VU Magazine 1991 - pagina 267

dan de weg naar voren toe, want een weg terug is er niet." Als de lezer oud-politicologie- en -filosofiestudent Emo Eskens moet geloven, is er van zo'n sprong voorwaarts nog weinig te merken. Integendeel. Studenten klagen, naar zijn zeggen, steen en been over het "overdreven christelijke karakter" dat zij in de collegezaal door de strot geduwd krijgen. Zij zijn wat dat betreft ronduit misleid, meent hij, omdat ze zijn "binnengelokt met de belofte 'dat het met die profilering wel los zou lopen'." Deze klacht staat haaks op het verwijt van andere studenten - ook in de bundel vertegenwoordigd - als zou er van dat bijzondere, laat staan het christelijke, tijdens de studie geen spat te merken zijn. Hoera-roepers zijn er in dit boekje niet te vinden. Of het zou C. Timmer moeten zijn, die, als voorzitter van de Vereniging voor christelijk wetenschappelijk onderwijs, de universiteit een kwajongensachtig imago toebedeelt met de volgende parafrase op opa Troms beroemde uitspraak: "'t is een bijzondere Universiteit - en dat is ze!". Het is hooguit een soort voorwaardelijke tevredenheid dat overheerst onder de nietklagers.

T

ot die categorie behoren bijvoorbeeld degenen die in het bijzondere van de Vrije Universiteit de kiem zien, die tot uitlopen stevig gestimuleerd zal moeten worden om in de komende jaren een vruchtdragend gewas te kunnen opleveren. Dat geldt voor onder anderen J.P. Verhoogt (socioloog) waar hij "verantwoordelijke wetenschapsbeoefening" bepleit om het verder afglijden van de wetenschap zelf in de richting van relativisme en cynisme, tegen te gaan. "Wanneer de VU aan deze verantwoordelijkheid op exemplarische wijze gestalte zou weten te geven", schrijft Verhoogt, "zou zij juist als bijzondere instelling een cultuurtaak van universele betekenis vervullen." Een "heel bijzondere taak" voor de VU ziet ook rechtenstudent M. van der Steeg weggelegd. Deze universiteit "is gezien haar oorsprong bij uitstek geschikt om zich te profileren op het gebied van zingeving op maatschappelijk terrein. In een tijd

VU-MAGAZINE—JUNI 1991

De discussies over het bijzondere kenmerken de Vrije Universiteit misschien nog treffender dan de griffioen, het nieuwe trendy beeldmerk. dat een hernieuwde roep om normen en waarden klinkt, blijkt een universiteit die wetenschap bedrijft vanuit een christelijke inspiratie, plots een troefkaart in handen te hebben in de slag om studenten."

van deze universiteit sinds enige tijd siert. Maar Nederlanders houden niet van bijzonder. Zo luidde toch de aanhef van dit stuk? Bij nader inzien valt te betwisten of dit in de jaren negentig nog wel geldt. Gewoon is niet geDe samenstellers van de bundel heb- noeg meer. Bijzonder, in de zin van ben aan het verschil in standpunten extreem en opvallend, dient vrijwel en opvattingen, geen conclusies ver- elk aspect van de hedendaagse culbonden. Dat is in zekere zin verstan- tuur tot maatstaf Een tijdelijke modig. Misschien is het meest bijzonde- degril? Of valt 'de Vrije' als een gere wat de Vrije Universiteit aan- woon bijzondere universiteit daarkleeft, wel het feit dat er überhaupt mee alsnog tussen de wal en het gesprekken over dit onderwerp schip? D gaande zijn. Zélfs al is ook dat, gezien het grote quantum aan schouderophalende onverschilligheid bin- W. Haan en A. van Harskamp (red.): Vrij van nen de instelling, in getalsmatig op- kerk, staat, ...en verleden?; VU Uitgeverij, f24,50. zicht heel betrekkelijk. Want, schrijven de bundelaars in een woord vooraf, de discussies over het bijzondere kenmerken de Vrije Universiteit misschien nog treffender dan de griffioen, het nieuwe trendy beeldmerk dat elk bedrukt papier 37

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen