VU Magazine 1992 - pagina 259

Deze hits zullen ongetwijfeld ook op Ruttens lijst van vijfentwintig jaar hitmuziek hebben gestaan. Maar ja, ze gingen niet over de liefde. Een boodschap hadden ze echter wel: aanklachten tegen sociaal onrecht bijvoorbeeld (Dylan met name), en vooral tegen de oorlog in het algemeen en die in Vietnam in het bijzonder. En de boodschap was in die gevallen zelfs goed verstaanbaar èn maar dat is dan een onbewezen stelling mijnerzijds - de uiteindelijke oorzaak van hun succes. De invloed van deze (protest)zangers op de jeugd, als aanjagers van een wereldomspannend politiek protest en verzet, is nooit onderzocht, maar zal steUig groter zijn geweest dan die van bijvoorbeeld The Fortunes die in ongeveer dezelfde periode de w o n dere magie van de trouwring bezongen in 'Thisgolden ring'. Want welke jongere geloofde nou niet dat de profetie in Dylans eschatologische ' The times they are a-changing' binnenkort zou uitkomen? 'We want the world, and we want it... NOW!, zong Jim Morrissen van The Doors in die dagen. O o k het kiezen van een thema als 'de Hefde' kan trouwens dubieuze consequenties hebben. Want wat te doen met David Bowie's grootste hit van circa tien jaar terug? In 'Heroes', opgenomen in een Berlijnse platenstudio bezingt Bowie weliswaar zijn liefde voor een vrouw, maar het feit dat die vrouw zich onbereikbaar

dichtbij achter de toenmalige Berlijnse Muur bevindt, is het hoofdthema. Politiek protest of ordinaire lovesong? Ik ben eigenlijk wel benieuwd in welke categorie Rutten Bowie's helden heeft ondergebracht.

Relipop En dan is er nog een categorie p o p muziek die, althans kwantitatief gezien, sterk in opkomst is, en waarin de Grote Boodschap alleen met hoofdletters geschreven kan worden: de zogeheten relipop. Voor een deel bouwt deze categorie popmuziek voort op v/at in de jaren vijftig al als _^05|)e/-muziek voorhanden "was en destijds uit de mond van de omvangrijke Amerikaanse zangeres Mahalia Jackson, zelfs nu en dan een hit genereerde. Maar de sterke groei kwam eigenlijk pas in de jaren zeventig en tachtig toen een aantal internationaal gevierde popmuzikanten, verzadigd van sex & drugs & rock&roll, zich tot de evangelische variant van het christelijk geloof bekeerde. Na de Britse zanger Cliff Richard, die samen met enkele leden van zijn vaste begeleidingsgroep The Shadows al in de jaren zestig deze ommezwaai maakte, ruilden in Amerika bijvoorbeeld Bob Dylan en Roger McQuinn, zanger en gitarist van de befaamde popgroep The Byrds, de brede weg in voor een smallere. (Van de laatst-

genoemde artiest is mij altijd het interview bijgebleven, waarin hij, gevraagd naar de beginjaren van zijn band, antwoordde: "Laten we liever over Jezus praten.") Bekend is ook de geloofsovertuiging van de Ierse popgroep U2 {'you too' dus). In Nederland deden muzikanten van een wat ander kaliber soms hetzelfde: Elly en Rikkert en Gert ('Ik heb eerbied voor j o u w grijze haren') en Hermien bijvoorbeeld. Why should the devil have all the good music?, was de diepere gedachte achter het ontstaan van een categorie popmuziek die, behalve in de - soms eveneens onverstaanbare - teksten, zich in niets onderscheidt van de wereldse variant. Sterker nog, de relipopmaffia, waarvan de produkten met name bij de Evangelische Omroep intensief gedraaid worden, strekt zich inmiddels uit tot alle denkbare genres in de popmuziek: van harmonieuze ballads en stevige hardrock, tot meer eigentijdse vormen als hiphop en rap. In hoeverre dit tot bekeringsaandrang onder de jeugd heeft geleid is niet bekend en ook nooit onderzocht. Maar het zou een aardig onderwerp kunnen zijn voor Ruttens vervolgstudie. Want feit is wel dat het storm loopt tijdens de jongerendagen die de E O met grote regelmaat organiseert, en waar de 'getuigende' relipop de hoofdmoot vormt. ' / love you' of 'Jezus redt'; boodschappen genoeg. Maar van de p o p muziek als tegendraadse uiting van angry young people is niet veel meer over. UiteindeHjk ging de rock & roll, ingepakt door de commercie, ten onder aan het eigen succes. Wat rest is een glad en maatschappelijk onbetrokken amusementsprodukt. Trillen in die constatering gevoelens van spijt mee? Ik dacht het wel. Of zijn het mijn supersonische speakerboxen?

37 vu AAAGAZINE JUNI 1 9 9 2

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen