VU Magazine 1991 - pagina 301

ren of ze niet leden aan trachoma, een besmettelijke oogziekte die bhndheid kan veroorzaken. Lijders aan de ziekte kregen een 'E' op hun jas gekrijt, en konden zeker zijn van hun terugkeer. Anderen liepen verder met een 'K' (hernia) of een 'H' (hartklachten), die een entree in de VS uiterst onzeker maakten. Wie voorzien werd van een 'X' kon problemen krijgen wegens veronderstelde geestelijke kwalen - nagelbijten

men op, al was het maar omdat veel namen oorspronkelijk werden gespeld in Griekse of Cyrillische lettertekens. Menig immigrant veranderde op Ellis Island van naam, door ambtelijke slordigheid dan wel door overdreven wil tot aanpassing. Een Schmidt werd al gauw Smith, een Italiaan die Mastroianni heette moest voortaan als Mister Yanni door het leven. Wie geluk had - en dat hadden de

"Zonder familieleden in de buurt werd Ellis Island ondraaglijk", aldus een vrouw die dat overkwam. Maar van de tien procent die niet meteen de eerste dag werd goedgekeurd, slaagde een groot deel er uiteindelijk toch in door de selectie te komen. Wie dat niet lukte kon nog in beroep gaan, waarbij opnieuw een groot deel succes had. Uiteindelijk overkwam zo'n twee procent - en dat waren in de hoogtijdagen nog altijd duizend per maand - het ergste wat je op Ellis Island kon overkomen: terug de oceaan op gestuurd worden, naar huis. Een vreemdeling deporteren was vaak als straf nauwelijks lichter dan de dood zelf, zei president Theodore Roosevelt eens. Voor sommigen bleek dat letterlijk waar. Naar schatting drieduizend mensen beroofden zich op Ellis Island van het leven.

Joodse immigranten in 1907, van wie de gezondheid wordt geïnspecteerd. De man llnlis achter heeft met lirijt een 'K' op zijn revers gekregen, symbool voor hernia.

D

e Eerste Wereldoorlog werd een keerpunt in het bestaan van het traneneiland. Het aantal immigranten daalde sterk; hun plaats werd ingenomen door verdachte personen met Duits, Oostenrijks of Hongaars bloed. Al kwam de immigratie na de oorlog weer op gang, van harte ging het niet meer. In het land waarvan de

Een Schmidt werd al gauw Smith, een ItaHaan die Mastroianni heette moest voortaan als Mister Yanni door het leven. en 'silly laughing' konden daarvan meesten - verliet EUis Island binnen symptomen zijn. vijf uur nadat hij er was aangeland. Sommigen bleven in het onderichamelijk en geestelijk wel- zoeksproces steken. Niet alleen ziebevinden waren niet de enige ken - ook mensen waarvan werd voorwaarden voor toelating. verwacht dat ze een financiële last De standaardprocedure behelsde voor de samenleving zouden betekeminstens negenentwintig vragen. nen: ouden van dagen die waar"Naam?" wilde men weten, "Be- schijnlijk niet in staat zouden zijn roep? Hebt u familie in de VS? Hebt om te werken; vrouwen die alleen u al een baan? Waar wilt u gaan wo- waren gekomen, zonder famihe om nen? Hoeveel geld hebt u?" Maar op terug te vallen. Voor al deze twijook: "Wat is uw politieke overtui- felgevallen had EUis Island een aanging? Bent u een anarchist?" tal extra gebouwen, waar ze soms Alleen al de vraag naar de naam le- dagen of weken verbleven, balanceverde verwarring en talloze proble- rend tussen hoop en wanhoop.

L

VU-MAGAZINE—JULI/AUGUSTUS 1991

bevolking voor het grootste deel uit immigranten bestond, kwam paradoxaal genoeg de tegenstand tegen immigratie flink op gang. Vreemdelingenhaat en angst voor meer buitenlandse invloed staken de kop op, bovendien gevoed door een na de Russische revolutie ontstaan verschijnsel: de Red Scare ('rode angst'). Opnieuw fungeerde EUis Island als deportatiecentrum, waar talloze VS-burgers wachtten op hun uitzetting. Radicals, Bolshevists of mensen die simpelweg in Rusland waren geboren, waren hun vrijheid niet meer zeker. 27

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen