VU Magazine 1991 - pagina 303

Het zorgeloze Mozambique waar Bob Dylan over zong, bestaat niet. De heilstaat is nooit van de grond gekomen en het toeristisch paradijs evenmin. Zelfs de ontwikkelingswerkers vermaken zich niet.

HANNEOBBINK

"I like to spend some time in Mozambique The sunny sky is aqua-blue And all the couples dancing cheek to cheek It's very nice to stay a week or two And maybe fall in love, just me and you."

VU-MAGAZINE—JULI/AUGUSTUS 1991

Verloren paradijs

D

at zong Bob Dylan in 1975, het jaar dat Mozambique onafhankelijk werd. Het Mozambique dat hij bezingt heeft echter nooit bestaan. Het land aan de Indische Oceaan met zijn zorgeloze mensen, zijn prachtige stranden, zijn helder blauwe lucht, zijn aangename klimaat: het had een paradijs kunnen worden voor toeristen uit het Westen, op zoek naar een Afrika dat genoten kan worden zonder de bijsmaak van armoede en

ellende. Het heeft nooit zo mogen zijn. Het is Mozambiques hoofdstad Maputo aan te zien dat het er voor de onafhankelijkheid goed toeven moet zijn geweest - althans voor de Portugese kolonialen. Wie door de straten loopt en zijn ogen een klein beetje dicht knijpt, ziet een stad met aUure. Brede, lommerrijke lanen en stijlvolleflatgebouwenbeheersen het stadsbeeld. Wie zijn ogen echt sluit, hoeft weinig moeite te doen om zich 29

Inwoners van Mozambique wachten bij de voedseluitdeling. Foto Kadir van Lohulzen - HH

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen