VU Magazine 1991 - pagina 293

pig. Zonder meer griezelig zijn de verhalen waarin levende mensen spoorloos verdwijnen. Bijvoorbeeld: in een kledingzaak in een Marokkaanse bazaar raakt een man zijn echtgenote kwijt. Later blijkt zij ontvoerd te zijn door een handelaar in blanke slavinnen. Soms biedt de tapijthandeiaar, voor hij zijn toevlucht neemt tot drastischer middelen, de echtgenoot tevergeefs een stapel kleden voor de vrouw. Of veertig kamelen. Dergelijke sagen wortelen in de angst voor mediterrane mannen die het 'van nature' op westerse vrouwen voorzien hebben, en in vooroordelen over veelwijverij onder moslims. De sage van de roof uit de kledingzaak is verwant met geruchten die de afgelopen dertig jaar regelmatig de kop opstaken in Frankrijk (maar niet alleen daar). Het bekendste geval deed zich in 1969 voor in Orleans, waar joodse eigenaars van kledingzaken (ook 'vreemdelingen' dus) plotseling en zonder enige grond van handel in blanke slavinnen werden beschuldigd. Zij zouden vrouwen hebben ontvoerd uit hun paskamers door middel van valluiken of draaiende spiegels. De slachtoffers werden met onderzeeërs naar het Midden-Oosten en Zuid-Amerika vervoerd. Er waren geen vrouwen als vermist aangegeven, maar dat kon het gerucht niet ontkrachten: het betekende dat ook de politie in het komplot zat! In een andere, jongere vakantiesage die in Noord-Afrika speelt, wordt ontvoering gecombineerd met een wel zeer bizarre vorm van diefstal. Een Nederlands stel is op vakantie in Tunesië. In een drukke winkelstraat - alweer - raakt zij haar vriend kwijt. Na enige tijd geeft zij het zoeken op, ze licht de politie in en gaat terug naar haar hotel, De volgende ochtend krijgt ze telefoon: haar vriend is teruggevonden. De man zit volkomen versuft in een parkje en kan niet vertellen wat er met hem gebeurd is. Bij nader onderzoek blijkt hij een van zijn nieren te missen.

at maakt vreemdelingen zo vreemd? Allereerst hun uiterlijk, vervolgens hun taal en, als goede derde, hun eetgewoonten. Daarover gaat het volgende verhaal, minstens zo oud en bekend als 'de gestolen grootmoeder'. Toch werd het door Gyles Brandreth opgenomen in zijn 'Book of mistaikes' uit 1982, een collectie blunders en vergissingen die volgens de samen-

Wi

Omdat ze de taal niet spraken, maakten ze met gebaren duidelijk dat ze wilden dat ook de hond te eten kreeg. De ober leek het te begrijpen... steller zonder uitzondering waarheidsgetrouw zijn. "Een paar uit Enfield, Middlesex, werd uitgezonden naar Singapore met een aanstelling voor twee jaar. Omdat ze voor zo'n lange periode naar het buitenland gingen, namen ze hun poedel, Dolores, met zich mee. Niet lang na hun aankomst bezochten ze in gezelschap van Dolores een restaurant. Omdat ze de taal niet spraken, maakten ze met gebaren duidelijk dat ze wilden dat ook de hond te eten kreeg. De ober leek het te begrijpen en nam Dolores mee naar de keuken. Het paar begon aan de eerste gang, in de verwachting dat de hond spoedig zou worden teruggebracht. Dolores arriveerde ongeveer een half uur later - als hoofdschotel." In augustus 1971 werd hetzelfde bericht de wereld ingezonden door het persbureau Reuter,

De wraak van de kangoeroe Vier Nederlanders toeren in een camper door Australische natuurreservaten en vergapen zich aan de kangoeroe's. Op een dag hopt een kangoeroe plotseling de weg over voor hun auto. Grote schrik. Maar gelukkig, het dier blijkt slechts bewusteloos. Nu slaat de bezorgdheid om in opwinding: wat een gelegenheid voor een foto! Ze zetten hem overeind en maken een groepsfoto met de kangoeroe, zijn poten over hun schouders. Dan heeft iemand een nog beter idee: we trekken hem een jasje aan! Dat gebeurt, en onder grote hilariteit wordt een nieuwe foto voorbereid. Het wordt al donker, dus deze foto moet worden genomen met flitslicht.

VU-MAGAZINE—JULI/AUGUSTUS 1991

"En weer poseerden ze gierend van de lach voor de camera, wachtend tot de zelfontspanner zou afgaan", schreef Ariane Amsberg op 19 maart in haar column in het Algemeen Dagblad. De toeristen waren vrienden van haar, die in de eerste maanden van het jaar naar Australië waren gegaan. "Ze kwamen niet meer bij... De kangoeroe wel. De flits had hem ineens weer bij zinnen gebracht. Hij rukte zich los uit de knellende omarming van zijn fans en met grote sprongen ging hij ervan door in het jasje, met erin credit-cards, twee paspoorten en de autosleutels."D

19

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen