VU Magazine 1992 - pagina 332

gelukk

Ch

ik voor mezelf spreek," zegt de ene vrouw, "wil ik weg omdat ik vind dat ik verder moet. Ik ben hier nu dertien jaar, ik zie anderen vertrekken. Ik denk dan: wat doe ik hier nog, wat leer ik hier nog. Maar ik zal met weemoed aan Wolfheze terugdenken." De vrouwen vertellen dat behoefte aan privacy ook een belangrijke reden is om weg te wiUen. Een eigen kamer, die je kunt afsluiten, is een grote wens. "En dat ze niet constant op je zitten te loeren." Geld speelt ook een rol. N u houden ze maar f245,- zakgeld per maand over van hun uitkering. Een flink deel daarvan gaat op aan sigaretten of shag, want roken is de grote liefhebberij van bijna aUe chronische psychiatrische patiënten.

^In immense passiviteit slepen vs^e ons door de d o g e n /

Geen eigen kamer, geen vrijheid, geen geld. Geen wonder dat de meeste mensen die jaren in een psychiatrische inrichting verblijven, ontevreden zijn. Gaan ze 'beschermd' wonen, dan krijgen ze een beetje meer geld en zeer veel vrijheid. "Als ze er een potje van maken, dan maken ze er maar een potje van." Maar vrijheid blijkt nog geen blijheid. Gesprekken met psychiaters en patiënten.

Zv^erven

/

22 / u //,AG/-.Z.[ <t SEPTEMBER t W 2

Renée Braams

/

Ik wil weg uit deze innchtmg. Alles beter dan dit," zei 43 procent van de chronische psychiatrische patiënten die Laura Kaiser, psychiater in Wolfheze, voor haar promotieonderzoek ondervroeg. Kaiser was verbaasd: " W e dachten dat de meesten het hier wel naar hun zin hadden!" In haar proefschrift staat dat de meeste patiënten weg willen omdat ze het vreselijk vinden

om iedere dag verplicht vroeg uit bed, naar de arbeidstherapie te moeten. Of de patiënten hebben geen eerlijk antwoord gegeven op de enquêtevragen, of de twee vertegenwoordigsters van de patiëntenraad, met wie ik praat over Kaisers proefschrift, zijn niet representatief voor de patiëntenpopulatie. Dat bijna de helft van hun medepatiënten weg wil, dat wisten zij wel, maar volgens hen is dat helemaal met omdat ze het in Wolfheze zo vreselijk vinden. "Als

Het proefschrift van Laura Kaïser heet 'Bevorderen van de motivatie tot revahdatie'. Revahdatie betekent in dit geval vertrek uit de inrichting. Uit Kaisers onderzoek bleek dat bijna de helft van de patiënten weg wil, maar dat de meeste van hen geen flauw benul hebben van andere woonmogelijkheden en geen enkel reëel besef van de problemen die ze tegemoet kunnen zien als ze - zoals dat heet - terug gaan naar de maatschappij. Een groot deel van die 43 procent kan zich volgens de verpleging helemaal niet zelf redden. Ze gaan niet uit zichzelf onder de douche, kunnen hun huis en kleding niet schoonhouden, niet met geld omgaan, niet koken en, het belangrijkste: ze kunnen geen sociale contacten onderhouden. De vraag doemt op waarom zij volgens Kaiser dan toch uit de innchting weg moeten. De laatste decennia is immers gebleken dat het niet bepaald humaan is om psychiatrische patiënten massaal op straat te zetten. Want daar kwam het letterlijk op neer: in bijvoorbeeld Amerika en Italië werden de immense inrichtingen gesloten en de patiënten aan hun lot overgelaten, waardoor vele van hen gingen zwerven of strandden in de achterbuurten van grote steden. Armoede, honger, vereenzaming, dat was wat er terecht kwam van dat

23 v u MAGAZINE SEPiïM6ER]992

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen