VU Magazine 1991 - pagina 109

lijk aangeven wat je verwachtingen zijn, wat er gedaan moet worden. Een Duitser wil precies weten wat de lijnen en de stappen zijn. Maar zodra dat eenmaal vaststaat, verloopt het contact voortreffelijk. "Wij zitten wat meer op de Engelse toer. Je zou het een minder grote mate van onzekerheid kunnen noemen. Maar natuurlijk zijn, net als de Bourgondische Brabander en de wat strakkere Fries, de man uit Beieren en de Noordduitse Pruis evenmin over één kam te scheren," voegt Koster er voor de zekerheid aan toe. Hoe ver moeten we gaan met ons aanpassingsgedrag? Zijn we in Frankrijk even Frans, en spelen we een week later in Engeland de Engelsman? En is er over pakweg vijftien jaar nog wel een Fransman en een Engelsman? Koster weet een leuke anekdote over wat het aanpassen aan andere gewoontes teweeg kan brengen. Een gezelschap Nederlanders dat naar Japan reisde, maakte daar kennis met de Japanse gewoonte om een kado niet uit te pakken. Dat wordt als te nieuwsgierig gezien. Bij een tegenbezoek hadden de Nederlanders dat goed in de oren geknoopt. Het cadeau dat ze bij die gelegenheid ontvingen werd dus niet uitgepakt, maar weggelegd. Maar de Japanners hadden op een cursus over Nederland onze gewoonte om cadeaus juist wel uit te pakken, ook niet vergeten. De verwarring werd zo wel erg groot. Toch denkt de directeur van het Taaicentrum dat het niet zo'n vaart zal lopen met dat identiteitsverlies na 1992: "Als je in een gemeenschap zonder grenzen leeft, is het gewoon handig om wat gewoontes van elkaar te kennen. En het is toch alleen maar leuk als mensen vragen: 'Mag ik uw paspoort eens zien? Bent u wel echt een Nederlander? U spreekt zó perfect Engels." D Het Taalcentrum biedt verschillende cursussen aan op het gebied van Nederlands, vreemde talen en zogenaamde interactiecursussen, en is telefonisch te bereiken via (020) 548 3774.

VU-MAGAZINE~MAART 1991

. .

T

egelijk met tiet geweld tegen Irak barstte er in Nederland ook iets los: een emotioneel verzet tegen onze betrokkentieid bij dit conflict, emoties die bij de verdedigers daarvan ook hoog lopen,zeker nadat de burgerbevolking van Israël het slachtoffer werd van Scud-raketten, de Sowjet-versie van Hitlers V2, die telkens geladen kunnen blijken te zijn met mosterd- of zenuwgas. Op de vele plaatsen waar het heftige debat plaatsvindt verbaas ik mij hoe sommige mensen zo zeker kunnen zijn van hun standpunt, terwijl ik zelf ten prooi ben aan moeizame afwegingen tussen de deugdelijke argumenten die zowel voor als tegen onze deelneming aan het conflict kunnen worden aangevoerd: praktische, politieke, tactische, volkenrechtelijke èn morele.

het toenmalige Indië anders. Dat maakte de heftigheid van de discussie toen zeer begrijpelijk. Helemaal als dooreen wesp gestoken reageren sommige tegenstanders van onze betrokkenheid bij de antiSaddamcoalitie, als het woord Hitler valt. Saddam Hussein met Adolf Hitler vergelijken is voor hen taboe. Zij vre-

offerde voor zijn krankzinnige doeleinden. Wie op onze situatie wijst tussen 1940 en 1945, en op onze blijdschap dat de Ami's, de Britten en de Canadezen ons met grote (vrijwillige!) offers hebben ontzet-dit om enig invoelingsvermogen te verkrijgen voor de bezette Koeweiti's, en voor de miljoen Iraanse offers van Saddams

UJ

Relevant

o cc 3 —> CL LU

zen, en dat is op zichzelf begrijpelijk, dat de abominatie, de gruwel die met deze naam is verbonden, een zinnig debat zal kortsluiten. Dat is, zesenveertig jaar na de dood van een man die slechts twaalf jaar over DuitsDe afgelopen jaren kon land heerste, niet geje de mensen met grote ring. moeite warm laten loDe literatuur uit de nepen voor discussies gentiende eeuw wijst er over wezenlijke vraagop dat ook Napoleon stukken zoals de betoen in vele streken scherming van het mi- nog tientallen jaren als lieu, het opraken van de vleesgeworden Sagrondstoffen, de omtan heeft gegolden. Hitvang van werkloosheid ler en zijn nazi's heben arbeidsongeschiktben die roep zonder heid, het lot van Libatwijfel nu te wijten aan nezen. Koerden en Pa- de-terecht levendig lestijnen, het nationalis- gehouden - herinneme in Oost-Europa, de ring aan de sjoa, de honger in Afrika, de stelselmatige vernietischending van de men- ging van zes miljoen senrechten, de toejoden. En veel minder komst van Europa - nu aan zijn niets ontzienpraat eenieder volop de veroveringsoorlog, mee over iets waar we zijn concentratiekammaar marginaal bij bepen voor politieke trokken zijn, en waartegenstanders, zijn over we niet te beslisschending van mensen hebben. Dat was senrechten en aan de met onze na-oorlogse minachting voor zijn ei'politionele acties' in gen mensen, die hij op-

aanval op Iran (1980-1988)-wil niet meer dan aangeven dat ergens halt moet worden toegeroepen aan botte militaire agressie. En dat de ouderen onder ons dit in hun leven hebben meegemaakt. En dat die joden n;ef zouden zijn omgekomen, evenmin als die miljoenen oorlogsslachtoffers na 1939, als we Hitler in 1936/7 hadden kunnen tegenhouden. Daarmee is geenszins het goede recht bewezen van geweld tegen Saddam. Tegen oorlog geldt een ernstig moreel voorbehoud: wie oorlog verdedigt zal moeten aantonen dat het wel moet, en niet de anti-oorloggers dat het niet moet. Maar het historische Hitler-voorbeeld is wèl relevant en vraagt om weerlegging, niet om taboeïsering. De sjoa heeft helaas ook nog onze werkelijkheidszin aangetast.

11

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen