenzetting over de Cycladische cultuur. Maar al het onderzoek en alle theorieën ten spijt, moet Doumas de vraag naar de enig juiste betekenis van idolen onbeantwoord laten. En ook na het colloquium in het British Museum, waaraan nagenoeg alle deskundigen op het gebied van de cultuur op de Cycladen deelnamen, moest Christos Doumas bekennen, dat zelfs de minste zekerheid omtrent de juiste duiding van de idolen ontbrak. "Vooralsnog blijft het mysterie rond de Cycladische idolen dus bestaan. Wellicht ligt daarin wel 24

de belangrijkste verklaring voor hun intrigerendekarakter en hun niet geringe aantrekkingskracht op de hedendaagse mens. Zeker lijkt in ieder geval dat de cycladische cultuurschatten in het algemeen, en de idolen in het bijzonder, een inspirerende uitwerking hebben gehad op twintigsteeeuwse kunstenaars. En dan vooral op kunstschilders en beeldhouwers. Met name de kunstenaars die de abstracte kunst tot ontwikkeling zouden brengen, begonnen zich in de eerste helft van deze eeuw te interesseren voor de kunst van wat toen nog 'primitieve culturen' heette. Reeds in 1938 publiceerde Robert

Idolen in Nederland Voor de interessantste collecties Cycladische sculptuur moet men naar het buitenland; Athene (Nationaal Archeologisch Museum en het Cycladen-museum) of Malibu in Californië (J.P. Getty Museum). Wat dichter bij huis kan men terecht in Londen (British Museum) of Karlsruhe (Badisches Landesmuseum). Vooral het laatste museum beschikt over een minder bekende, maar bijzonder boeiende verzameling. Maar ook in eigen land zijn Cycladische idolen te bezichtigen. Zoals in het Leidse Rijksmuseum van Oudheden en het Allard Pierson Museum in Amsterdam, die spaarzaam Cycladische sculptuur exposeren. Het gaat hier om slechts enkele idolen, wat vazen en schalen. Omvangrijker verzamelingen van Cycladische idolen zijn vaak in handen van particulieren, in Nederland is dat bijvoorbeeld de collectie van de inmiddels overleden Henri Smeets uit Weert. Over deze bijzondere verzameling, die overigens meer dan alleen idolen omvat, verscheen in 1975 een publikatie van de hand van, onder anderen, E. Godot. Een deel van deze collectie is nog in bezit van de zoon van deze verzamelaar, de in Etten-Leur woonachtige Harrie Smeets.Q

VU-MAGAZiNE—OKTOBER 1990

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen