VU Magazine 1992 - pagina 151

VOORUITGANG sMmmmmtmK-jmÊtmwmemiMSg'mwmmx

ring van het milieu nooit kwaad. En hoop doet leven. Brabantse natuurlandschappen, prehistorische restanten en de evolutie van mens en heelal flitsen voorbij tijdens mijn speurtocht naar het 'vrolijke miHeu'. Bij een onbeduidende deur op de derde verdieping houd ik halt. Aan de muur hangen naambordjes van diverse sponsors, waaronder de Nederlandse Spoorwegen, de Boerenbond, het waterleidingbedrijf en het ministerie van W V C . Hier moet het zijn: 'Milieu op de korrel'. De binnenkomst veroorzaakt een lichte schok. Een drie-dimensionale fantasiewereld doemt op en ik voel me even als Alice in Wonderland. Alledaagse voorwerpen en apparaten zijn door felle kleuren en vreemde contouren geheel vervormd. Een onwezenlijke gewaarwording die nog eens wordt versterkt door het geluid van stromend water en een stem in de verte: "Ik ben een trendsetter in het treinzitten..." Verder is het stil. Doodstil. Ik laat alle indrukken even op me inwerken. Ik kijk om me heen, zie niemand en treed de 'Vermoeide keuken' binnen. "De keuken heeft er genoeg van. W e zullen er zelf energie in moeten stoppen om alles te laten draaien. Geef maar een zwengel aan de koffiemolen", lees ik. Gehoorzaam draai ik aan de zwengel. De beweging wordt beloond. D e oven en het elektrische fornuis gaan aan, drie eieren pruttelen in een pannetje, het gasvlammetje in de geiser ontwaakt en in de getekende magnetron verschijnen dia's. Die dia's laten zien hoe andere culturen hun maaltijden bereiden zonder elektriciteit. Maar wat wil die keuken nu eigenlijk zeggen? Moeten we alle keukenhulpen in zee dumpen en terug naar de eenvoud? Dat moet de bezoeker zelf maar bepalen, lijkt de diepere boodschap achter het stilzwijgen van de keuken. Als ik genoeg heb van het draaien aan de koffiemolen, trekt een grote pop op het toilet mijn aandacht. Ik zie dat ook een groep tieners deze afdeling inmiddels ontdekt heeft. Een leerlinge trekt aan het touwtje van de wc. Maar het beoogde effect blijft haar te lang uit. Ze trekt nog eens en blijft vervolgens verbouwe-

reerd met het touw in haar handen staan. Het toilet vertelt op dat m o ment waar onze uitwerpselen bUjven. Haar klasgenoot is meer geïnteresseerd in een van de vier aquaria die tonen hoe het water gereinigd wordt. 'Hee, echte poep!', schrikt ze ten onrechte. D e uitleg over de scheiding van de bacteriën en het water ontgaat haar daardoor. O p de achtergrond hoor ik nog steeds de 'trendsetter in treinzitten'. Ik wil nu wel eens zien wie of wat er achter die mysterieuze stem schuilgaat. Het geluid komt uit een nagebouwde treincoupé. Achter een raam draait een rol met tekeningen om bewegend landschap te suggereren. "Kom binnen, plaats genoeg!", groet de pop. Ik ga tegenover haar zitten en kijk verbaasd naar het gezicht. "Ja, je maakt van aUes mee in de trein. Laatst zat ik nog tegenover een kanjer van een jongen. Hij wist me alles te vertellen over de T G V en de NS..." Het IS een poppegezicht, maar het leeft. Ze praat, heeft een mimiek en ze komt me behoorlijk bekend voor. Waar ken ik dat gezicht toch van? Natuurlijk, het is de actrice Sylvia Millecam. "Jullie moeten er hier uit, nou daaaag!" De pop slaakt nog een diepe zucht, denkend aan haar kanjer. Haar medepassagiers kijken nog even naar het fascinerende poppegezicht. Een meisje raakt het geplastificeerde gezicht voorzichtig aan. "Da's echt wel gaaf, hè?" Maar er is meer te zien en te leren. Zoals de inventieve suggesties om ons waterverbruik aan banden te leggen: vuil badwater gebruiken bijvoorbeeld, om het toilet door te spoelen. Leuk idee, maar dan moet je dagelijks m bad. Dat kost ook vrij veel water. En om nu met emmers onder de douche te gaan staan, lijkt me nogal omslachtig. En ook een diepzinnige boodschap over het openbaar vervoer. "Dag en nacht krioelt het verkeer door elkaar heen. Waar moet iedereen toch heen?" Ik zou het echt niet weten. Daarover verbaas ik me ook wel eens. Maar lang blijf ik met verzonken in mijn overpeinzingen. Een vrolijk melodietje trekt ditmaal mijn aandacht. Het geluid komt uit een computer. O p het bijbehorende

beeldscherm lees ik dat ik voor een dag energie-minister mag zijn. Met een budget van 15 miljard gulden, mag ik in dne minuten de door mij gewenste maatregelen invoeren. Het doel is de Nederlandse bevolking van elektriciteit te voorzien zonder het milieu teveel te schaden. En het liefst ook nog zo goedkoop en energiebesparend mogelijk. Ik heb de keus uit zonne-, kern-, kolen- en windenergie. Daarnaast zijn er m o gelijkheden voor energiebesparingen, zoals goede isolatie en spaardouches. Bij wijze van grap kies ik, voor uitsluitend kolenenergie. Uit de speakers komt gerochel en gekuch; geluiden die moeten demonstreren dat kolenenergie niet bevorderlijk is voor de gezondheid. Oké, windenergie dan. Een flinke bries waait om mijn oren. O p het scherm verschijnt de mededeling dat er in Nederland te weinig ruimte is voor de vele windmolenparken die nodig zijn om de gewenste energie op te wekken. Een omstredener keuze dan maar: kernenergie. Een newsflash is het gevolg: "Een grote groep van de Nederlandse bevolking is tegen de bouw van nieuwe kerncentrales en er is nog geen oplossing gevonden voor het nucleaire afval van de kernreactoren." Maar wat dan? Zonne-energie? Die is met schadelijk, maar kost veel geld en levert te weinig energie. Mijn drie minuten zijn om. Ik ontvang ondanks mijn falend energiebeleid een diploma waarop het m u seum en de P N E M (Provinciale Noordbrabantse Energie Maatschappij) verklaren dat ik ben geslaagd als minister. De enthousiaste scholieren hebben alles inmiddels uitgeprobeerd en verlaten joelend de afdeling. Na nog een kreet dat dit een gaaf museum IS, keert de stilte weer. Alleen het v/ater blijft maar stromen. En als een roepende in de woestijn herhaalt de trendsettende treinzitster voor de zoveelste keer haar boodschap.

Het Noordbrabants Natuurmuseum, Spoorlaan 434, Tilburg, is van dinsdag tot en met vrijdag open van 10.00 tot 17.00 uur. Zaterdag en zondag van 13.00 tot 17.00 uur. Informatie: tel. 013-354075.

17 APRlt

i'v92

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen