VU Magazine 1991 - pagina 409

Van de redactie Mark Traa schrijft in dit nummer over de maanrace, waaraan de Russen ijverig meededen, al beweerden ze van niet. Toen ik zijn verhaal las, herinnerde ik me hoe spannend en spectaculair die ApoUovluchten waren. Hadden we in 1969 thuis net televisie? Toch waren mijn ouders niet onverdeeld enthousiast toen Armstrong en Aldrin op de maan rondstapten. Ik was toen acht jaar oud. Ik schreef, aangestoken door de bezorgdheid van mijn moeder, een brief naar de NASA in Houston waarin ik vroeg waarom ze zo vreselijk veel geld uitgaven aan die raketten, terwijl er zoveel kindertjes honger hadden op de wereld. Mijn moeder vertaalde de brief in het Engels.

Diep geschokt mee naar school. Iedereen was jaloers. De NASA-man had mij met zijn antwoord volledig gerustgesteld, maar ik herinner me heel scherp de gevoelens die aanleiding waren tot het schrijven van die brief. Diep geschokt was ik door het leed van de arme kindertjes. Koos Neuvel schrijft deze maand over het basis-document dat als uitgangspunt dient voor het in november te houden Christelij k-Sociaal congres. Daar-

in wordt gesteld dat mensen zich niet meer verantwoordelijk voelen voor elkaar, voor de gemeenschap en voor het milieu, terwijl ze dat nu meer dan ooit zouden moeten doen. Ik denk datje voorzichtig moet zijn met zulke grote woorden. Kinderen voelen zich in ieder geval voor alles en nog wat verantwoordelijk, en weten zich met die gevoelens dan geen raad. Ze kunnen de arme kindjes immers niet allemaal een boterham sturen en de verdwaalde zeehondjes

kunnen ze niet terugbrengen naar hun moeder. En het gat in de Ozonlaag, dat kunnen ze toch niet eigenhandig gaan dichtplakken? Dat is ook de fout die vaak wordt gemaakt bij milieuprojecten op basisscholen. Sommige kinderen raken totaal in paniek als de verschrikkingen van de milieuvervuiling worden geschetst. En misschien zijn grote mensen wel net kinderen. Renée Braams

Vrij snel daarna bracht de postbode een groot pakket uit Amerika. Bovenop lag een brief, van de directeur van de NASA, aan mij persoonlijk gericht. De NASA had alle begrip voor mijn vraag, begon de directeur. Hij legde uit dat dankzij de ruimtevluchten allerlei belangrijke wetenschappelijke ontdekkingen zouden worden gedaan, en dat die ontdekkingen uiteindelijk ook aan de arme kindertjes ten goede zouden komen. Ik was met dit antwoord volkomen tevreden. Ik wilde geen kwaad woord meer horen over de NASA, vooral ook omdat het pakket verder allerlei prachtige foto's van en kleurige informatiefolders over de raketten en de astronauten bevatte. Apetrots nam ik het pakket VU-MAGAZINE—NOVEMBER 1991

3

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen