VU Magazine 1992 - pagina 402

u geweest. In dat opzicht bevat het proefschrift van de cardioloog Jan Piek (begin oktober gepromoveerd aan de Universiteit van Amsterdam) zéker nieuws. Want wie gaat er met z'n lekenverstond nou niet uit van de simpele redenering, dat wie pijn heeft naar de dokter moet, dat pijn in de borst op hartklachten kan wijzen, en dat wie eenmaal hartklachten heeft, ook een grotere kans op een hartinfarct maakt? Precies! Dat blijkt dus mooi niet waar te zijn. hloe langer de patiënt hartklachten vertoont, des te geringer wordt de kans dat een groot hartinfarct hem zal treffen, zo luidt de paradoxale conclusie van Piek. Zijn verklaring? In geval een kransslagader zich vernauwt, ontwikkelen zich binnen drie maanden beschermende (collaterale) vaten - een soort natuurlijke by~pass eigenlijk - die als sluiproute voor de kransslagaderlijke bloedcirculatie fungeert. Wordt de kransslagader plotseling afgesloten op een moment dat de ontwikkeling van deze vaten nog niet is vok tooid, dan treedt een groot hartinfarct op. Hoe groter de capaciteit van de collaterale vaten, des te beperkter een eventueel hartinfarct. Pijn in de borst dient, kort samengevat, gedurende de eerste drie maanden alarmerender te worden opgevat dan na die periode. Dat is nieuws. Alhoewel... fHoe oud is eigenlijk het gezegde dat krakende wagens het langste lopen? (GJP)

| O u d ers Trainingscentra voor kamerbewoners zijn huizen waar vier tot zes adolescenten. VU MAGAZINE NOVEAABER 1992

T ondersteund door een professionele hulpverlener, zelfstandig wonen. Begeleid wonen, wordt dit ook genoemd. De jongeren krijgen begeleiding bij het op kamers wonen: koken, de huishouding doen, met geld omgaan. Daarnaast krijgen ze hulp bij de problemen waardoor ze in zo'n huis terecht zijn gekomen. De pedagoog A/l. Klomp

E

G deed aan de Rijksuniversiteit Groningen onderzoek naar de begeleiding van deze adolescenten. Een half jaar lang volgde hij de mentoren van 31 jongeren. Doel van het onJerzoek was het ontwikkelen van een begeleidingsmethode. Klomp concludeert dot er te weinig aandacht wordt besteed aan de relatie van de jongeren met hun ouders. Je losmaken

van je ouders betekent voor deze probleemjongeren vaak het contact verbreken. Hulpverleners moeten hen duidelijk maken dat dat niet kan, dat ouders hoe dan ook belangrijk blijven. Zelfstandig worden betekent niet de band met de ouders verbreken. Verder vindt Klomp dat veel hulpverleners te afwachtend zijn. Ze moeten de jongeren meer oppor-

-IPflrdi

Pikkelateur Adriaan Venema is klaar. Zijn lijvige serie in vier delen, over schrijvers, uitgevers en hun collaboratie tijdens de Tweede VV'ereldoorlog, is voltooid. De zwarte bladzijden uit het oorlogsverleden van uitgevers en boekhandelaren, vormen de finale van Venema's levenswerk, en als wij de auteur mogen geloven - meteen ook de laatste regels die hij ooit aan het papier toevertrouwde. Want Venema heeft er schoon genoeg van. Geschopt en geslagen is hij, gehoond, bespot en bespuwd. Stank kreeg hij, in plaats van de dank voor de dienst die hij de Nederlandse samenleving dacht te bewijzen. Zijn hele bibliotheek deed hij de deur uit; zijn boeken zijn aan De Slegte verpatst, hlooguit in de kunsthandel zal men hem nu en dan nog kunnen aantreffen. De rest van de tijd zal hij luierend en mijmerend doorbrengen op het eiland Saba, ver weg van al die bekrompen Hollanders die hem z'n duik in het onfrisse verleden van een aantal gevestigde en vergeten literaire namen niet in dank hebben afgenomen. Want

waar Venema verscheen, dwarrelden de reputaties als bruine blaad'ren in een najaarsbos naar omlaag. Valt Venema iets te verwijten? Dat ligt er maar aan. Als een toegewijd pikkelateur heeft hij het plantsoentje van de vaderlandse letterkunde van ontsierend vuil ontdaan, en daarbij zaken boven water gekregen die in een aantal gevallen tot een grondige bijstelling noopten, van het onkreukbaar lijkende beeld van schrijvend Nederland voor en tijdens de Duitse bezetting. Niets menselijks blijkt den schrijver vreemd. En voor dat inzicht mogen we Venema dankbaar zijn, hoe schrijnend de uitkomst van zijn speurtocht soms ook was voor degenen die een perfecte cover-up voor hun faux pas dachten te hebben. Kortom: wat de feiten betreft valt er niets tegen Venema in te brengen. Integendeel. Wat echter weer- en tegenstand heeft opgeroepen was de manier waarop hij zijn ontdekkingen presenteerde: het beschuldigende vingertje en de moraliserende toon; de heksenjacht (met name inzake de kwesties Bert Voeten en Simon

Vestdijk bijvoorbeeld) die hij ontketende; vooral ook het beperkte idioom van goed of fout en anders niet, dat hij daarbij hanteerde. En wat hem evenzeer valt aan te rekenen is zijn grondig gemis aan historisch besef en inzicht. De groep van schrijvers, uitgevers en anderen die Venema vonnist, bestaat uit louter schobbejakken, rancuneuzen en draaikonten. Elke verwijzing ontbreekt naar bijvoorbeeld de facistofiele vooroorlogse periode die, getekena door inflatie en werkloosheid, het voor veel in politiek opzicht minder onder-

johanna Haarer

Moeder,Yerte\eeTïS wat van Adolf Hiilerl

urroEVEBiJ

VffiOTAND AMSTERn^^ ^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen