VU Magazine 1991 - pagina 398

Park-idee laten schieten. Het had te weinig aantrekkingskracht. "Vervolgens hebben we een plan ontwikkeld dat meer tegemoetkomt aan de verschillende verwachtingen. Het 'Master Plan' dat nu op tafel ligt, voorziet in de bouw van diverse kantoren en openbare gebouwen. Verder zal er een aantal woningen gebouwd worden. We proberen alles zoveel mogelijk in de categorie 'laagbouw' te houden, vanwege het aardbevingsgevaar. Als je in de hoogte gaat bouwen, moet je fundamenten leggen die bestand zijn tegen aardschokken en dat is ontzettend kostbaar. Naast die openbare gebouwen en woningen, komt er echter een belangrijk accent te liggen op de recreatieve functies, die geprojecteerd zullen worden in de aardbreuk-zones. We denken aan parken, groenzones, uitbreiding van het bestaande baseball-stadion, een zwembad, een begraafplaats en dergelijke. Het zijn niet de gebruikelijke functies, die je in het centrum van

Veel overlevenden van de aardbeving herinneren zich nog goed het oude Managua; een leuke stad met smalle straatjes en gezellige winkels.

te verjagen, maar men stuitte op heftig verzet. De nieuwe bewoners van het centrum blokkeerden de toegangswegen met puin en brandende autobanden, en bekogelden de agenten met straatstenen. Ir. Van Ruyven weet niet goed raad met deze problematiek. "Uit onderzoek blijkt dat de meeste landbezetters dicht bij hun werkplek willen wonen. Het kraken is een economische noodzaak; men probeert op die manier het dagelijkse buskaartje uit te sparen. Dit kraken roept een aantal lastige vragen op. Moet je bijvoorbeeld in je plannen rekening houden met het feit dat grote stukken van het centrum gekraakt zijn en dus niet beschikbaar zijn voor nieuwe bebouwing? Of moet je er vanuit gaan dat die grond vroeg of laat wel ontruimd zal worden? "Enkele deskundigen verdedigen dat je de krakers de ruimte moet geven. Wellicht dat over vijfentwintig jaar die mensen hun illegaal stukje grond om hebben weten te vormen tot een echte buurt met alles erop en eraan. De meerderheid van mijn collega's is echter van mening dat je in de planning niet uit moet gaan van de situatie die de landbezetters gecreëerd hebben. Ondanks de aardbevingsgevoeligheid, is de grond in het centrum vrij kostbaar. Nicaragua zit te springen om nieuwe investeringen en zal ongetwijfeld het bedrijfsleven vragen geld in het nieuwe centrum te stoppen. Dat betekent

dat de landbezetters zullen moeten wijken. Onder de Sandinistische regering heeft men een aantal keren groepen 'krakers' weten te verplaatsen naar andere wijken door de mensen elders een stukje grond en bouwmateriaal aan te bieden. Misschien is dat nu ook de beste oplossing."

O

ndanks de gemeenschappelijke kraakproblematiek in Amsterdam en Managua, ziet Van Ruyven in stedebouwkundig opzicht meer verschillen dan overeenkomsten tussen Nederland en Nicaragua. "In Nederland heb je, bij het ontwerp van een nieuwe wijk, te maken met een oerwoud aan procedures. Voordat je daar bij wijze van spreken twee stenen op elkaar kunt zetten, moet je je verdiepen in het bestemmingsplan, de wet ruimtelijke ordening, miheu-effectrapportage, noem maar op. Daardoor ben je in Nederland als stedebouwkundige vooral een vergadertijger. Ongeveer 80 procent van mijn tijd ging in Amsterdam op aan overleg met allerlei betrokkenen. In Nicaragua ben ik daarentegen veel meer met mijn vak bezig. Hier zit ik ongeveer 95 procent van de tijd achter mijn bureau plannen te bedenken. Slechts 5 procent gaat op aan vergaderen." Op dat punt lijken de werkomstandigheden voor een stedebouwkundige in Nicaragua ideaal. Van Ruy-

een grote stad verwacht, maar wat maakt dat uit. Managua zal, in tegenstelling tot veel andere steden, in de toekomst een heel leefbaar en gezellig centrum krijgen, waar mensen met plezier naar toe zullen gaan om zich te ontspannen."

I

n de tijd dat Van Ruyven en zijn collega's aan het 'Master Plan' werkten, bleven de ontwikkelingen in Managua niet stil staan. Door de nog steeds toenemende trek naar de stad, de hoge huren en de nagenoeg onbetaalbare bouwmaterialen, ontstond er een enorme vraag naar grond en goedkope woningen. Vele duizenden gezinnen zijn daarom, met name afgelopen jaar, neergestreken op de braak liggende stukken grond in het centrum van Managua om een hutje te bouwen. De politie heeft verschillende keren geprobeerd de 'krakers' 36

VU-MAGAZINE—OKTOBER 1991

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen