VU Magazine 1992 - pagina 299

gezondheidszorg en andere sociaaleconomische aandachtspunten. Die strijd heeft bovendien alles te maken met ontwikkelingswerk en met tal van andere zaken, zoals de maatschappelijke rol van vrouwen, seksueel geweld, geslachtsziekten, seksuele voorlichting, mensenrechten en mondigheid. Aids zet maatschappelijke onvolkomenheden onbarmhartig in de schijnwerpers." Een veelgehoorde opvatting is dat de Aids-epidemie vanzelf wel zal wegebben. Zoiets is vaker voorgekomen in de wereld van virussen en parasieten. "Daar geloof ik niet in. Ik pieker er niet over om geduldig tweehonderd jaar lang te gaan zitten wachten, en intussen de gelegenheid tot preventie voorbij te laten gaan. Misschien neemt de epidemie na een tijd af, maar het is de vraag of dat dan bHjvend zal zijn. Ik maak me niet zozeer zorgen over de middle class en de happy few. Ik maak me zorgen over de kwetsbare groepen, de kansarmen, straatkinderen die geprostitueerd worden of drugs gebruiken, de wezen."

JONATHAN MANN: 'AIDS ZET MAATSCHAPPELIJKE ONVOLKOMENHEDEN ONBARMHARTIG IN DE SCHIJNWERPERS.'

en verzuimen adequate voorlichting inzake seksueel gedrag te bieden. Van preventie is daardoor geen sprake. Mann: "Een regering zit flink in de rats als inflatie tot een hogere gasprijs leidt. JMaar heb je ooit een regering zien vallen door een verontrustend stijgende sterfte onder kinderen of vrouwen, of door een plotselinge toename van het aantal zwerfkinderen van wie beide ouders aan Aids bezweken zijn? Helaas met."

Schijnwerpers Overheden kunnen niet met Aids omgaan, stelt JMann. En het zijn in zijn ogen juist de niet-gouvernementele organisaties die dat wel kunnen. Mann: "Ngo's kunnen dingen zeggen waarover de overheid zich niet durft te uiten. Zij kunnen

de angsten, vooroordelen en onv/etendheid doorbreken. Zij geven voorlichting, en ondersteunen seropositieven en patiënten. Zij zijn het die mensen doen beseffen dat Aids iedereen raakt. Waar deze ngo's ontbreken, zoals in India en de voormalige Oostbloklanden, zijn de problemen het grootst. Landen waar ze wel actief zijn, beschikken ook over betere preventieprogramma's." Nederland heeft wat dat betreft een goede reputatie, vindt Mann. En dat is een gevolg van bijvoorbeeld het spuitomruilproject, de samenwerking tussen ngo's (zoals de Schorerstichting en de HIV-vereniging) en de overheid, en het respect voor mensenrechten. " W e weten wat we moeten doen", zegt Mann met vuur. "Het belangrijkste is dat we de strijd tegen Aids en de preventie niet scheiden van het totale pakket aan

De gedachte 'mij overkomt het niet' leidt ondanks alles een taai leven. Wat denkt u daaraan te doen? "Laatst zei een zakenman tegen mij: 'Ik heb een groot huis, een vrouw, ik verdien veel. Ik hoef me geen zorgen te maken over Aids.' 'Misschien geldt dat voor jou', antwoordde ik, 'ook al ken ik je seksleven niet en v/eet ik niet of je drugs gebruikt. Maar stel je eens voor dat het mensen in je omgeving overkomt; mensen van wie je houdt: je vrouw, j e kinderen. Ben je dan niet bezorgd ofj e kinderen ooit Aids zullen krijgen?' Alleen mensen die zich totaal en voor alles en iedereen afsluiten, hoeven zich geen zorgen te maken. Het is dus een keus tussen solidariteit of alleen staan."

33 vu AMGAZINe JUl/AUG 1992

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen