VU Magazine 1991 - pagina 189

Van de redactie Nee, we zullen de dames en heren hooggeleerden nog niet direct met togareclame achter de katheder aantreffen. Maar het idee van het gesponsorde professoraat is in ieder geval gelanceerd. In Leiden nog wel. En nota bene door een theoloog, die daar op het moment als rector magnificus de scepter zwaait. Na Artis, waar bijna ieder beestje al commercieel is geadopteerd - de mannetjesleeuw door de Postbank, de tijger door Esso, de lichtgevende vis door Philips, en de mol door de Vereniging van Opticiens - is nu de menagerie van de wetenschap aan de beurt. Met als enige verschil dat die beesten nergens om gevraagd hadden. (Wie adopteert er - a propos de bunzing? De firma Boldoot zéker niet.) De gedachte is uitdagend en werd met gevoel voor publiciteit in het nieuws gebracht. En de reacties waren voorspelbaar. Verontruste tegenstanders uit het preuts-puriteinse kamp haalden het versukkelde, strompelende paard van de Academische Vrijheid van stal. En de snelle bedrijfseconoom in het nerveus gesneden pak stond ook al direct klaar om, met het nog warme, door commerciële zelfbevlekking bezoedelde kleed van Vrouwe Minerva in de hand, die academische zedigheid tot ongehoorde huichelarij uit te roepen. Helemaal ongelijk heeft zo'n yup natuurlijk niet. De universiteiten hebben de afgelopen jaren weinig gelegenheden voorbij laten

VU-MAGAZINE—MEI 1991

Sponsors gaan om zich - vals loerend naar elkaar - in de picture te werken bij bedrijfsleven en overheid. Daar valt nog wat te halen nu de andere geldstromen allengs afnemen tot laatste druppels uit een nog wat nalekkende kraan. Bijzondere hoogleraren, wier deeltijdfuncties door derden - niet zelden bedrijven - worden bekostigd, bestaan ook allang. En kijk eens naar Amerika waar weigestelden met behulp van een fors legaat hoogleraarsposten en zelfs hele collegezalen naar zich weten te vernoemen. Wie wou beweren dat, bijgevolg, de wetenschap zich daar verloren heeft in 't duister van de domheid? Of het Nederlandse bedrijfsleven eigenlijk wel staat te trappelen om een willekeurige baretdrager financieel te ondersteunen.

is nog niet nagegaan. Kennelijk leeft in sommige academisch gevormde breinen de gedachte dat als houthandelaar Hubo bereid is de nijvere bevers in Artis te adopteren, de Nationale Nederlanden wel een professoraat in het actuariaat zullen willen bijspijkeren. Dat laatste is echter zeer de vraag. Zo'n ondernemers-vriendelij k gezicht hebben de universiteiten naar buiten toe helemaal niet. Die laatste conclusie stamt uit een rapport dat de NMB (!) iDcgin februari naar buiten bracht ter gelegenheid van de start van het zogeheten Thinktanknetwerk - een organisatie die het ondernemerschap onder academisch gevormden wil bevorderen. Acht op de tien ondernemers met een universitaire schohng blijkt absoluut niet te

spreken over het 'ondememerschapsgerichte' element in hun opleiding. Maar terzake: wat heeft een universiteit zo'n eventuele sponsor nou helemaal te bieden? Ook daar is nog niet over nagedacht. Men rekent onbewust op de innerlijke beschaving van geldschieters die eer en genoegen scheppen in het feit dat hun naam aan een professoraat is verbonden. Maar waar ligt de grens precies? Ergens tussen een respectabele NMB-leerstoel voor de studie van het interbancaire betahngsverkeer, en de hoogleraar anatomie die aan de snijtafel verschijnt in een t-shirt met het opschrift 'Van der Snee voor al uwfijnevleeswaren'. Daar tussenin ligt, vrees ik, het nog te veroveren terrein. Gert J. Peelen

3

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen