VU Magazine 1992 - pagina 272

Renée Braams

SCHEIKUNDE: ^HET LUKT OP KOKEN^ Mensen die met chemicaliën werken krijgen vaker misvormde kinderen. Onder invloed van dit soort paniekverhalen kiezen steeds minder scholieren voor scheikunde. Hebben ze gelijk? Een kijkje in het lab.

5

cheikundigen die bezig zijn met hun promotieonderzoek werken hard. Monique van Leijen begint 's ochtends om acht uur, om eerst een uurtje flink op te schieten voordat studenten met allerlei vragen bij haar komen. O m negen uur komt inderdaad een knalrood verbrande student vragen of Monique zijn stageverslag al gelezen heeft. Dat heeft ze, in het weekend. Keurig zoals het hoort legt Monique uit wat er niet deugt aan het verslag, maar ook wat de jongen wel goed heeft gedaan. "Pas op voor kookboekentaai! Je schrijft hier 'voeg nu toe... '. Zo hoort het niet. Wij gebruiken de Hjdende vorm. 'Er wordt toegevoegd...' Maar de inleiding zit keurig in elkaar." W e gaan naar het lab. Ik krijg een veiHgheidsbril op, maar geen witte jas aan. O p de deuren van alle laboratoriumzalen hangen brieven waarin staat dat niemand het lab mag betreden zonder bril en witte jas. Maar ik zie dat niemand een jas aan heeft, terwijl je flink op je kop krijgt als je geen bril draagt. Monique: "Ik zie hier wel vaak jongens met brandgaatjes in hun kleren. Dat vinden ze bhjkbaar niet erg. Zelf draag ik geen jas omdat ik vaak aan het glasblazen ben. Dan is zo'n jas veel te warm. Wel trek ik altijd oude kleren aan naar mijn v/erk."

Bom Dat glasblazen is een indrukwekkend schouwspel. Het scheikundelab van de Vrije Universiteit is het enige laboratorium in Nederland waar in gesloten glas wordt gewerkt. Het voordeel daarvan is datje verbindingen heel lang kunt bewaren, omdat er geen lucht of vocht bij kan k o vu MAGAZINE JUL/AUG 1992

men. In een schlenkvat, een gewoon reaktievat met stoppen en kraantjes, kan wel lucht komen. Monique werkt met glazen reaktievaten waaraan een stuk of vier glazen buisjes vast zitten. Die uitgangen kan ze dichtlassen of verbinden met andere reaktievaten. Zo bouwt ze een constructie waarin ze verschillende stoffen kan gaan mengen. Een collega-aio die pas begonnen is staat even vol bewondering toe te kijken. "Wat een kunst hè, zoals zij zo'n opstelling maakt. Ik heb toen ik hier kwam werken een cursus glasblazen gevolgd, maar ik kan het nog lang niet zo goed als zij." Monique moet nu, nadat ze de constructie vacuüm gezogen heeft, één schotje binnen het glazen bouwAverk verbreken om de mengsels in de twee vaten met elkaar in contact te brengen. Daarvoor heeft ze een b o m nodig. Dat is een magneetje dat in zo'n verbindingsbuis wordt gestopt. "Ik kan weer geen b o m vinden. Er is altijd een tekort aan bommen." O p de verschillende laboratoriumzalen werken scheikundigen in grote rust. Zakelijke mededelingen aan elkaar worden op rustige, vriendelijke toon gedaan. Is het er elke dag zo stil en gaan ze altijd zo voorkomend met elkaar om? Smijt nooit eens iemand zo'n glazen constructie tegen de muur omdat de bommen weer weg zijn of omdat men de troep weer niet heeft opgeruimd? Maar nee, volgens Monique is er alleen wel eens sprake van kleine wrijvingen. Ze heeft een b o m gevonden en verbreekt het schot. Dan gaat ze met de reaktiemengsels manipuleren. Ze doet dat met behulp van warmte en kou. De kou komt uit een thermoskan vol vloeibare stikstof met een

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen