VU Magazine 1991 - pagina 69

'Vervuilend' en 'gevaarlijk' zijn de twee belangrijkste componenten waaruit het doorsnee-publiek zijn afwijzend oordeel over de chemische industrie blijkt op te bouwen. Deze stelling wordt bevestigd door de resultaten uit een recent Brits onderzoek naar de publieke opinie over chemie. Eén op de drie ondervraagden geeft onomwonden blijk van een uiterst negatieve visie op de chemische industrie (een beeld dat in kwalijkheid alleen wordt overtroffen door kernenergie). Dat percentage (32 procent) is bijna twee maal zo hoog als dat wat uit een twee jaar eerder verricht onderzoek naar voren kwam. Slechts één op de vier ondervraagden heeft een wat positievere kijk op deze industriële sector. De chemische industrie heeft in toenemende mate te kampen met een sterk negatieve beeldvorming. Dat geldt niet alleen in Groot-Brittannië, maar evenzeer in ons land, waar namen als Seveso, Bhopal en, dichter bij huis, Volgermeer en Diemerzeedijk, synoniemen zijn van catastrofes die onverantwoordelijke chemie-producenten uit winstbejag en onzorgvuldigheid mens en milieu zouden hebben aangedaan. Dat besmette imago staat in een wel erg schril contrast met de ongekende groei in uitgerekend deze sector. De wereldwijde omzet van de chemische industrie is groter dan die van bijvoorbeeld de auto-industrie. En de Britse associatie van chemie-fabrikanten heeft met grote precisie becijferd dat in de loop van de jaren negentig de mondiale behoefte aan chemische produkten nog met 56 procent zal toenemen.

A

an afzet en groeimogelijkheden dus geen gebrek. Aan publieke belangstelling trouwens evenmin, hoe paradoxaal dat in verband met het negatieve imago ook mag lijken. De landelijke open dag die de Koninklijke Nederlandse Chemische Vereniging (KNCV) en de Vereniging van de Nederlandse Chemische Industrie (VNCI) jaarlijks samen organiseren, is in toenemende mate een succes. Met 100.000 nieuwsgierigen die op 27 oktober j.l. de poorten van de 130 deelnemende bedrijven en instellingen passeerden, werd opnieuw een record gebroken. Was het uit pure interesse, of lag aan die verrassende opkomst toch een mengeling van sensatiezucht, nieuwsgierigheid en vrees ten grondslag? Of zo'n open dag een imago-verbeterend effect sorteert is nooit onderzocht. Maar we mogen er gerust vanuit gaan dat de chemische industrie met deze activiteit toch primair het publieke beeld van zichzelf wat poogt op te poetsen. Zowel de lokkertjes (de gratis hapjes en drankjes, het presentje bij de uitgang) als het met nadruk gekozen thema (veiligheid en milieu) van de laatst gehouden open dag, wijzen sterk in die richting. Voor de Akzo-vestiging in Amsterdam-Noord (voorheen Ketjen) was het daarom extra pijnlijk dat daags voor de ook daar gehouden open dag, naar schatting honderd kilo aluminium- en

VU-MAGAZINE—FEBRUARI 1991

siliciumoxide via de lucht ontsnapte, en in de vorm van een fijn, wit poeder zich over een nabijgelegen woonwijk verspreidde. Het drukte de omwonenden die al jarenlang soms met succes - protesteren tegen de risico's van deze chemie-gigant in een relatief dichtbevolkte woonomgeving, weer eens met de neuzen op de feiten. Want wie garandeert dat een zelfde menselijke fout als nu gemaakt was met betrekkelijk onschuldig genoemde stoffen, geen

Het besmette imago van de chemische industrie staat in een wel erg schril contrast met de ongekende groei in uitgerekend deze sector. aanleiding zou kunnen geven tot een calamiteit met de eveneens op deze lokatie aanwezige, grote voorraden levensgevaarlijk spul als zwavelzuur en ammoniak? nderdaad; "gênant" en "een akelige situatie", zoals een Akzo-woordvoerder desgevraagd toegaf. Maar de belangstelling voor de open dag bij de bewuste vestiging was ondanks - of misschien ook wel dankzij - dit incident in ieder geval overweldigend. Pijnlijk was vooral het feit dat Akzo uitgerekend bij deze gelegenheid haar milieuvriendelijkheid wilde bewijzen door onder meer het nut te onderstrepen van de stoffen die kort tevoren ontsnapten. Tijdens een rondleiding door het betreffende bedrijfsonderdeel werd die dag uit de doeken gedaan dat aluminium- en siliciumoxide worden gebruikt voor het vervaardigen van katalysatoren die, bij het kraken van ruwe aardolie tot benzine en andere eindprodukten, de olie ontdoen van daarin van nature aanwezige, schadelijke componenten als zwavel, stikstof en zware metalen. Het milieu, aldus de deskundige uitleg, is zeer gebaat bij deze katalysatoren, omdat ze de produktie van 'schone' brandstoffen bevordert, en aldus zure regen, smog en broeikaseffect helpen voorkomen. Dat de katalysatoren zelf niet schadelijk voor de gezondheid zouden zijn, trachtte de rondleider aanschouwelijk te bewijzen door uitbundig en met blote handen in de bak met het op konijnevoer gelijkende produkt te graaien. Pijnlijker nog dan dit Akzo-voorval, was de coïncidentie die één maand later plaatsvond. Terwijl in Den Haag het honderdjarige Technologisch Gezelschap uit Delft feestelijk en in een opgewekte stemming congresseerde rond het thema Engineering a better worid witli ciiemistry, ontsnapte uit een salpeterzuurfabriek van het chemische concern DSM in Geleen een grote 15

'Engineering a better worid with chemistry'; illustratie op de uitnodiging voor het Europese congres van de Delftse chemici.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen