VU Magazine 1992 - pagina 444

T

en eerste

• 1

"Het was mij toch een genoegen '; woorden waarmee Erik Jurgens in dit nummer afscheid neemt van de lezers van VU-Magazine. Op de eerste column die hij in januari '87 voor dit tijdschrift schreef, volgden er meer dan zestig. Slechts tweemaal verscheen in de zes achterliggende jaren een nummer van VUMagazine zónder zo'n onnavolgbaar spitsvondige bijdrage van deze mediadeskundige, rechtsgeleerde hoogleraar/parlementariër. En beide keren buiten zijn schuld: de laatste keer dat hij ontbrak was in december vorig jaar, toen een speciaal jubileumnummer de gebruikelijke indehng van het blad verstoorde. Het andere Jurgensloze nummer verscheen begin juli '89; de inhoudsopgave bevatte de mededeHng: "Erik Jurgens is met vakantie". Dat was de halve waarheid. Voor zijn vertrek had hij zijn bijdrage ingeleverd: een eigenzinnig pleidooi om niet mee te doen aan de plotsklaps veranderde naamgeving van buitenlandse plaatsen; Beidzjin bijvoorbeeld als aanduiding voor de Chinese hoofdstad. "Ik blijf PEKING zeggen!", stond er dan ook uitdagend boven zijn column. Mooi. Maar enkele dagen na zijn vertrek voltrok zich op 'het Plein van de Hemelse Vrede' de tragedie die een ieder zich nog wel zal heugen. Reden waarom de redactie het toen wijzer achtte deze column even uit het blad te houden. Enigszins geactualiseerd verscheen het stuk alsnog in september van dat jaar. Gezien de toegewijde regelmaat waarmee Erik Jurgens zijn bijdragen leverde, mogen we dus aannemen dat het van spijt getuigende woordje 'toch' in zijn slotregel kennehjk niet op enige tegenzin wijst die de columnist bij het volvoeren van zijn taak zou hebben ervaren. Waarop wèl, staat te lezen op pagina 15.

GertJ. Peelen v u MAGAZINE OeCEWSER I W 2

U I Schizof zorreen Lamlendigheid, daarin blinken veel schizofrenen uit. Ze zijn bijna niet het bed uit te krijgen, zijn te beroerd om boodschappen te doen of hun vuile kleren in de wasmand te gooien. Veel schizofrenen zijn nauwelijks in staat in maatschappelijk opzicht te functioneren. Die lamlendigheid komt voort uit stoornissen in de informatieverwerking. Schizofrene patiënten beschikken niet over het vermogen hun gedachten te ordenen. 'Normale' mensen maken gebruik van geheugensteuntjes, herhaling, visualisering en het indelen in categorieën. De kleinste opgave - koffie- zetten, een boodschappenlijstje samenstellen, een fietsband plakken - wordt op die manier een bijna onoplosbaar probleem. hHelemaal onoplosbaar is dit probleem van de schizofrenie niet. Dat blijkt uit een onderzoek van ars. M. van der Gaag waarop hij aan de Rijksuniversiteit Groningen gepromoveerd is. hiet vermogen tot informatieverwerking van schizofrene patiënten blijkt tot op zekere hoogte oefenbaar te zijn. Een trainer vroeg patiënten bepaalde probleempjes op te lossen. Als dat niet lukte, wees de trainer op het gebruik van een strategie, met vragen als: "Denk eens na", en "Kijk eerst eens voor je een conclusie trekt." Schizofrenen leerden zo beter te plannen. Met relatief weinig training bleek het visuele en verbale geheugen te verbeteren. Ook verbeterde het begrijpen van gezichtsuitdruKkingen en het inzicht in sociafe situaties. Niet elke schizofreen heeft problemen met informatievenA-erking. Wel kost dit type patiënt de staat relatief

T G veel geld. Schizofrenen met een psychose kunnen na verloop van tijd het ziekenhuis weer verlaten, maar bij degenen die problemen met informatieverwerking hebben, ligt dat moeilijker. Ze zijn nauwelijks in staat om op eigen benen te staan. Er is dus behalve een persoonlijk belang ook een financieelmaatschappelijk belang om schizofrenen wat redzamer te maken. Ook in zijn algemeenheid blijkt dat over schizofrenie minder pessimistisch gedacht hoeft te worden dan in het verleden gebruikelijk was. Schizofrenie verergert niet, er vindt geen voortschrijdende aftakeling plaats. Sommige symptomen zijn zelfs, zoals Van der Gaag aangeeft, voor verbetering vatbaar, (KN)

I Belasting De moderne werkende vrouw zucht onder een dubbele belasting; niet alleen die van haar baan maar ook die van het huishouden. In Nederland is het aantal werkende vrouwen van oudsher altijd zeer klein geweest, maar die situatie is de afgelopen jaren rechtgetrokken. Een omgekeerde beweging heeft daarentegen nauwelijks plaatsgevonden: mannen zijn zich nauwelijks meer met het huishouden gaan bemoeien. Over de oorzaak van die mannelijke weigerachtigheid zijn de geleerden het nog niet helemaal eens. Sommigen denken dat de genen de doorslag geven. Het ligt nu eenmaal in de natuur van de mannen om zich los te maken van hun moeder, van de huiselijke haard en om in de 'buitenwereld' iets te presteren. Verzorging is gewoon niet hun palkie an. Prof.dr. J.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen