VU Magazine 1992 - pagina 273

MONIQUE VAN LEUEN IS ZEER BEDREVEN IN HET GLASBIAZEN

temperatuur van 180 graden onder nul. JMet een grote wasknijper wrijft ze een watje gedrenkt in stikstof over de glazen buizen. "Deze vloeibare stikstof moet je niet op je handen morsen, want dan krijg je blaren." Omdat ze alles goed wil laten zien doet ze ook dat voor. Met het stikstofwatje maakt ze een klein blaartje op haar hand.

Kortzichtig Het is koffietijd. W e praten over het slechte imago van de chemie. In 1983 kozen 16.800 scholieren (49 procent) nog scheikunde in hun vakkenpakket. N u zijn dat er nog maar 14.500 (38 procent). Daarentegen berusten de zorgelijke geluiden vanuit de industrie, over het teruglopend aantal studenten scheikunde, nergens op. Wat de aio's ronduit hypocriet vinden is dat de chemische industrie al een paar jaar roept dat er véél te weinig afgestudeerde en gepromoveerde scheikundigen op de arbeidsmarkt zijn, terwijl ze - wanneer het, zoals nu, even slechter gaat met de economie - helemaal geen personeel aannemen. Collega's die na hun promotie willen werken op researchlaboratoria van grote chemieconcerns, komen op dit moment met moeite aan een baan. Het slechte imago van de chemie berust op kortzichtigheid en eenzij-

dige voorlichting; daarover zijn de Amsterdamse chemici het eens. W e hebben immers bijna al onze luxe aan de scheikunde te danken. Waar zouden we zijn zonder kunststof? En ook schoon drinkwater is er dankzij scheidingstechnieken die in de chemie zijn ontwikkeld. N u ontstaat de vraag naar schonere benzine. Wie gaan dat maken? Scheikundigen... Monique van Leijen en haar collega Marijke Hogenbirk vatten het treffend samen: wie zich zorgen maakt om het miHeu zou juist scheikunde moeten gaan studeren. Dan kun je er echt iets aan doen in plaats van alleen te protesteren. Dat de chemie een slechte naam heeft is natuurlijk toch niet helemaal onterecht. En niet alleen van'wege de gifschandalen. In mei verscheen een rapport van de FNV en de Chemiewinkel van de Universiteit van Amsterdam over schade aan het nageslacht door het werken met chemische stoffen. Een rapport met een zielig plaatje van een krijsende zuigeling op de voorkant en met de voorspelbare titel: 'Het kind van de rekening'. Ieder jaar worden er in ons land honderd tot tweehonderdvijftig kinderen met afwijkingen geboren doordat hun vader of moeder werkt met chemicaliën, meldt het rapport. De auteurs schatten het aantal miskramen als gevolg van zulk werk op achttienduizend per jaar.

De meeste van die miskramen worden niet opgemerkt, omdat ze heel vroeg in de zwangerschap plaatsvinden. Een mannelijke collega van M o nique van Leijen vraagt of ik wel genoeg kennis van exacte vakken heb om dat rapport naar waarde te schatten. In het NOS-journaal presenteerden ze die cijfers ook zo kritiekloos, vindt hij.

Bèta-brein Maar ook zonder bèta-brein valt in te zien dat het jammer is dat in het rapport niet wordt uitgelegd hoe men aan deze schokkende cijfers gekomen is. (Bij navraag blijken de cijfers afkomstig uit de internationale onderzoeksliteratuur. In Nederland werkt men ook aan het registreren van aangeboren afwijkingen, maar daarover zijn nog geen cijfers bekend.) Wel staan in het rapport adviezen en mogehjke oplossingen, in heldere eenvoudige taal. Vrouwen die werken met chemische stoffen moeten tijdens hun zwangerschap vervangend werk aangeboden krijgen, adviseert de FNV. Dat is duideHjk, maar niet zo simpel te realiseren. Eigenlijk moet een vrouw (en een man waarschijnlijk ook, maar daarover is minder bekend) drie a vier maanden voordat de conceptie plaatsvindt al veüig en gezond leven. vu MAGAZINE JUl/AUG 1992

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen