VU Magazine 1991 - pagina 62

fie een grote steun kunnen zijn. De bekendste opvoeder van deze eeuw bracht er zelf ook niet veel van terecht. Met ontwapenende eerlijkheid beschrijft Spock wat een kluns van

Als de beroemde kinderarts met zijn zoontjes uitging koos hij een uitje waar hij zelf zin in had, bijvoorbeeld een hockeywedstrijd. een vader hij was. Als de beroemde kinderarts met zijn zoontjes uit ging, koos hij een uitje waar hij zelf zin in had, bijvoorbeeld een hockeywedstrijd. Hij bekommerde zich niet om de behoeften van zijn zoontjes.

S

pock had als klein jongetje dolgraag een trein willen hebben, maar zijn ouders vonden dat te duur. Toen Mike vier werd gaf Spock zijn zoontje een elektrische trein met rails, wissels en seinen. Dat was meer iets voor een jongen van veertien, geeft Spock nu toe, en Mike had dan ook niet veel belangstelHng voor het geschenk. Maar zelf heeft de grote dokter er met veel plezier mee gespeeld. Ook bekent Spock in zijn memoires dat hij heel bang was dat zijn zoontjes zich ondeugend zouden gedragen. De buren zouden dan gnuivend constateren dat de grote opvoeder zelf ook geen modelzoontjes had. Dat gunde hij hen niet. Zo beging hij dezelfde fout als zijn moeder: als zijn kinderen stout waren, intimideerde hij ze met een intense morele afkeuring. John en Mike Spock hebben later in interviews gezegd dat hun beroemde vader behoorlijk streng was. Volgens Mike probeerde zijn vader daarmee de beschuldiging dat hij te slap en te toegevend was te weerleggen. D

•mm^ Illustratie Fred Thie

TFvc

Z

ou de schrijfster van een roman het bedenken, zij zou door recensenten worden gehekeld wegens een al te bonte fantasie. De korte samenvatting in de prachtige, geïllustreerde uitgave 'Vier eeuwen Herengracht' (Amstelodamum, 1976) van het leven van Anna Maria Mogge Muilman lijkt zoiets te zijn. Dit kloeke boekwerk bevat onder meer van elk huis aan de Herengracht de historie, in dit geval van nummer 476, gelegen in de 'Gouden Bocht'. Dit pand uit 1670 ging in 1707 over aan een Van Lennep die in 1733 aan koffiespeculaties failliet ging, zodat het huis verkocht moest worden, ging in 1757 weer terug naar een Van Lennep, om in 1792 op de veiling te worden verkocht aan de vermogende koopman en bankier Henric Muilman en zijn vrouw, Susanna Mogge, die eerst eenvoudiger op nummer 258 hadden gewoond. Zij hadden van 1791 tot 1795 de Duitse taalkundige August Schlegel (broer van Friedrich) in dienst als gouverneur van hun zoon. Schlegel schreef op nummer 476 zijn Shakespeare-vertalingen. Muilman had een grote collectie schilderijen, waaronder enige Vermeers. (Aardig is in dit verband dat Han van Meegeren in 1946 in een naburig pand, nummer 468, van de rechter de gelegenheid kreeg om te bewijzen dat hij 'originele' Vermeers kon schilderen.) Zoon Muilman noemde zich Mogge Muilman, en trouwde met een

volle nicht Muilman, zo te zien om het familievermogen bij elkaar te houden. Hij had twee dochters. De oudste overleed op achttienjarige leeftijd aan longontsteking na het bezoeken van een bal. De jongste Anna Maria ('Moggemie' in de volksmond) erfde het ganse vermogen. Ze was lelijk en enigszins gestoord. Het trouwen met volle nichten wordt niet voor niets ontraden. Ze was al twee-enveertig toen zij ook een neef huwde, jhr. Archibald van de Poll, Van de Poll sterft in 1870. Zijn zoon uit een eerder huwelijk, ene Jacob, weet zijn intussen geheel gederangeerde

andere rechter kon worden ingeschakeld, zoals de wet voorziet, wordt niet vermeld). Moggemie, poor little rich girl. Er gaat een fascinatie uit van geschiedschrijving toegespitst op een bepaalde plek. Wat is erop die plek gebeurd in opeenvolgende tijdperken? Moeras, inpoldehng, woonhuis, bewoning, catastrofe. Dat laatste wist bijvoorbeeld de bewoner van nummer476 te voorkomen tijdens het zogenaamde Aansprekersoproer van 1696 (ontstaan door de invoering van een belasting op luxueuze begrafenissen, waar veel aansprekers of dood-

co z LU (D

Moggemie

CC 3

CL UJ

stiefmoeder zover te khjgen om haar vermogen aan hem na te laten, In 1878 weet hij voorts haar dood te verhaasten door haar te logeren te vragen op zijn buitengoed Rozenstein in Veisen-en haar in november in een open rijtuig vanuit Amsterdam daarheen te laten brengen. Reden om het testament toch nog eens kritisch te laten beoordelen. Maar dat kon niet, schrijft de kroniekschrijver, omdat de president van de Rechtbank, ene jonkheer Backer, zelf partij was: bij een ongeldig testament was hij een der erfgenamen geweest (waarom dan niet een

bidders aan te pas kwamen) door de plunderaars te overreden zijn huis te sparen. Petite historie als deel van de grote historie. James Michener heeft er zijn stiel van gemaakt. In een reeks van historische romans (onder meer'The Source', over Israël) schildert hij levendig hoe soms vanuit oertijden tot heden een bepaalde plek op aarde werd besiedelt, en hoe het die mensen verging. 'Buddenbrooks' (Thomas Mann) en 'The Forsyte Saga' (John Galsworthy) deden dat voor drie generaties, Michener soms voor tientallen. O, sterflijke geslachten,

VU-MAGAZINE—FEBRUARI 1991

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen