VU Magazine 1991 - pagina 277

Van de redactie

Lieve, lieve mensen

Als Simon Carmiggelt met vakantie ging, nam hij afscheid van zijn lezers in een 'Tot Ziens'-stukje. Renate Rubinstein deed eens mee aan een wedstrijd wie de beste imitatie-Kronkel kon schrijven en koos wat haar het gemakkelijkst leek, een 'Tot Ziens-stukje'. Daarin kondigde ze het zogenaamde vertrek van de schrijver naar Griekenland aan: "Ik hou van hun zon. En van hun strand. En hun zee. Maar ik hou niet van hun oorlog. En wel van u." De meester zelf compHmenteerde haar met het stukje, maar maakte bezwaar tegen het "En wel van u". Dat zou hij nooit geschreven hebben. Rubinstein antwoordde: "Dat weet ik, dat is de Mies Bouwman in mij, die van lieve, lieve, mensen, weet je wel." Inmiddels weten we dat dit geschrijf over 'houden van' het voorspel was van een buitenechtelijke hefde. Het driedubbelpostume boekje dat er onlangs over verscheen deed zoveel stof opwaaien, dat de zomer, de journahstieke komkommertijd, ermee was aangekondigd. Opvallend was dat de meeste reacties nauwelijks betrekking hadden op de inhoud van het boek, maar veel meer op het feit dat het was gepubliceerd. Welke bijbedoelingen had Renate? vroeg iedereen zich af. Een moraaltheologisch debat barstte los, waarin men blijk gaf van grandioze gevoelens van piëteit met de nabestaanden en een verbazingwekkende ijver aan de dag leg-

VU-MAGAZINE—JULI/AUGUSTUS 1991

de. Het leek wel alsof het voor de stukjesschrijvers de laatste gelegenheid was om wat vakantiegeld bijeen te sprokkelen. Ook het elf maal per jaar verschijnende VU-Magazine gaat er straks even tussenuit. Maar om u niet te zeer in de steek te laten, hebben we een bijzonder nummer samengesteld, dat bijna in zijn geheel gaat over reizen en toerisme. Er staan bruikbare tips in voor een bezoek aan de Duitse musea - vlak over de grens en toch zo weinig bezocht -, maar de meeste verhalen spitsen zich toe op de verschrikkingen die een reiziger treffen. Niet vrolijk, maar troost u lieve

mensen, ook niet altijd waar. Lieve, lieve mensen, dat Mies-Bouwman-gevoel kennen wij heel goed. Uw aantal mag wat ons betreft groeien. (Antwoordkaarten vindt u ingehecht naast de eerste en laatste pagina.) Nog even over dat boekje van Renate Rubinstein, 'Mijn beter ik'. Er blijkt uit dat Simon Carmiggelt zeer graag ansichtkaarten verzond. Renate kreeg ze iedere dag. Ook als Simon die dag toch al langs kwam, of de vorige dag langs was geweest. Op maandag lagen er zelfs twee, omdat de post op zondag niet bezorgt. Ze waren vaak dubbel gefran-

keerd en Renate kreeg Foto nooit twee keer dezelfde. Bram de Hollander Die meer dan duizend kaarten, die door de onwettige weduwe keurig in mapjes zijn gestoken, hggen nu in het Letterkundig Museum te wachten op de wetenschappelijke bestudering die er hopelijk komt. Want uit het weinige dat Rubinstein citeert blijkt al dat Carmiggelt die eerder de column tot literair genre verhief- een begenadigd ansichtkaartenschrijver was. Leuk gebruik, dat schrijven van ansichtkaarten. (Ons adres staat in het colofon.) D Johan de Koning 3

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen