VU Magazine 1992 - pagina 187

den, gebeurt wat al die tijd al had gedreigd: de donkere v/olken storten hun inhoud over ons uit, en de wind lijkt aan te wakkeren. De aanlegsteiger is een stuk verder weg dan ik dacht.

Zoogklieren Carrière, sociale positie, echtgenoten, buren, scheiding; de terminologie die Ens gebruikt als hij praat over zijn vogels is rechtstreeks ontleend aan de menselijke samenleving. Dat houdt een risico in, erkent hij, en er zijn collega's die dat soort woorden daarom mijden. Zelfheeft hij er niet veel moeite mee, zolang maar duidehjk is waarover men het heeft. Desondanks: heeft de studie van de scholekstersamenleving Ens' kijk op de mensen'wereld veranderd? "Absoluut. Voor mij persoonhjk: ik zie dat die scholeksters steeds keuzes moeten maken, en dat de ene keuze de andere uitsluit. Zelf houd ik niet zo van keuzes maken. Maar je moet kiezen, anders kiezen anderen voor

BRUNO ENS: 'ZELF HOUD IK NIET ZO VAN KEUZES MAKEN.'

Stilzitten - en er kan ook weinig bij fout gaan. "Toch kan dat veldwerk ook behoorHjk inspannend zijn. Je bent hele dagen in de weer en bouwt vaak een groot slaaptekort op. Bovendien worden de scholeksters in de loop van het seizoen steeds vervelender. Aan het begin zitten ze voornamelijk tegen elkaar te pietepieten, maar als ze eenmaal jongen hebben beginnen ze ook boven ons, de onderzoekers, van die duikvluchten uit te voeren. Eén paar zat vlak bij onze hut te broeden; als j e een luikje open deed bleven ze aan één stuk alarm slaan. Van die herrie werd je wel eens flauw." Wie zo lang zo dicht op zijn onderzoeksobject zit, móet er wel een band mee opbouwen. "Déze vogels," zegt Ens, terwijl hij op het wad wijst, "die ken ik natuurlijk niet. Maar de beesten die je op

Schier in de gaten hield, die kende je eigenhjk allemaal persoonlijk. Sommige kregen ook namen; Henny Hangvleugel bijvoorbeeld, die had een rare scheef naar beneden hangende vleugel. Of Kreupeltje, die trok met zijn ene pootje. "Ik heb op zeker moment een vergunning aangevraagd en gekregen om er een paar dood te maken. Ik had de theorie dat alle scholeksters vier eieren leggen, hoewel je er meestal maar drie terug vindt. Als je ze nou vlak voor de eileg dood maakt, redeneerde ik, kun j e van binnen zien of er inderdaad vier eieren zitten. Uiteindelijk heb ik het nooit gedaan - ik bleef er alsmaar tegenaan hikken. Ik zou het hebben gedaan met beesten die ik niet kende hoor, maar toch, nee. Eigenlijk zijn ze allemaal een beetje bekend." Tegen de tijd dat we de terugtocht naar de aanlegsteiger wiUen aanvaar-

"In mijn proefschrift heb ik een stelling over conflicten rond de zorg voor kinderen, die soms in een huwelijk ontstaan. Ik denk dat vrouwen daarbij vaak aan het kortste eind trekken en hun carrière opgeven, omdat ze daar van nature meer toe geneigd zijn. Bij zoogdieren hebben vrouwen nu eenmaal die zoogklieren waarvan de jongen afhankelijk zijn. Maar ik ben absoluut niet zo van: 'dat is de natuur, dus dat m o e ten we maar zo laten'. Ik denk dat, wanneer je de omstandigheden voor man en vrouw meer gehjk maakt, bijvoorbeeld door te zorgen voor goede kinderopvang, die ongelijkheid dan ook kan verdwijnen. Dan zou de situatie meer gaan lijken op die van de scholeksters. Want dat zijn eigenlijk uniseks-vogels: man en vrouw leveren een praktisch even grote bijdrage in de verzorging van de jongen."

vu MAGAZINE MEI 1992

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen