VU Magazine 1992 - pagina 53

koude buffet, en de aanstaande doctor (de titel zegt haar persoonlijk niet zoveel, voor haar werk vindt ze hem wel belangrijk) wil haar verdediging op papier voorbereiden. Daar is nog niet veel van gekomen omdat Merel thuis is. Die was op school keihard op haar hoofd gevallen en had daarna overgegeven. Eerst was iedereen bang voor een hersenschudding, maar nu lijkt het toch mee te vallen. Merel vermaakt zich prima met haar Sinterklaascadeautjes als haar moeder vertelt wat er allemaal vooraf ging aan de promotie. Van Emmerik wilde promoveren omdat dat erbij hoort als je in de w e tenschap werkt. Ze koos voor de universiteit en niet voor het bedrijfsleven, omdat ze een baan wil kunnen combineren met een gezin. " O p de universiteit kun je parttime werken en zelfje werk indelen." In vier jaar tijd heeft ze haar onder-

IN OP ifMPS

é

PEDEL FRITS VERHOEFF HOUDT WEL VAN TRADITIE.

zoek gedaan en haar proefschrift geschreven, voornamelijk in haar eigen tijd, naast haar parttimebaan als universitair docent en haar twee kinderen. '.'Merel en ik hebben heel wat uurtjes naast elkaar doorgebracht, ik achter de pc en zij aan het plakken of tekenen. N u probeer ik direct als de kinderen naar school zijn achter de computer te gaan zitten. Het huishouden lijdt eronder." 's Avonds uit gaan, daar heeft ze geen behoefte meer aan, nu ze zo hard werkt. Voor sociale contacten is geen tijd meer over.

kend had. Ik was van plan om veel met de kinderen te gaan doen." Dat extra werk was het gevolg van de ruzie die inherent schijnt te zijn aan het afronden van een proefschrift. De co-promotor wilde de hypothesen anders geformuleerd hebben. Van Emmerik zag daar niets in. Ze wilde dat haar promotor haar standpunt zou verdedigen. Die zat in het buitenland, evenals de co-promotor, waardoor de communicatie hopeloos verliep.

In 1968 luidde een stelling bij het proefschrift van J.A. van Kemenade: "Het schrijven van een dissertatie naast een volledige dagtaak is dysfunctioneel voor het gezin en de gezondheid van de auteur." Van Emmerik kan zich wel in die stelling vinden. "Ik had zwaar de pest in toen ik ook nog in de herfstvakantie moest werken, waar ik niet op gere-

N u is alles uitgevochten en het proefschrift gedrukt. Van Emmerik heeft dat zelf moeten betalen, net als de meeste promovendi. De drukkerij, de receptie, het feest en het huren van rokkostuums kosten samen zo'n zesduizend gulden. "Ik vind wel dat ik daarvan iets terug moet krijgen in de vorm van een flinke loonsverhoging. Eigenlijk zou de

Sigaret

universiteit een deel van die kosten voor haar rekening moeten nemen, zeker voor de aio's, die nog minder verdienen dan ik." Tien december. O m kwart over drie zit Van Emmerik met haar paranimfen en haar kinderen in de kleedkamer. Ze luistert naar Verhoeffs uitleg over het protocol, vraagt zich af of het vest van haar man, de ene paranimf, wel goed zit, en rookt shaggies. Verhoeff", later: "Zag j e hoe ze die sigaret bijna opvrat?" Over dat vest hoeft ze zich niet druk te maken, want Verhoeff ziet erop toe dat iedereen netjes aangekleed is. Zit het strikje goed? Hangt het hemd niet uit de broek? Hij vertrouwt me toe dat hij een paranimf in een minirok altijd vraagt om aan de linkerkant van de katheder te gaan zitten. Het publiek dat lager zit zou anders onder die rok kunnen kijken. O p zich heeft hij geen bezwaar tegen minirokken; hij vindt het juist leuk als ieVU MAGAZINE FEBRUARI 1 9 9 2

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen