VU Magazine 1990 - pagina 289

Wf J *

• /'

<• i-

tr

\;i

s

u m

.

)

'. •

f

\

#

'% j^'

t

Bloedbeeld van een via transgenese tumorgevoelig gemaal(te muis, vergelelcen met dat van een niet behandeld exemplaar: de paarse vlekken wijzen op de aanwezigheid van tumorcellen.

:|*

«

« «

* ;\*;

#

ir

"Zo kunnen we heel systematisch, stap voor stap, het tumorproces modelmatig proberen na te bouwen. Als we beginnen met oncogen 1, en we voegen daar oncogen 2 aan toe, dan kunnen we in de gegeven situatie definiëren wat de derde gebeurtenis zal zijn. Ik hoop dat we genoeg adem zullen hebben om zo stapsgewijs het stadium te bereiken waarin we de genen weten te isoleren die verantwoordelijk zijn voor bijvoorbeeld de metastase."

Z

oeken naar de nog ontbrekende schakels, het in kaart brengen van alle genen die op een of andere wijze een bijdrage leveren aan het ziekteproces dat kanker heet; dat is de hoofdtaak. Het is niet alles. Berns en de zijnen zijn er ook op uit te achterhalen welke rol diezelfde genen in het gezonde organisme spelen; wat, onder normale omstandigheden, hun functie is. En, bovendien, waarom ze eigenlijk de mogelijkheid tot transformeren bezitten. Werk genoeg voorlopig. En de onderzoekers zijn er gemotiveerd en enthousiast mee doende. Maar - we durven het haast niet te vragen - met welk uiteindelijk beoogd praktisch resultaat? Is daar, onder voorbehoud en in alle bescheidenheid, al iets over te zeggen? Eigenlijk niet, zegt Berns, die op dit moment vooral tevreden is met de nieuwe methode voor transgenese. "Wat we met onze methode en het modelsysteem op het spoor willen komen zijn nieuwe genen waarvan de betrokkenheid met kanker nog niet eerder is aangetoond. Op het moment dat we zo'n gen te pakken hebben, vragen we ons onmiddellijk af of een dergelijk gen ook bij de mens een rol zou kunnen spelen bij het ontstaan van tumoren. VU-MAGAZINE—JULI/AUGUSTUS 1990

t'

Je hoopt dan iets te vinden dat bijvoorbeeld diagnostische waarde kan hebben." Tot echte bewijzen leidt dit pogen echter meestal niet, zegt hij. Er zijn nog heel wat problemen die om een oplossing vragen. Zoals het feit dat bijvoorbeeld longkanker bij de mens gemiddeld zo'n twintig jaar nodig heeft om zich ten volle te ontwikkelen; een leeftijd die zelfs de meest gezonde muis nooit zal bereiken. Ook de vraag of oncogenen die bij de muis tumoren teweeg brengen wel exact dezelfde invloed op het menselijk organisme uitoefenen, is nog niet definitief beantwoord. "Daar zijn hardere evidenties voor nodig dan wij op dit moment in handen hebben." Een zeer voorzichtig man, dr. Ton Berns. Veel meer lijnen naar de toekomst zijn er, voor zover het hem aangaat, dan ook voorlopig niet te trek-

'We zullen nog heel wat kennis moeten vergaren voor we zelfs maar kunnen gaan denken aan interventies.' ken. Desondanks zegt hij het interessant te vinden om naar dit soort verbanden tussen muis en mens te blijven zoeken. En tenslotte waagt hij het zelfs in dit verband zijn werk als "best een spannend vak" te schetsen.D Voor de feitelijke informatie in dit artikel is onder meer gebruik gemaakt van de aflevering 'Proefdieren' uit de serie cahiers van de Stichting Bio-Wetenschappen en Maatschappij, van oktober 1989.

23

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen