VU Magazine 1992 - pagina 366

onderzoek naar de vestiging en vorming van een nieuwe beroepsgroep. H

Toen u de psychoanalytici bestudeerde hield u zich bezig met een onderwerp dat buiten uzelf lag. Nu bestudeert u gezinsrelaties, een onderwerp waartoe u ook zelf hoort. Is dat een groot verschil? "Dat klopt niet. Mijn proefschrift schreef ik ook vanuit een grote betrokkenheid, ik kan alleen maar werken aan onderwerpen die mij persoonlijk iets doen. Ik ben zelf zes jaar m psychoanalyse geweest, in die tijd ben ik aan mijn proefschrift begonnen. Ik wilde iets terug doen. Zij gingen mijn verleden na in hun termen, ik wilde hun verleden beschrijven in sociologische termen. "Ik heb het boek echter pas kunnen afmaken toen de analyse al twee jaar beëindigd was. Toen mijn betrokkenheid te groot was kon ik niet verder, dan lever ik geen goed werk af." • Hoe merkte u dat het niet goed was? "Die psychoanalytici kwamen uit gesprekken en archieven naar boven als veel gewonere mensen dan ik wou; veel te alledaags, veel te banaal. Dat kon ik niet hebben! In de jaren dertig kwamen er Joodse analytici naar Nederland. Sommige Nederlandse analytici wilden hen niet als collega's accepteren. Dat was voor die tijd niet ongebruikehjk antisemitistisch gedrag, maar ik kon het van hen niet hebben. Ik wilde héél graag dat het hele bijzondere, scherpzinnige en gevoelige mensen waren." •

Was dat omdat u dankbaar was voor de hulp van uw therapeute^. " O o k wel, ze heeft me zeker erg geholpen. Zonder die analyse had ik bijvoorbeeld nooit kinderen durven krijgen. Maar het was vooral omdat ik mijzelf toevertrouwde aan die beroepsgroep, daarom wilde ik dat het hele bijzondere mensen waren." •

Ziet u zelf wanneer u te betrokken bent en daarom uw werk niet goed is? "Als ik twijfel laat ik het lezen aan een goede vriend en aan mijn eigen man die daar een erg scherp oog voor hebben. Als zij zeggen dat iets gekleurd is door mijn te grote betrokkenheid word ik eerst woedend, maar dan denk ik: ze hebben gelijk, laat het maar even liggen."

ze op een column over het proefschrift van Pauline Naber, over vriendschappen onder laaggeschoolde meisjes. Die meisjes blijken al hun pijlen te richten op een huwelijk en alles opzij te zetten voor de carrière van hun man, voor wie ze graag de overhemden strijken. Brinkgreve signaleert in haar column een dubbele vrije tijdsmoraal: hij gaat 's avonds voetballen, terwijl zij de kinderen naar bed brengt en zijn sokken stopt. Vooral daarom noemt ze het leven van zulke vrouwen een zeer beperkend bestaan. Woedende brieven kreeg ze van huisvrouwen die vonden dat Brinkgreve op hun keuze neerkeek (wat niet uit de column blijkt) en dat het toch heel belangrijk werk is om kinderen op te voeden en een huishouden te verzorgen. De columniste vindt het interessant dat dit blijkbaar zo'n gevoeHg punt is, maar als ik later in het gesprek vraag of ze zich wel eens gekwetst heeft gevoeld door een reactie op een column, noemt ze deze brieven. "Ik ben daar een weekend lang heel moedeloos van geweest. Het maakte me onzeker. W o r d ik nu weer te feministisch gevonden? Het gaf me een ontheemd gevoel." H

U heeft een hoogleraarsbaan en twee kinderen. Wanneer vindt u de tijd die column te schrijven? "De zondag voor de zaterdag dat de column verschijnt denk ik: o lieve help het is weer zover. Dan bedenk ik iets. Zondagmiddag als mijn jongste zoontje slaapt maak ik heel haastig een soort schema. Maandagmiddag, als mijn moeder kan oppassen, schrijf ik het dan. Donderdagavond schaaf ik het bij. Je hoofd gaat staan naar zo'n ritme." In een van haar opvallendste columns uitte Brinkgreve haar onvrede over het vrouwelijk lichaam. Het feit dat een bevaUing zo onmenselijk veel pijn doet en het menstrueren noemt ze constructiefouten "waar ik graag de Schepper bij voldoende geloof voor aansprakelijk had gesteld". KinderHjke woede, zo noemt ze het zelf, voelt ze hierover en even boos is ze over het feit dat deze zaken onbesproken zijn. Ze schreef in N R C : "Dat kinderen krijgen zo'n pijn doet lijkt een zorgvuldig bewaard vrouwengeheim waarvan je pas deelgenoot wordt gemaakt als je het gevoel gevierendeeld te worden al achter de rug hebt". •

Die betrokkenheid die Brinkgreve noodzakelijk vindt, ziet ze tevens als de kracht van haar werk. "Het zou anders veel vlakker zijn, nu heeft het iets extra waardoor het mensen aanspreekt." Dat laatste blijkt uit de vele reacties op haar columns. "Woede, bijval, fanmail, irritaties, tips, verzoeken... Collega's spreken me ook vaak aan over die stukjes. Ik ben bHj met reacties, ook met de boze. Ik vind het ook interessant wat mensen steekt." De meeste boze reacties kreeg

Als u praat over een constructiefout bent u het misschien eens met Camille Paglia, die zegt dat menstrueren en baren zaken zijn die vrouwen weerhouden van grote prestaties op intellectueel en kunstzinnig vlak, dus dat we nog in plaggenhutten zouden leven als we de beschaving aan de vrouwen hadden overgelaten. "Constructiefout is een kinderachtig boos woord, gericht tegen de schepper in wie ik niet geloof Een week per maand, voor en tijdens de menstruatie ben je minder geconcentreerd en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen