VU Magazine 1992 - pagina 365

Renée Braams

Christien Bnnkgreve Als sociologe heeft Christien Brinkgreve een sterke voorkeur voor onderwerpen w a a r m e e ze een persoonlijke b a n d heeft. D a a r d o o r m a a k t wat ze schrijft veel bij haar lezers los, of h e t n u gaat over huisvrouw^en, over m e n s t r u a t i e of over vrouw^enstudies.

"Ik zie altijd erg op tegen interviews, want als ik gevraagd word denk ik: maar ik heb totaal niets te zeggen," verzucht Christien Brinkgreve als de tijd die voor het interview gepland was, verstreken is. In haar overvolle agenda - ze is hoogleraar in de sociale wetenschappen en heeft een zoontje van zes en een van twee zoekt ze naar een gaatje voor een vervolgafspraak, want ze wil het gesprek niet afraffelen. De columns die Bnnkgreve het laatste halfjaar heeft geschreven in NRC-Handelsblad leveren uren gespreksstof op. Die columns verschijnen in november in boekvorm, aangevuld met andere essays van haar hand, onder de titel 'De vrouw en het badwater'. "Ik wilde een luchtige titel, niet zoiets zwaars als 'De belasting van de bevrijding' (zo heette haar oratie, rb)." Ze gaan over mannen en vrouwen en ouders en kinderen, want als hoogleraar in Utrecht houdt zij zich bezig met 'primaire samenlevingsvormen'. Prikkelende, verrassende columns waarop ze veel reacties krijgt van vrouwen en mannen. "Ik ben net uitgenodigd voor een lezing op het mannenbolwerk de Rotary club. Ik doe dat niet, daar heb ik geen tijd voor, maar dat vmd ik jammer want de man die me uitnodigde zei 'ze lezen allemaal uw columns. De een roept dat hij van dat feministische mens niets meer wil lezen, de ander zegt: eindelijk iemand die toch nog verstandig is'."

I

Bent u gevraagd voor het schrijven van die column? "Ja. Eerst schreef ik columns voor de Volkskrant, maar tussen mij en die krant boterde het niet erg. Daar werd ik kriebehg van. Ik had altijd het idee dat ze andere dingen wilden horen, of een andere toon. Als het zo blijft houd ik ermee op, dacht ik, maar toen zeiden ze zelf dat ze er niet langer prijs op stelden." Lachend: "Toen was ik natuurlijk ongelooflijk beledigd, maar kort daarop vroeg de N R C me voor die column. Daar pas ik beter, de toon van de krant past beter bij me, ik krijg meer reacties, ik word gelezen door mensen op wier mening ik prijs stel." H Waarom klikt het wel met de NRC? "De Volkskrant is zo obligaat links. Ik ben ook links, maar ik heb bijvoorbeeld binnen de vrouwenbeweging vaak een tegendraads geluid, meer inlevingsvermogen en gevoel voor mannen dan gebruikelijk is. Bij de N R C past dat beter, ik voel me er ruimer en vrijer." Christien Brinkgreve (1949) studeerde sociologie bij de Amsterdamse hoogleraren Goudsblom en De Swaan, leermeesters over wie ze zich een paar keer tijdens het gesprek zeer waarderend uitlaat. Ze promoveerde in 1984 op het proefschrift 'Psychoanalyse m Nederland', een

11

VU AMGAZItJE OrTCBER ] W 2

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen