VU Magazine 1991 - pagina 61

dagoog dr. Frans Hubbard eind 1989 promoveerde. Hubbard conoludeerde dat baby's juist steeds minder gaan huilen, als je niet op elk kreetje reageert. Natuurlijk moet de ouder ingrijpen als een baby dramatisch krijst, maar als hij een beetje jengelt kan je dat het best negeren. Als je steeds onmiddellijk naar de wieg snelt leert een kind dat het aandacht krijgt als het huilt. Hubbard is achteraf niet echt blij met de deining die zijn conclusies in de media en onder pedagogen veroorzaakten. Hij vertelt: "Vanuit methodologische hoek is er veel kritiek geweest op het onderzoek van Bell en Ainsworth. Toch geloofden pedagogen over het algemeen heilig in de waarheid van hun hypothese, omdat die past in de gehechtheidstheorie die de laatste decennia zeer belangrijk is in de pedagogie. "Ik vond als pedagoog de theorie van Bell en Ainsworth erg mooi. Kinderen huilen omdat ze zich onveilig voelen. Als de ouders direct op dat huilen reageren, gaat het kind zich geborgen voelen, en daardoor durft het de wereld te gaan verkennen. Exploratief gedrag noemen wij dat. Een kind dat de wereld durft te verkennen ontwikkelt zich sneller. Zo zou het goed zijn voor de ontwikkehng als je een huilende baby snel troost."

gaan. De uitkomst was voor hem zelf "een verschrikkelijke verrassing". Een kind leert het huilen sneller af als je niet steeds reageert. "Ik geloofde mijn ogen niet." Hij durfde zijn collega's, "een bolwerk van de gehechtheidstheorie" noemt hij ze, nauwelijks te vertellen wat hij gevonden had. En toen hij op een Amerikaans congres zijn resultaten presenteerde werd er geroepen: "This is war!"

H

ad hij niet de pest in over dat resultaat? "Een wetenschapper baalt niet over wat zijn analyses uitwijzen", zegt Hubbard streng. Eigenlijk is hij zelfs blij met de resulaten, zij het niet als wetenschapper maar als vader. "Toen ik voor het eerst vader werd, vloog ik bij ieder huiltje naar de wieg. Mijn vrouw was het niet met mij eens, die zei: ik ga niet mijn bed uit, ik heb mijn nachtrust nodig. Ze wilde ook niet dat we om de beurt gingen. Ik hield vast aan wat ik dacht dat goed was, totdat ik dat fysiek niet meer volhield. Ik ging er aan onderdoor. Toen heb ik heel wat water bij de wijn moeten doen. En ik ben niet de enige die zo bezig was, ik ken heel wat gezinnen waar ze om drie uur 's nachts met de baby in de auto gaan rondrijden om hem stil te krijgen." Hubbard wilde een nieuw, methodo- Het prettige van zijn onderzoeksrelogisch zuiver onderzoek uitvoeren sultaten is, volgens Hubbard, dat om de hypothese van Bell en Ains- ouders die het gevoel hebben dat ze worth te bekrachtigen. Er volgt een beter niet op ieder huilen in kunnen verhaal vol bandrecorders, zender- gaan, of die hun energie liever op tjes, observatoren en codeurs, waar- een andere manier aan hun kind beuit blijkt hoe exact hij te werk is ge- steden, zich niet meer schuldig hoe-

'II- ^'Sir

^^m/ji VU-MAGAZINE—FEBRUARI 1991

ven te voelen. En daarmee zijn we terug bij Spock, die dezelfde visie verkondigde over huilende baby's: je mag ze best troosten, maar je mag ze ook best even laten blèren. "Mijn onderzoek is een rehabilitatie van Spock", vindt Hubbard, "alleen dat kalmerende middeltje dat een huilbaby volgens Spook soms nodig had, daar voel ik niets voor." Hubbard beaamt dat Spock niet uit de tijd is. "Ja, ik weet dat Spock nog steeds goed verkoopt. Ik zag het boek vaak liggen op de boekenstapel van de gezinnen die ik bezocht. Van

Onder rechtse Amerikanen groeide de mening dat Spocks methode een generatie van asocialen en zachte eitjes had gekweekt. mij mag dat zo doorgaan. Spock heeft mij altijd aangesproken." Pedagogen hebben over het algemeen positief geoordeeld over Spooks boek, omdat de tolerantie die er uit spreekt (een kind dat jaloers is op een klein broertje of zusje, moet je geen straf geven, maar extra liefde) en het respect voor het kind, aansluiten bij de principiële kindgerichtheid van pedagogen.

D

e Nederlandse kindergeneeskunde heeft zich, net als in Amerika, nooit zo voor de dagelijkse zorg geïnteresseerd. Spock werd als een gegeven en een richtlijn beschouwd. "Bij mijn weten is er nooit een recensie van Spocks boek verschenen in een medisch vakblad", zegt de kinderarts dr. B. Hengeveld, die eind jaren zeventig in 'Ouders van Nu' een kritische bespreking van een nieuwe versie van 'Baby- en kinderverzorging' publiceerde. Hengeveld had er moeite mee dat Spock steeds een nieuw hoofdstuk toevoegde om zijn boek aan te passen aan de tijdgeest, waardoor het boek minder consistent werd. Hij had een nieuw boek moeten schrijven, vond Hengeveld. Voor ouders die weten hoe je een kind zou moeten opvoeden, maar die in de praktijk voor hun gevoel vaak falen, zou Spocks autobiogra- illustraties Fred TMe

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen