VU Magazine 1992 - pagina 292

vocaat Dirk Vermaat - betrokken bij de verdediging van beschuldigde ouders in de Bolderkarzaak - die vele congressen bezocht van incestbestrijders, beschreef hen ooit als mensen die aan bedrijfsblindheid Hjden; mensen die denken dat het oorlog is. En zoals bekend: in een oorlog zijn bijna alle middelen, zelfs de hardste, geoorloofd; dat daarbij ook onschuldigen de dupe worden, is een prijs die nu eenmaal betaald moet worden.

•••^i^HiiHi

Morbide

grap

De wereld van de incestbestrijders lijkt er een te zijn van mensen die zich afschermen ten opzichte van een vijandige omgeving. Zij hebben het beste voor met de weerlozen, maar hun goede bedoehngen worden niet erkend, met geboeide handen moeten ze toekijken hoe het kind er onderdoor gaat. "Het is een morbide grap, maar hij gaat rond: als het kind dood is, mag je ingrijpen", merkte Francien Lamers onlangs op in Het Parool. Tegen de onverschilligheid en het cynisme voeren de deskundigen een eenzame strijd; een strijd om het kind te redden. Dat die behoefte om kinderen

/ / Docht ik het niet? De poppen!". Francien Lamers reageert geprikkeld, ze heft de handen ten hemel, wanneer ik voorzichtig informeer of zij hulpmiddelen bij naar interviews met kinderen gebruikt. De zogenaamde 'poppenmethode' is al jarenlang een buitengewoon omstreden hulpmiddel bij die interviews. In de Bolderkarzaak golden de uitkomsten van de poppenmethode als belangrijk, om niet te zeggen, doorslaggevend bewijsmiddel dat kinderen misbruikt waren. fHet idee is dat kinderen met poppen datgene kunnen iaten zien wat ze in taal niet onder woorden kunnen brengen. Het typerende van de poppen is dat ze geslachtsdelen hebben, het zijn zogezegd 'seksueel-expliciete poppen'. Als een kind met de poppen gaat spelen en een poppenpiemel in een poppenvagina, -mond, -anus brengt, is dat verdacht. Een klein kind kan zulke dingen toch nog niet weten? Het zou die standjes mischien wel eens aan den lijve kunnen hebben meegemaakt. Hoe laat u de kinderen met de poppen spelen, vraag ik? Wederom spreekt Francien Lamers me bestraffend toe. "Weer zo'n misverstand. Met de poppen ga je kijken hoe lichaamsdelen thuis genoemd worden en wat de functies ervan zijn, inclusief de genitaliën. Ik kan niet praten over buikpijn als het kind niet weet waar de buik zit." Misschien dat zij haar werkwijze nu bijgesteld heeft, maar in december 1 990, in de ondervraging die door Benjamin Rossen geanalyseerd werd, gebruikte Francien Lamers de poppen weldegelijk ook voor andere

te redden kan ontaarden, daarvoor lijkt men een minder scherp oog te hebben. Misschien dat men inderdaad het beste voor heeft met de mensheid, maar ook goede bedoelingen kunnen overdreven worden en in hun tegendeel omslaan. De journalist John Jansen van Galen sprak niet zonder reden van een Terreur van de Goede Bedoelingen. Wanneer ik mijn vermoedens probeer te toetsen in een gesprek met Francien Lamers, kom ik evenwel bedrogen uit. Ze toont zich helemaal niet zo vooringenomen en wil zich niet op extreme wijze identificeren met weerloze kindertjes aan wie boosaardige ouders zich wel vergrepen moeten hebben. "NatuurHjk", zegt ze, "ga ik er niet bij voorbaat vanuit dat misbruik heeft plaatsgevonden. Dat is zo'n overtrokken verhaal. Denkt u dat interviewers handenwrijvend klaarzitten om weer eens iemand aan de schandpaal te nagelen? Het is zo verdrietig wanneer je moet constateren dat seksueel misbruik heeft plaatsgevonden en het heeft zulke grote consequenties voor zoveel mensen. Daar kun je absoluut niet gelukkig mee zijn. Er wordt gesuggereerd dat ik een mannenhater zou zijn. Ik kan alleen maar zeggen man-

doeleinden dan het benoemen van lichaamsdelen. Ze geeft aan wat je met een mannepop allemaal kunt doen, diverse seksuele variaties komen aan bod, inclusief orale en anale seks. Het kind krijgt soms letterlijk een opdracht, bijvoorbeeld over wat je met een poppenpiemel en -anus kunt doen. Ze zegt: "Duw het er maar in". Rossen schrijft: "Het gevolg van een dergelijke manier van ondervragen is dot het kind abnormale, perverse mogelijkheden en details voorgeschoteld krijgt die een tienjarig meisje nu niet bepaald hoeft te weten." De poppen, vindt Rossen, zijn een volstrekt ondeugdelijk hulpmiddel om seksueel misbruik aan te tonen. Geen wonder dat kinderen met de geslachtsdelen van poppen gaan spelen, want wie heeft nu ooit zulke poppen gezien? Dat is nieuw en grappig. Bovendien kunnen kinderen seksuele fantasieën hebben en die fantasieën kunnen door het zien van seksueel-expliciete poppen geprikkeld worden. Dat de interviewer handelingen voordoet, vindt Rossen al helemaal verwerpelijk. "Het kind ziet precies hoe seksuele handelingen verricht zouden kunnen worden. Als de inten/iewer vraagt of het familielid iets gedaan heeft met de vagina van het meisje, heeft het kind al tijdens de ondervraging geleerd dat mannepoppen iets kunnen doen met de vagina's van kinderen. Soms lijkt er een betrouwbaar en spontaan antwoord te komen. In werkelijkheid vindt er een leerproces tijdens de ondervraging plaats. De kinderen krijgen op die manier iets in de mond gelegd."

De Poppen

26 vu MAGAZINE JUL/AUG iW2

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen