VU Magazine 1991 - pagina 370

Een erectie is een ingewikkeld kunststukje van de natuur. Allerlei ziektes en kwalen kunnen dit complexe mechanisme verstoren. Papaverine-injecties vormen voor een derde van de mannen met impotentieklachten een uitkomst.

RENEE STAM

Attische schaal uit de vijfde eeuw voor Christus.

In juni promoveerde de zevenendertigjarige uroloog Mels Frank van Driel op een in het dagelijks gesprek weinig gangbaar onderwerp: de diagnose en behandeling van erectiestoornissen. Zijn aandacht ging in het bijzonder uit naar de effecten van de verschillende behandeUngswijzen op het seksueel functioneren, op korte en lange termijn. De belangrijkste behandeling waarvan Van Driel het effect onderzocht, was zelf-injectie van patiënten met papaverine. Een van de conclusies van zijn onderzoek luidt, dat deze behandeling voor een derde van de patiënten met erectiestoornissen niet alleen op korte termijn, maar ook op lange termijn succesvol is. Pas halverwege het interview, dat twee weken na de promotie plaatsvindt in het Academisch Ziekenhuis

Geen man meer

in Groningen, durf ik te vragen wat hij er nou van vond, om op zo'n onderwerp te promoveren. Hij antwoordt dat de vraag eerder iets zegt over de interviewer, dan over de geinterviewde: "Erectiele Dysfunctie is in de urologie een betrekkelijk nieuw, en daarom leuk aandachtsveld. Het is actueel; promoveren op dit onderwerp houdt in dat je met de golf meegaat. Het spannende eraan zijn de vele ontwikkelingen die elkaar in snel tempo opvolgen. Het is nog geen uitgemolken onderwerp: er valt nog zélf iets uit te vinden."

V

an Driels belangsteUing voor dit onderwerp wordt gewekt, als hij in 1984, als assistenturoloog, een symposium over erectiestoornissen bijwoont. Tot zijn verbazing hoort hij dat impotentie te behandelen is, onder meer met behulp van papaverine, dat in de zwellichamen van de penis geïnjecteerd moet worden. Deze behandehngsmethode is, zoals dat met wetenschappelijke resultaten hoort te gaan, per ongeluk ontdekt. Tijdens de operatie van een patiënt met klachten over impotentie, waarbij getracht werd een by-pass te maken naar de penis, was papaverine vermoedelijk direct in een van de zwellichamen terecht gekomen, terwijl het toedienen van die stof bedoeld was voor het openhouden van de betrokken slagader. Het gevolg was een langdurige erectie. Franse chirurgen kwamen toen op het idee papaverine als hulpmiddel te gebruiken voor de behandeüng van patiënten met klachten over impotentie. Deze ontdekking vond plaats in 1982. Erectiele dysfunctie heeft nu zo'n zes a zeven jaar de aandacht van de meeste urologen die verbonden zijn aan Academische Ziekenhuizen. De opvatting dat impotentie voor negentig procent psychische oorzaken heeft en voor de rest het gevolg is van ouderdom, heeft met de komst van specialistisch onderzoek naar lichamelijke oorzaken van dit probleem de meeste zeggenschap verloren. Multiple sclerose, operatieve verwijdering van de endeldarm of van de urineblaas (stoma-patiënten), suikerziekte, veneuze lekkage, afwijkingen aan het zenuwstelsel, bijvoorbeeld ten gevolge van een VU-MAGAZINE—OKTOBER 1991

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen